Geheimen. De stuff that books are made of. Hoe raarder hoe beter.

Op mijn zestiende richtte ik het ‘Vrouwenoverleg’ van de Jonge Socialisten in Haarlem op. Little did I know.

‘Schrijven is eigenlijk niet echt een baan. Je kunt er van alles naast doen.’

‘Er zit nog een easter egg in je verjaardagsweekend,’ zei J.

Ik was jarig geweest, en ik was naar de lekkere wijnwinkel geweest. ‘Anna van Praag toch?’ Beetje gevaarlijk als ze in zo’n winkel je naam kennen.

Ik vier mijn zus: dat ze elke week, rain or shine, een uur met mij door het park loopt en naar mijn gebabbel wil luisteren.

Een recensie over het boek 'Waar ben je?', geschreven door Anna van Praag en uitgegeven door Uitgeverij Lemniscaat.

Het was zondagochtend en ik was alleen thuis.

‘Ik word echt depressief van al deze vragen,’ zei een meisje en legde demonstratief haar hoofd op de tafel om te gaan slapen. Ze zat pal voor me in de klas.

‘Stel je toch voor dat je dit allemaal in je eentje had gedaan,’ zei J. Maar toen waren we aan het einde van een lange dag en was het inmiddels begonnen met sneeuwen.

Iemand zei: ‘Je moet eigenlijk met een helikopter worden vervoerd.’

Soms wilde ik dat er niet zoveel onrust was.

Twee vriendinnen van mij waren woest op en klaar met recensenten. En terecht.

‘Ik ben nog helemaal niet onafhankelijk,’ verzuchtte de dochter laatst. Vandaag wordt ze 26.

Spannend. Erotisch. Grappig. Als een boek van mij met kracht zo zou worden gepromoot, zou iedereen torenhoge verwachtingen hebben.

Het gaat goed met het loslaten.

‘Ik zag ineens dat op de bol van de amaryllis in mijn vensterbank de Nachtwacht staat afgebeeld,’ zei ik. J keek me glazig aan en ik dacht o jee, nu ben ik dus zo’n oud vrouwtje dat overal Vage Din…