iiinova — where your digital self keeps evolving

ภูตขาวตอบด้วบภาษาภูตในคราวแรกราวจะลองใช้ราชาเบื้องหน้า เมื่อเห็นว่าไร้ปฏิกิริยาจึงเอ่ยภาษามนุษย์ "... นามในภาษาท่าน ดั๊กลาสและแดนีเอล เรายินดีพบ"

100

เพียร์ฟที่ถูกกล่าวถึงคลี่ม่านกั้นออกและก้าวออกมาจากยืนต่อหน้าแขกผู้ทรงเกียรติ ทั้งสองโค้งคำนับให้เพียงเล็กน้อย อย่างศักดิ์ตามสิทธิ์เลือดน้ำเงิน ใบหน้าทั้งสองนั้นเรียบเฉย ดวงตาสีน้ำผึ้งอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นเงินวาวและทองทึบ ไอเย็นจากชายผู้สวมเครื่องแบบขาวคือคำเตือนไม่ให้เข้าใกล้เกินไป ราวภูเขาหิมะเงียบงันอันตราย ในขณะชายชุดดำนั้นมียิ้มประดับ ดูเหลื่อมพรายไม่ต่างจากลายปักบนชุด

100

ภูตราชันย์มองหน้ากันและสวมแหวนตามที่อีกฝ่ายต้องการ ผ้าคลุมประจำกายลอยมาคลุมทับปกปิดหน้าครึ่งหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้น เหมือนครั้งแรกที่พบกัน อากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปทำให้ภูตอื่นๆ รีบกลับเข้าแหล่งที่อยู่

100

"...ปกติต้องสวมนิ้วใดหรือ?" ดั๊กไม่ปฏิเสธเพราะตนเองก็สวมแหวนเวทย์ไว้ที่นิ้วชี้เป็นปกติ

100

ดั๊กหันมองตามเงียบๆ สงสัยว่ามีผู้ร่วมคาราวานเพิ่มหรือไร ภูตราชันย์นั่งดูเด็กน้อยในอาณัติทำงานกันแข็งขัน ไม่แปลกนักที่พวกมนุษย์จะวางแผนหลายซ้อนเพราะการฆ่ามารมิใช่ปัญหา แต่การทำร้ายภูตในแดนตนเองนั้นอาจมีสิ่งโบราณที่น่ากลัวกว่าตนมาขับไล่อีกก็เป็นได้

100

B. @blueasphodel.bsky.social · 11/10/2026

"เมื่อใกล้เมืองควรเปลี่ยนเครื่องแต่งกายตามที่ลาสเซนช่วยจัดแจงให้ เจ้าอย่าตกใจเนื้อผ้าบางกลาหิมะ เพราะดินแดนบ้านเกิดของมารดารองนั้นมีไฟและจิตนิรันทร์" 'นอกนั้นคงเรื่องรองเท้าและแต่งตัวให้สมเกียร์ติเมื่ออยู่นอกเรือน...อืม มารยาทไม่ยากแต่ เจ้าห้ามตอบตกลงในคำปฏิเสธแรก' "ใช่ เจ้าต้องรักษามารยาทยืดหยัดในสิ่งที่ควรทำ" ภูตราชันย์ไม่คาดหวังให้เข้าใจเพราะตนเองก็คิดว่าวุ่นวายเช่นกัน

100

ดั๊กปรามพี่ชายที่หัวเราะสนุกๆ ขณะกระซิบกระซาบถามความเห็นเรื่องอาการของแฝดสามเมื่อเจอระบำต้อนรับประจำถิ่นแสนวาบวาม คนที่จะเขินอายอาจเป็นสี่ก็ได้ มื้ออาหารอุ่นท้องยามเช้าสิ้นสุดเมื่อสาย หลังหารือกระบวนทัพและธรรมเนียมวังบุปผาที่เข้มงวดเรื่องคนภายนอก

100

B. @blueasphodel.bsky.social · 11/10/2026

"อา... ข้าหวังว่าจะไม่มีพิธีเช่นนั้นเกิดขึ้น" 'อืมฮึ โอ้ ท่านลุงและหลานข้ายุดยื้อกับควายป่าและอูฐคลั่งเป็นกิจวัตร เสือดาวเพลิงเป็นเพียงลูกแมวน่ากอด' "เจ้าไม่ควรขู่ให้โซลเมทกลัว" 'ข้าคิดว่าพวกเขาจะกล้าหาญ แต่เกรงจะทนอากาศอุ่นได้มากเพียงใด ไม่นับเหล่านางสนองพระโอษฐ์ของเราที่เข้มงวดนัก ใช่หรือไม่ลาสเซน'

100

B. @blueasphodel.bsky.social · 11/10/2026

"เอ๊ะ... เอ่อ... ไม่แน่ใจเช่นกัน อืม...แค่ต่อสู้เล็กน้อยกระมัง" 'ใช่ ศึกมหาภูตเท่านั้น' ดั๊กหันควับและดีดหน้าผากพี่ชายที่โกหกหน้าตาย ระหว่างนั้นลาสเซนช่วยอธิบายว่าการแต่งงานระหว่างมนุษย์และภูตไม่มีมานานจนแทบเป็นตำนาน หากทั่วไปก็คล้ายมนุษย์ เปรียบเทียบศักดินาและพลังเวทย์

100

"แน่นอน เจ้าอยากได้อะไรข้าจะทำให้เต็มที่ ชายาของเรานี่นา" ดั๊กหลุดปากเอ่ยตามใจคิด กว่าจะระลึกได้ก็ตอนหยิบถาดขนมปังส่งให้แฝดคนโต ใบหน้าเปื้อนยิ้มปกติ แต่หูแดงราวหมาจิ้งจอกป่า

100

'หากจะตัดปัญหา เรายินดีช่วย' "ไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น บางคราว เราไม่ชอบใจก็จะเกิดผลร้ายมากกว่าดี" ภูตราชันย์เรียบเฉยต่อความวุ่นวายมากกว่าที่คาด สนใจเรื่องปากท้องของแฝดสามมากกว่า โดยเฉพาะดั๊กที่เห็นออกัสท์นั่งกินเงียบๆ และตั้งใจดีจนต้องมาสอบถามและเติมทั้งเนื้อและซุป

100

'อย่าหนวกหูแต่เช้าซี นกจะบินหนีหมด' เมื่อทุกคนหันมาอีกทีจะเห็นภูตราชันย์ตักซุปไป แบ่งขนมปังให้นกกลมปุ๊กและภูตในอาณัติ จึงไม่แปลกที่เสบียงจากบ้านเกิดจะหมดไว ในขณะแดเนียลกินเรื่อยๆ เคี้ยวเนิบนาบ น้องชายต่างพ่อดูไม่ต่างจากกระรอกบนบ่านัก

100

"ได้ซี ข้าวของก็มีเพียงพอจะกลับไปเริ่มต้นที่ดินแดนก่อน--ไม่ๆ เจ้าต้องรักษาตัวก่อนนะ แอนเดอร์" ดั๊กหันไปปรามคนที่อ้าปากขอเดินทางไปด้วย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบผักและน่องไก่ใส่จานลาสเซนเพื่อปิดปาก

100

ดั๊กเป็นคนเข็นหม้อซุปออกมา สัมผัสบรรยากาศมาคุจนทำหน้าไม่ถูก ลาสเซนที่นั่งหลังหันมาส่งสายตาให้กำลังใจ ตนจึงรีบเดินไปข้างๆ และวางถ้วยซุปให้ชายที่ยังกัดฟันกรอด "เจ้าชอบใส่พาสลีย์หรือไม่" เอ่ยทำใจดีสู้เสือขณะตักน้ำมันเบซิลแต่งหน้า อีกฝั่งแดเนียลเสนอถาดขนมปังแป้งอบอย่างชาวตะวันออกกลางที่มีธัญพืชแปลกตา พร้อมแนะนำให้ฉีกตามสบาย ไม่ต้องมีพิธีการ

100

ภูตทั้งสองอารมณ์ดีจนทำเผื่อทุกคนหม้อใหญ่ เจ้าตัวน้อยช่วยกันหาผักป่ามาได้มาก ไอชีวิตบริสุทธิ์ รสชาติจึงสะอาดและหวานผักพอดี ต่างจากผักที่มนุษย์ขายที่ทิ้งช่วงนานจนออกรสขม เสียงเตรียมจานชามทำให้ลาสเซนยกมือตัดบทและเก็บเรื่องนี้ไว้ให้ดีก่อนมีใครได้ยิน

100

เช้าวันนั้นเหล่าหญิงรับใช้พากันตื่นตะลึงเมื่อครัวใหญ่มีภูตตัวน้อยเหมือนเม่นขนกำมะหยีกำลังช่วยกันเก็บกวาดเปลือกผักใส่ถังให้เรียบร้อย นายน้อยสองคนหันมายิ้มทักทายและขออภัยที่ไม่ได้ขอใช้ครัวล่วง ก่อนเอ่ยร้องขออย่างสุภาพให้ช่วยทำอาหารจานเนื้อให้เจ้าบ้านทั้งสามแทน ส่วนซุป ขนมปัง และผักสลัดเป็นความต้องการของตน

100

#ภูตราชันย์วางแผนทำกับข้าวอยู่ค่ะ #ต่อเลยขอดราม่าเยอะๆแค่กๆๆ

100

'อืม เห็นหน้าตาที่มีความสุขแล้วชวนให้นึกถึงหมาน้อยน่าเอ็นดู เราต่างพอใจก็ดีแล้วมิใช่หรือ' แดเนียลยิ้มมุมปากและแขวนผ้าคลุมราวกับว่าตนเองไม่ได้เกี้ยวพากับขุนนางคนน้องจนกลายเป็นมะเขือเทศเดินได้ไปแล้ว

100

'ขอบใจมาก พบกันพรุ่งนี้' แดเนียลสังเกตสายตาที่มองอย่างสนอกสนใจ เขายกหลังมือลาร์คมาจูบลา หากไม่รู้คงนึกว่าเคิร์สหนุ่มถูกให้ยืนค้างหน้าประตู เจ้าตัวยักคิ้วให้ลาสเซน คล้ายท้าทายให้ส่งคำถามมา

100

เมื่อลาร์คลืมตาจะเจอดวงตาสีน้ำตาลผึ้งประกายแวววาวจับจ้อง มือข้างที่ยังว่างทาบกับหน้าผากอีกฝ่าย ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจสะดุด คนช่างแกล้งคลี่ยิ้มอ่อนโยน 'นึกว่ามีไข้... อืม มาเถอะ ไปส่งข้าที่ห้องกัน' เอ่ยพลางดึงแขนให้ลุกตาม ไม่ยอมปล่อยมือ

100

'... เจ้าเกรงใจเกินไป หันมาสิ' แดเนียลดึงให้เจ้าหนุ่มเหลือน้อยมาเผชิญหน้าก่อนยกหน้ามือทาบหากัน นิ้วตนนั้นเรียวยาวกว่าชัดเจน ปลายเล็บไว้ยาวเล็กน้อยตามนิยมเผ่าเป็นคริสตัล ในขณะมนุษย์นี้นิ้วป้อมกว่าและหนาสมควรตามศาสตราที่ฝึกมานมนาน

100

'มือข้าร้อนหรือไร' แดเนียลยิ้มมุมปากและค่อยๆ ขยับมือสูงขึ้นจนถึงบ่า สัมผัสยังอ่อนโยนและเนิบนาบ ตนไม่ได้ใช้พลังแม้เพียงนิด ไม่รู้ว่าเคิร์สจะรู้สึกร้อนวูบวาบเป็นบางคราวเช่นตนหรือไม่

100

แดเนียลอมยิ้มพอใจและเริ่มอธิบายคำที่อีกฝ่ายจดไว้เพราะบางคำหากวางในที่เฉพาะจะมีความหมายแตกต่างหรือตรงข้าม ระหว่างเล่าความ ตนลอบฟังเสียงภายใน สอดคล้องกับสิ่งที่แสดงออก น่านับถือหัวใจยิ่งนัก จึงถือวิสาสะลูบหลังและเอ่ยชมเป็นภาษาภูต หากมนุษย์ที่ตนพบพานมีตัวตนและความปรารถนาใสบริสุทธิ์เช่นนี้ คำสาปคงหายไปแต่เด็กแล้ว

100

'ไม่ เจ้าบลูน่าจะอยากกลับตระกร้าเท่านั้น...' แดเนียลเลิกคิ้ว สนใจปฏิกิริยาตอบสนองแสนว่องไว ความคิดคราวแรกที่จะรีบรักษามารยาทพลันเปลี่ยน เขาล่วงหยิบลูกแก้วแดงส่งให้ภูตเพลิง มันคาบและวิ่งหายวับไปยังห้องพัก '... แล้ว... เจ้าเจอหรือติดขัดภาษาอะไรหรือไม่' นั่งหลังตรง หน้ายื่นเข้าไปกระซิบกระซาบข้างหู

100

ดั๊กค่อยๆ คิดตามและพยักหน้า "... พรุ่งนี้ตื่นเช้ามาช่วยข้าทำซุปผักใสแต่เข้มข้นที่วังท่านพี่ทีสิ" เอ่ยอ้อนแกมบังคับให้ช่วยลุกมาหั่นผัก มั่นใจนักหนาว่าอย่างไรก็มีคนมาปลุกตนก่อนตะวันฉายแน่นอน ผู้ครองศักดิ์พี่ขมวดคิ้วตื่นเมื่อแมวบนตักส่งเสียงเรียก สิ่งแรกที่เห็นคือมือสั่นๆ ที่กำลังเปิดหนังสือโบราณอย่างระวังและไหล่ไร้เกราะ ดูเหมือนตนจะเผลอหลับไป แปลกใจที่มนุษย์เด็กนี้ไม่รีบปลุกตน

100

"ข้าวางใจและอุ่นในอกอย่างประหลาด แต่ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร...เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ชอบคนหลอกใช้...คราวที่แล้วข้าร้องไห้จนดินงามกลายเป็นหินและแขนเจ้าหลุด" แม้พลังเจ้าตัวจะสะท้านเพราะอารมณ์อ่อนไหวแต่ไม่รุนแรงจนเกิดผลลบ

100

ดั๊กคว้ามือนั้นไว้และขยับหัวเข้าเหมือนแมวที่ต้องการให้คนเกาคอให้ "ตราบใดที่อยู่นอกอาณาจักร ข้าอยากนับเจ้าเป็นพี่ชายมากกว่า... อีกอย่างตำแหน่งข้าควรหายไปพร้อมบ้านนั่นแล"

100

"...ข้าควรทำอะไรตอบแทนหรือ ปกติเจ้าทำอย่างไร" ดั๊กเอ่ยถามตามซื่อ พยายามส่งสายตาดุๆ ว่าอย่าตอบอะไรให้ต่ำกว่าใต้สะดือ

100

"ขะ ข้าไม่รู้ ข้าไม่แน่ใจ ข้าแค่อยากสำรวจว่า เอ่อ โซลเมทข้าเป็นอยู่อย่างไร พวกเขาก็ตามข้า-- หยุดยิ้มแบบนั้นเชียว ประเดี๋ยวปากจะเป็นน้ำแข็ง" ดั๊กโวยวายเมื่อเจ้าพรานหัวทองบรอนซ์ยังไม่หยุดล้อเลียนทางสายตา

100

ดั๊กกอดหมอนนุ่มกับตัว อึกอักสักครู่จึงยอมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้คิดไปเองว่าโดนเกี้ยวพา หลังระบายความสักพักก็สังเกตสีหน้าของสหายที่บิดเบี้ยวเพราะอดกลั้นอารมณ์ "นี่แหน่ะ จะหัวเราะก็ทำ หน้าตาน่าเกลียดน่าชังนักเชียว" หมอนนุ่มอันน้อยตีเบาๆ ด้วยมันเขี้ยว

100

คืนนั้นฟากตะวันตกของคฤหาสน์ปลอดภัยจากเป็ดป่าขุดคุ้ยเพราะทันทีที่แฝดหันหลังเข้าห้องทำงาน ภูตราชันย์ที่สมองกลับมาทำงานหน้าร้อนวาบและร้องโวยวายไม่เป็นภาษา ฝีเท้าเดินไวราวควบม้าขาวตรงกลับห้อง แม้แต่ลาสเซนยกมือทักทายก็หยุดระเบิดแดงฉานไว้ไม่ได้ โชคดีที่แดเนียลยังงีบหลับคาโซฟาในห้องสมุด ไม่เช่นนั้นคงโดนล้อไปเป็นชั่วโมง

100

#เป็ดอึ้งคนเขียนก็อึ้ง #ต่อเถอะไปไม่ถูก

100

"... ที่นี่มีดอกไม้ต้องห้ามซ่อนในกรงแก้วหรือไร จึงตามติดเช่นนี้ ข้าไม่ลอบเข้าห้องนอนเจ้าหรอกหนา" ดั๊กเท้าเอวมองชายหน้าเจื่อนที่ทำท่าจะล่าถอยหลังตนหยอกไปคราวหนึ่ง

100

ดั๊กตั้งใจจะเดินเล่นหลังมื้ออาหารโดยตั้งเป้าหมายว่าจะสำรวจอีกปีกคฤหาสน์พร้อมกับเจ้าหมาไซส์กระเป๋า ความตื่นเต้นหดลงเมื่อเจ้าบ้านเดินตามต้อยๆ จนสะดุดตาทุกคน "... มีอะไรหรือ เราแค่อยากเดินเล่นเท่านั้น เสื้อผ้าหน้าผมเราก็เหมือนมนุษย์ดีแล้วนา"

100

'อืม ข้าคิดเช่นนั้น... ไม่ใช่ซี ข้านั้นกินจุบจิบเรื่อยๆ มิต้องกังวลไป' รอยยิ้มสุภาพส่งให้ผู้ถามไถ่และก้มลงจิบชาดอกไม้จากแดนไกลที่มีกลิ่นเฉพาะตัว ในขณะที่น้องชายต้องควบคุมไม่ให้พลังมากเกินไป อีกคนตรงข้าม เป็นผู้มีพลังมากล้นเหมือนน้ำเต็มเหยือกแต่มีตาน้ำเท่ารูเข็ม เป็นเทคนิคเฉพาะจากมารดาแต่ฝึกได้เพียงควบคุมแต่ไร้ผู้สอนต่อ

100

ดั๊กที่สู้ไม่ได้เลือกรีบกลับมากินอาหารของตนเองเช่นกัน หน้าบูดแก้มป่องเหมือนแมวทำพองขนให้ดูหวาดกลัว แต่เวทย์รอบตัวเป็นประกายน้ำแข็งบางเบาให้เย็นสบาย "ใครจะไปห่วง ตัวโตจะแย่..." แดเนียลขำในคอก่อนลุกไปขอน้ำอุ่นดื่ม ในขณะที่คนอื่นแทบจะแข่งกินกัน เจ้าตัวทานแค่พออิ่ม เป็นวิธีคุมเวทย์ในตัวอย่างหนึ่งตามความคิดของเขา

100