“จริง ๆ นะฮยอง จากความสามารถนี่ผมเก่งขนาดนั้นเลยหรอครับ…”
เด็กหนุ่มทำหน้าโอดครวญก่อนจะพยักหน้าแล้วชี้ไปที่จุดที่แสงดีที่สุด
“ตรงนั้นมั้ยฮะ ไม่กวนใครด้วย”
หลังวานคนแถวนั้นให้ช่วยถือกล้องได้ซุยเซนก็เอียงตัวเข้าเฟรม เด็กหนุ่มกระซิบออกมา
“ผมสบายใจที่ฮยองมามากกว่าพ่อแม่อีก ขอบคุณจริง ๆ นะฮะ”
