“อื้อ.. เป้ยว่ามันก็ดูน่ารักดีครับ”
เอ่ยตอบไปพร้อมคลี่รอยยิ้มหวานจนดวงตาใต้กรอบแว่นโค้งรับตามรอยยิ้ม ไม่ได้ขยับเปลี่ยนท่าอะไรมากมาย
“แหะ เป้ยไม่รู้จะทำหน้ายังไงนี่นา”
ตอบไปเสียงงุ้งงิ้ง
“แจงน่ารักกว่าเป้ยอีก”
ว่าแล้วก็จับบีบแก้มด้วยความมันเขี้ยว พอนึกอะไรขึ้นได้เลยส่งปากกาเมจิกให้
“เขียนเสื้อให้เป้ยหน่อยครับ เอาตรงนี้นะ”
เป้ยเหลือพื้นที่ตรงอกใต้ชื่อที่ปักเอาไว้ให้แจงโดยเฉพาะ