iiinova — where your digital self keeps evolving

ขยับมือข้างหนึ่งเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาแวววาว นึกย้อนหาบทร้อยเรียงแรกรักเมื่อครั้งวันวาน ตอนนั้นเขายังประสีประเรื่องความสดับอยู่มาก ทว่าในตอนนี้— โน้มใบหน้าเข้าหาวางละจุมพิตเบาบางที่ข้างแก้ม “ รักนะ, แชฮา ” กระซิบแผ่วเบาแล้วจึงผละตนออก หันหากระเป๋าสัมภาระข้างตัวอีกคน ถือไว้แล้วถึงได้ผินหน้ากลับมา “ แชฮากลับบ้านกัน “ โคลงหัวเข้าหา ” กลับกับเรานะ “

100

การมีอยู่ของรยูแฮยุล มันเพียงพอต่อความสบายใจที่ฮงแชฮาต้องการหรือเปล่า การมีเขาอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ คงดีแล้วใช่ไหม สายตาหลุบลง ประสบพบกับลูกแก้วสีหวานสะอาด อุ่นไอกอบกุมคู่หลังผิวมือริ้วร้อน ริมฝีปากเผยยิ้มเบาบางตามแต่ใจ “ อืม ” ช่างคำถามมากเรื่องในหัวมันก่อนแล้วกัน อย่างไรเสียทะเลก็คงไม่เหือดแห้งไปไหน “ ตามใจเธอเลย ” ( + )

100

หนึ่งไตรมาสไม่เคยเร็วดุจใจฉันใด ความคิดคะนึงก็ไม่เคยออกจากใจแฮยุลฉันนั้น “ ไม่เป็นไร ” “ ทุกอย่างจะไม่เป็นไร ” เพราะเช่นนั้น คุณดอกไม้ไม่ร้องไห้แล้วได้ไหม แบบนี้เขาปวดใจนะ “ เราอยู่นี่แล้ว ” พอเป็นได้แค่คนที่เอาใจช่วยอยู่นอกวงโคจร ทำอย่างอื่นมากกว่านั้นไม่ได้ ก็ไม่รู้ตนเลยว่ามีอิทธิพลต่ออีกฝ่ายมากน้อยเท่าใครแค่ไหน ( + )

100

ทั้งสิ้นแล้ว ล้วนด้วยรักทั้งหัวใจ หากการมีอยู่ของแรงลมและอุณหภูมิ ไม่ทำให้ท้องทะเลผันผวน เผลอพลั้งกลืนกินทุกสิ่งที่จับต้องได้ คราวละลอกคลื่นซัดผ่าน คงถูกนับเป็นเพียงปัจเจก ทว่าลึกลงไป หลากสิ่งเหลือหลายนานับประการ เป็นก้นบึ้งที่เห็นแก่ตน หวังเกี่ยวเก็บ— “ … ” ยามความอบอุ่นแทรกซึม มวลคลื่นใต้น้ำพลันเลือนหาย ดวงอำพันกะพริบปริบครั้นเห็นรอยยิ้มจากคนเบื้องหน้า ( + )

100

（ เอ้าแก พี่ฟังก่อน พี่ฟังเก่อนน )

000

เพราะถ้าไม่มีฮงแชฮาก็คงไม่มีรยูแฮยุล แล้วถ้าไม่มีรยูแฮยุล “ ขอบคุณมากจริง ๆ ” จะมีฮายุนอยู่ตรงนี้แทนหรือเปล่า “ คนเก่งของฉัน ”

100

ตั้งแต่รู้จักกันมา ตั้งแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่เป็นแค่ใครบางคนที่แพ้ดอกไม้ จนกลายมาเป็นเพื่อนสนิท จน— “ เหนื่อยมากเลยใช่ไหม ” สบสายตา วางมือข้างนั้นแนบแก้มคนตรงหน้า “ ขอบคุณที่ตั้งใจพยายามอย่างดี เพื่อความฝันของตัวเอง ” “ มาตลอดเลยนะ ” ได้คอยอยู่ข้าง ๆ ได้เห็นอีกคนวิ่งตามความฝันตัวเอง ด้วยความพยายามอย่างหนักขนาดนั้น แล้วจะให้เขามาตัดสินใจแทน— ได้ยังไงกัน ( + )

100

คนแบบที่ทั้งมุ่งมั่นและตั้งอกตั้งใจอย่างที่เขาทำไม่ได้ คนแบบที่เปล่งประกายคล้ายมีดวงดาวนับร้อยพันคอยห้อมล้อม คนแบบที่ แค่รับรู้ถึงการมีอยู่ โลกของเขาก็สดใสขึ้นทันตา ฮงแชฮา, เป็นถึงคนแบบนั้น ครั้นรอสดับฟังถ้อยความ นัยตาก็ยังคงหลุบมองดวงหน้า ประคองมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายขึ้น “ แชฮาอา .. ฮงแชฮาของฉัน ” แรงบันดาลใจของเขา ( + )

100

ปลายนิ้วชะงักค้าง แคล้วเปลี่ยนประคองใบหน้า โอบอุ้มน้ำค้างหยดน้อยจากเกสร คุณดอกไม้ของเขา, ร้องไห้เสียแล้ว เกลี่ยเบาลอยละล่อง แล้วจึงขานรับตอบ “ อืม ” “ เป็นถึงฮงแชฮา ก็เก่งมากพอแล้ว ” เอียงคอสบมอง ทั้งคำพูด, ดวงลูกแก้วใสวาววับ คนแบบนั้น ( + )

100

ของของใคร ก็เหมาะกับคนนั้นคงเป็นเรื่องจริง ปลายนิ้วไล้เกลี่ยเส้นผมสีสว่าง ทัดไว้หลังใบหู รอยยิ้มเบาแต้มแต่ง “ วันนี้ก็เก่งขึ้นอีกแล้ว ” คำพูดนุ่มช้าอย่างเดิม ถูกใช้วนซ้ำอยู่แบบนั้น “ เก่งที่สุด ในกลางใจทะเล ” หวังเพียงว่าคนตรงหน้าจะไม่โทษตัวเองมากจนเกินไป และหวังว่าบางอย่างที่แบกไว้ จะถูกโยนลงท้องทะเลบ้าง

100

하윤 🍬 @bid-chaeharxo.bsky.social · 01/04/2026

ขยับมือลูบหลังอีกคนแผ่วเบา ครั้นสัมผัสได้ถึงแรงจากด้านหลัง แค่อยากบอกว่าทุกอย่างมันจะไม่เป็นไร ครู่หนึ่ง เขาถึงได้ค่อย ๆ ผละตัวออก เหม่อมองใบหน้าผู้เป็นที่รัก เผลอหลุดหัวเราะยามเห็นปอยผมยุ่งเหยิง ” ผมยาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “ เอ่ยถามไม่จริงจังนัก ก่อนถอดกิ๊บดอกไม้จากผมตนมาติดให้อีกฝ่าย ( + )

100

Reposted by 사탕 ྀི

[ โรลปิด | w/ @bidhertz.bsky.social ] 30 Mar 2026, 15:00 ฮายุนยืนอยู่ที่หน้าหอพักพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง —เหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันนี้เคยเกิดมาก่อน เมื่อตอนที่เขาเพิ่งเข้าร่วมรายการและย้ายเข้ามาอยู่ในหอพักแห่งนี้ รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปกว่าสามเดือน .. รวดเร็วจนน่าใจหาย +

143

ว่าน้องชายพี่ ยังรักเขาเต็มหัวใจเหมือนเดิมเลย “ คิดถึงจัง, ฮงแชฮา ”

100

เผลอตัวซบใบหน้าลงกับไหล่อีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นรินรด กลิ่นอายที่เคยคุ้น ความอบอวลที่เขาเฝ้าถามหา ทุกอย่างก่อตัวขึ้นเป็นความสั่นไหวในอก ดูท่ากลางใจทะเล —จะมีดอกไม้ผุดขึ้นอีกแล้ว “ แชฮาอา ” เอ่ยเสียงเบา พลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “ กลับบ้าน.. ด้วยกันนะ ” แฮยุลเคยถามพี่สาว หากเจอหน้าจะวางตัวอย่างไรดี ไม่รู้ ถามไปก็เท่านั้น เขาได้คำตอบแล้ว

100