ตรงหน้าของโคเมทคือเกสรที่กำลังล่องลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาอยู่ แม้จะอยู่สูงกว่ามากจนเขย่งขาไม่ถึง แต่ถ้ากระโดดไปคว้าก็น่าจะถึง เขาคิด
' หึบ! '
ว่าแล้วก็ไม่รีรอที่จะเขย่งก้าวกระโดดหวังจะยื่นมือไปคว้าเกสรมาให้ได้ แต่ดูเหมือนว่าจะประหม่าไปหน่อยจนสะดุดขาตัวเองสะยังงั้น
ไม่ทันจะได้รู้ตัว เสียงร้องลั่นพร้อมกับตัวเขาที่เอนล้มหน้าจมผืนหญ้าไปสะแล้ว...
