ขอน้อมรับไม่ปฏิเสธเรื่องขี้สงสัย
ก็มันสงสัยจริงนี่นา
อากัปกริยาอีกฝ่ายดูจะมีทีท่าสบายๆ เห็นหันไปบิดขี้เกียจ พอหันกลับมาเขาก็เตรียมตัวตั้งใจฟังเต็มที่
“ห้ะ? ของกิน?”
มีแต่โจกะที่สะพายอยู่นี่จะเอาไปแทะแทนน่องไก่ก่อนมั้ยล่ะ(...)
แน่นอนว่าตอบแค่ในใจ
, ปากเบะออกเล็กๆถึงสิ่งแลกเปลี่ยนที่อีดฝ่ายเสนอมา
ถ้าไม่รู้มีหวังนอนไม่หลับแน่คืนนี้
“..ขอไม่เกิน 100เยนได้มั้ย งบน้อยอ่ะ ( ᵒ̴̶̷̥́ ·̫ ᵒ̴̶̷̣̥̀ )“
