ได้ยินเธอพูดคำนั้นๆย้ำอีกรอบเขาก็ชะงักกึกก่อนจะพยักหน้าให้ช้าๆเป็นคำตอบ หางสีดำปัดป่ายไปมาตามอารมณ์ที่ปั่นป่วน
ดวงตาสีน้ำเงินมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วก็เห็นรอยยิ้มพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักที่ดูชอบใจ
เด็กหนุ่มค่อยๆเลื่อนมือที่ปิดหน้าลงเผยให้เห็นใบหน้ามุ่ยๆที่ยังคงดูขัดเขินอยู่บ้าง นัยน์ตาของเขาประสานกับดวงตาสีชมพูคู่สวยก่อนจะเอ่ยถาม
"โอโจซังไม่เขินหรอครับ..ถ้ามีคนมาพูด..แบบนั้น— น่ะครับ"