“ได้สิ เค้าอยากให้นานามิได้นอนพักเงียบๆจะได้รู้สึกดีขึ้นไงล่ะ”
วัวมิ้นต์ตอบง่ายๆพลางขยับตัวเข้าใกล้แล้วเอนหัวพิงกับศรีษะอีกฝ่ายตอบส่งความอบอุ่นผ่านผิวแผ่ออกไปเหมือนที่ครอบครัวเขาเคยทำให้ มือขยับเอื้อมขึ้นไปแตะกับมือตุ๊กตาฉลามเหมือนทักทาย
“จู่ๆก็ไม่มีคนคุยด้วยเลยเหรอ? เขาไม่ได้แกล้งนานามิใช่มั้ย”
เขาเป็นห่วงไปทางนั้นเพราะตัวเองรู้สึกแบบนั้นบ่อยๆเลยกลัวเพื่อนเจอแบบเดียวกัน