Η σκανδαλώδης εισαγγελική πρόταση για ποινή φυλάκισης δέκα μηνών με αναστολή και στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για δύο έτη σε βάρος της γαλλοπαλαιστίνιας νομικού και ευρωβουλεύτριας της Ανυπότακτης Γαλλίας Ρίμα Χασάν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα κατάχρησης εξουσίας και περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών στη Γαλλία. Η πολιτικός και ακτιβίστρια Ρίμα Χασάν, αφοσιωμένη στον αγώνα για τη χειραφέτηση της Παλαιστίνης, στοχοποιήθηκε και σύρθηκε στα δικαστήρια από το ισραηλινό λόμπι, την ακροδεξιά και τις υπόλοιπες συστημικές δυνάμεις της χώρας. Η δίωξη μιας εκλεγμένης ευρωβουλεύτριας της Ανυπότακτης Γαλλίας για «απολογία της τρομοκρατίας» (apologie du terrorisme, άρθρο 421-2-5 του γαλλικού Ποινικού Κώδικα) αποτελεί τομή για τη σύγχρονη Γαλλία, και η πολιτική ευθύνη γι’ αυτήν βαραίνει τον Μακρόν και την κυβέρνησή του. Η δίωξη αυτή αντανακλά με τον πιο καθαρό τρόπο την ισλαμοφοβική και ρατσιστική πολιτική του γαλλικού κράτους, η οποία νομιμοποιείται και μέσα από την ίδια τη γαλλική νομοθεσία. Έρχεται, ωστόσο, σε μια στιγμή που ολόκληρη η χώρα συγκλονίζεται από τους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων για δημόσια αγαθά, ισότητα, ελευθερία, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Η Ρίμα Χασάν είναι μια σπουδαία προσωπικότητα, σύμβολο μιας νέας, πολυφυλετικής Γαλλικής Δημοκρατίας. Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται στις 30 Νοεμβρίου. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στεκόμαστε στο πλευρό της Ρίμα Χασάν και της Ανυπότακτης Γαλλίας που στοχοποιείται από το γαλλικό κατεστημένο. Η στήριξη στην εξεγερμένη νεολαία και στις εργαζόμενες/ους της Γαλλίας είναι καθήκον της Αριστεράς. **Αλληλεγγύη στη Ρίμα Χασάν** **Λευτεριά στην Παλαιστίνη**

Έξι τελετές εγκαινίων μέσα σε δύο ημέρες, φωτογραφίες, κορδέλες και πανηγυρισμοί. Και για το φινάλε, ένας υπουργός Υγείας που χοροπηδάει στα Γιάννενα, με τα «ά και ου» της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Θα ήταν εικόνες από κωμική ταινία, αλλά δυστυχώς είναι η πραγματικότητα που βιώσαμε στην Ήπειρο τις προηγούμενες ημέρες. Την ίδια ώρα, λίγα μέτρα παραπέρα, γιατροί και εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία διαμαρτύρονταν για την υποστελέχωση, τις εξαντλητικές εφημερίες και τις σοβαρές ελλείψεις του ΕΣΥ. Δύο εικόνες από την ίδια περιοδεία. Η μία για τα κοινωνικά δίκτυα του υπουργού. Η άλλη για τους ασθενείς και τους υγειονομικούς της Ηπείρου, που μένουν πίσω και ασφαλώς δεν χοροπηδάνε από τη χαρά τους. **Πίσω από τις κορδέλες των εγκαινίων, όμως, υπάρχουν αριθμοί που δεν προσφέρονται για πανηγυρισμούς.** Καταγράφονται σημαντικές ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό σε όλες τις κλινικές και τμήματα σε όλα τα νοσοκομεία. Παραιτήσεις, μετακινήσεις και μετατάξεις εξασθενούν περισσότερο το ήδη εξαντλημένο ανθρώπινο δυναμικό με μείωση του νοσηλευτικού προσωπικού. Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, λείπουν 560 εργαζόμενοι. Στο ΕΚΑΒ Ιωαννίνων οι εργαζόμενοι ζητούν 50 μόνιμες προσλήψεις και αντικατάσταση ασθενοφόρων που έχουν διανύσει περισσότερα από 800.000 χιλιόμετρα. Στα δύο νοσοκομεία των Ιωαννίνων, η Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Ηπείρου καταγγέλλει σοβαρά προβλήματα στελέχωσης και λειτουργίας των Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών. Στο Νοσοκομείο Πρέβεζας, το Επιστημονικό Συμβούλιο καταγράφει σοβαρές δυσλειτουργίες στα πρόσφατα ανακαινισμένα Επείγοντα, ενώ στις 15 και 16 Οκτωβρίου, τις μέρες που ήταν εκεί ο υπουργός, το νοσοκομείο έψαχνε ιδιώτες παθολόγο και αναισθησιολόγο για να καλύψει τις εφημερίες. Στην Άρτα, καθίστανται επικίνδυνες οι εφημερίες αγροτικών γιατρών από τα ΚΥ Αρτας με εντέλλεσθε στην Παθολογική και Πνευμονολογική του νοσοκομείου. Μεγάλες ελλείψεις γιατρών και σε ακτινολόγους και χειρουργούς. Η Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Ηπείρου καταγγέλλει ότι η μετακίνηση του μοναδικού ακτινολόγου στην Πρέβεζα αφήνει το νοσοκομείο χωρίς επαρκή ακτινολογική κάλυψη για τις μισές ημέρες κάθε μήνα. Στη Θεσπρωτία οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Φιλιατών καταγγέλλουν ελλείψεις σε αναισθησιολόγους και γυναικολόγους. Γενικά στις κλινικές ο αριθμός των γιατρών είναι ελλιπής για την καθημερινή εφημέρευση του νοσοκομείου. Στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού οι ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού διογκώνουν το πρόβλημα με τις ετοιμότητες που πάντα υπάρχουν λόγω της ιδιαιτερότητας του κλειστού τμήματος, ενώ σοβαρά προβλήματα στελέχωσης έχουν καταγραφεί και στην Παθολογική Κλινική. **Τα καινούργια κτίρια δεν θεραπεύουν ασθενείς από μόνα τους. Χρειάζονται γιατρούς, νοσηλευτές, διασώστες, εξοπλισμό και επαρκή δημόσια χρηματοδότηση.** **Αυτή είναι η πραγματικότητα που επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από τις επικοινωνιακές φιέστες.** **Το ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά απαιτεί άμεσες μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, πλήρη κάλυψη των οργανικών κενών, ουσιαστική αύξηση της χρηματοδότησης και ενίσχυση όλων των δημόσιων δομών Υγείας της Ηπείρου, από τα μεγάλα νοσοκομεία μέχρι τα Κέντρα Υγείας και το ΕΚΑΒ.** **Οι ασθενείς δεν χρειάζονται υπουργούς που χοροπηδούν μπροστά στις κάμερες. Χρειάζονται γιατρούς και νοσηλευτές δίπλα στα κρεβάτια τους.**

Ξημερώματα από 22 προς 23 Οκτωβρίου 2021, επτά αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ, σε επιχείρηση «καταδίωξης», πυροβολούν τουλάχιστον 36 φορές, με αποτέλεσμα τον θάνατο του Νίκου Σαμπάνη και τον σοβαρό τραυματισμό ενός ακόμη ανήλικου επιβαίνοντος στο όχημα. Έσπευσε τότε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη να καθησυχάσει τους δράστες. Η δολοφονία του Σαμπάνη, του Φραγκούλη και του Μιχαλόπουλου αποτελούν στην πραγματικότητα την πιο βίαιη κλιμάκωση, της καθημερινής βίας και των αποκλεισμών κατά των κοινοτήτων Ρομά. Από τις εισβολές της αστυνομίας σε καταυλισμούς (βλ. περίπτωση Νέας Ζωής), τα καθημερινά μπλόκα και τις συλλήψεις, την έλλειψη πρόσβασης σε βασικά αγαθά, μέχρι τις δολοφονικές επιθέσεις, οι Ρομά εξακολουθούν μέχρι σήμερα να αποτελούν για το ελληνικό κράτος πολίτες β’ κατηγορίας. Πέντε χρόνια αργότερα, η δίκη των αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ δεν έχει καν ξεκινήσει, ενώ πολύ πρόσφατα εκδόθηκε το παραπεμπτικό βούλευμα, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και απόπειρας ανθρωποκτονίας των δύο άλλων ανηλίκων. Το ρατσιστικό κίνητρο, δεν έχει μέχρι τώρα αναγνωριστεί από τις δικαστικές αρχές. Όμως δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι αστυνομικοί κάνουν χρήση των υπηρεσιακών τους όπλων, κατά παράβαση των προβλεπόμενων κανόνων, εις βάρος των Ρομά, με επίφαση «ύποπτα οχήματα» και τον «κίνδυνο για τη ζωή και την ακεραιότητα τους», ο οποίος δεν τεκμηριώνεται ποτέ. Οι δε εξαγγελίες για ειδικό αστυνομικό σώμα για τις κοινότητες των Ρομά είναι ακόμα μια ένδειξη ρατσιστικής πολιτικής. Όσο η δίκη για τη δολοφονία του Σαμπάνη καθυστερεί, την ίδια στιγμή οι αρχές παραπέμπουν στο δικαστήριο τους ανήλικους που επέβαιναν στο όχημα. Αυτή η μεθόδευση, αποτελεί μία προσπάθεια συγκάλυψης και περιορισμού της ευθύνης των αστυνομικών για τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη. Δεν ξεχνάμε τον Νίκο Σαμπάνη, τον Κώστα Φραγκούλη, τον Χρήστο Μιχαλόπουλο, τον Θοδωρή Ζαβραδινό-Καραμπαμπά, τον Βασίλη Μάγγο και κάθε θύμα της αστυνομικής βίας. **Οι ζωές των Ρομά μετράνε!** **Να αποδοθεί δικαιοσύνη για τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη** **Να απαλλαγούν οι δύο ανήλικοι επιβαίνοντες**

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να μετατρέψει τον «Δημόκριτο», έναν ερευνητικό χώρο δίπλα σε σπίτια, σχολεία και αθλητικές εγκαταστάσεις, σε μόνιμο νεκροταφείο ραδιενεργών αποβλήτων. Και επιχειρεί να το περάσει με τη γνωστή μέθοδο: ελάχιστη δημοσιότητα, προσχηματική διαβούλευση και την κοινωνία στο σκοτάδι. Η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, που δημοσιεύτηκε στις 2 Οκτωβρίου, προκρίνει την ταφή αποβλήτων σε επιφανειακή κρύπτη και γεωτρήσεις, μέσα στον αστικό ιστό της Αττικής. Μιλάμε για απόβλητα που, μετά την επεξεργασία τους, θα καταλαμβάνουν περίπου 400 κυβικά μέτρα. Το ζήτημα, όμως, είναι ποιος αποφασίζει να φορτώσει τον κίνδυνο σε χιλιάδες κατοίκους και στις επόμενες γενιές. Η επιλογή αυτή παραβιάζει θεμελιώδη διεθνή κριτήρια ασφάλειας, εγείρει σοβαρότατα ζητήματα γεωλογικής καταλληλότητας, σεισμικότητας και προστασίας του πληθυσμού. Αντί να αναζητηθεί η ασφαλέστερη δυνατή χωροθέτηση, προκρίνεται η διοικητικά βολική και οικονομικά φθηνή λύση. Για την κυβέρνηση, φαίνεται πως η ανθρώπινη ασφάλεια μπαίνει κι αυτή στον λογαριασμό της «εξοικονόμησης». Η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, που υποτίθεται ότι εγγυάται την προστασία της δημόσιας υγείας, οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις. Η κοινωνία δεν χρωστά σε κανέναν λευκή επιταγή εμπιστοσύνης. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τους μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες και η κυβέρνηση εξετάζει την εκκίνηση πυρηνικού προγράμματος. Οι σχεδιασμοί αυτοί δεν μπορούν να προχωρούν πίσω από τις πλάτες της κοινωνίας. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά απαιτούμε την άμεση απόσυρση της χωροθέτησης στον «Δημόκριτο», πλήρη δημοσιοποίηση όλων των τεχνικών στοιχείων, ανεξάρτητο επιστημονικό έλεγχο και πραγματική διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες. Η Αττική δεν είναι χωματερή ραδιενεργών αποβλήτων. Η δημόσια υγεία δεν είναι κόστος προς περικοπή. Και οι ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν είναι αντικείμενο κυβερνητικών πειραματισμών.

Δώδεκα ακόμα άνθρωποι βρέθηκαν στον πάτο του Αιγαίου, στα ανοιχτά της Σάμου και της Λέσβου, ως αποτέλεσμα των επιχειρήσεων βίαιης αποτροπής και επαναπροωθήσεων του ελληνικού Λιμενικού. Ανάμεσά τους κι ένα βρέφος. Για τους ανθρώπους αυτούς δεν θα υπάρξουν δάκρυα από τις ελληνικές αρχές. Κι αν υπάρξουν, θα είναι υποκριτικά. Άλλες δώδεκα χαμένες ζωές προστίθενται στον μακρύ κατάλογο των νεκρών του Αιγαίου και των υπόλοιπων ελληνικών πελάγων. Αυτά τα εγκλήματα δεν αποτελούν μεμονωμένα δυστυχήματα. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με μπροστινό το ακροδεξιό σταγονίδιο και παλιό μέλος νεοφασιστικών οργανώσεων, Θάνο Πλεύρη. Τον άνθρωπο που έχει ζητήσει δημόσια «νεκρούς στα σύνορα» και σήμερα βρίσκεται στη θέση του υπουργού Μετανάστευσης. Η παρουσία του στη συγκεκριμένη θέση διασφαλίζει τη συνέχεια της βαρβαρότητας. Όσοι επιβιώσουν από τους πνιγμούς και τις καταδιώξεις στη θάλασσα, θα καταλήξουν στις φυλακές-κολαστήρια της Σάμου, της Λέσβου ή της Κρήτης, που η κυβέρνηση βαφτίζει «δομές φιλοξενίας». Εκεί, χιλιάδες άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, χωρίς επαρκή ρουχισμό, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Μια πραγματικότητα που συντηρείται με την ανοχή, αν όχι με τα χειροκροτήματα, όσων κανονικοποιούν τους πνιγμούς στη θάλασσα και τα βασανιστήρια στη στεριά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι ακροδεξιοί συνοδοιπόροι της μετατρέπουν την παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε επίσημη κρατική πολιτική. Οι θάνατοι στα σύνορα, οι παράνομες επαναπροωθήσεις και ο εγκλεισμός εξαθλιωμένων ανθρώπων, έχουν κωδικές ονομασίες «ασφάλεια» και «φιλοξενία». Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να σιωπούμε απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομά μας. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε τη συστηματική παραβίαση των διεθνών συνθηκών για τα ανθρώπινα δικαιώματα μπροστά στα μάτια μας. Δεν συναινούμε στη βαρβαρότητα ενάντια στους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες, τους μετανάστες και τις μετανάστριες. Δεν συναινούμε σε φασιστικές πολιτικές. Και δεν θα συνηθίσουμε στον θάνατο. Όχι στο όνομά μας! * Πολιτική συνόρων με σεβασμό στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο * Νόμιμοι και ασφαλείς οδοί μετανάστευσης * Ένταξη μεταναστ(ρι)ών και προσφυγ(ισσ)ων, φραγμός στη μαύρη εργασία, σεβασμός στα δικαιώματα όλων ώστε να αντιστραφεί η διαδικασία ερημοποιήσης και δορυφοροποίησης της Ελλάδας

Όσο η κυβέρνηση παραμένει αφοσιωμένη σε στρατιωτικές συμμαχίες με το Ισραήλ και στην εξεύρεση αγορών για το αμερικανικό LNG, τα προβλήματα για τη νεολαία συσσωρεύονται. Η ακρίβεια συμπιέζει τους ήδη χαμηλούς μισθούς και η στεγαστική κρίση εγκλωβίζει νέους και νέες. Όλη η κληρονομιά των μνημονιών και δεκαετιών λιτότητας βαραίνουν πάνω στη ζωή της νεολαίας στην Ελλάδα σήμερα. Ειδικά στον χώρο της εκπαίδευσης, η κατάσταση είναι τραγική. Η πτώση σοβάδων και η απουσία στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας σε μεγάλες σχολικές εγκαταστάσεις είναι το τελευταίο επεισόδιο σε μια μακρά πορεία εγκατάλειψης και υποβάθμισης. Για τους μαθητές και μαθήτριες που θα αποφοιτήσουν, τους περιμένει ο φραγμός της ΕΒΕ και η υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εκεί, φοιτητές, φοιτήτριες και ιδρύματα είναι αντιμέτωποι με την υποβάθμιση των πτυχίων, τα σχέδια αναθεώρησης-κατάργησης του άρθρου 16 και των μαζικών διαγραφών. Για τη σπουδάζουσα νεολαία που συγχρόνως εργάζεται, η κυβέρνηση έχει φροντίσει να διαμορφώσει το πλέον ασφυκτικό πλαίσιο. Εμπνεόμενη από τις μαζικές κινητοποιήσεις σε Αλβανία, Γαλλία, και Ισπανία, η νεολαία δίνει μια πρώτη δυναμική απάντηση αύριο, 21 Οκτωβρίου. Μαθητικές καταλήψεις, φοιτητικοί σύλλογοι και οι ομοσπονδίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ θα βρεθούν στους δρόμους σε όλη τη χώρα. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στηρίζουμε τις διεκδικήσεις τους. Ο αγώνας για δημόσια δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες, η ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών και η ουσιαστική αναβάθμιση των υποδομών αποτελούν μονόδρομο για να υπάρξει ξανά προοπτική για τη νεολαία της χώρας μας. Ξέρουμε πως τίποτα δεν χαρίζεται. Ο δρόμος του ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας είναι ο μόνος που θα ανοίξει προοπτικές και θα αναγκάσει την κυβέρνηση και το υπουργείο παιδείας σε υποχωρήσεις. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις την **Τετάρτη 21 Οκτωβρίου** , στις **12:00** στην Αθήνα στα **Προπύλαια** , στις **11:00** στη Θεσσαλονίκη στο **Άγαλμα Βενιζέλου** και σε όλες τις πόλεις της χώρας.

Πέντε υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης συμμετείχαν, μαζί με βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, σε συνάντηση με εκπροσώπους ισραηλινής οργάνωσης lobbying, παρουσία της πρέσβειρας του Ισραήλ, με στόχο τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής ομάδας «Σύμμαχοι του Ισραήλ», όπως αποκάλυψαν οι Reporters United. Η ομάδα ανακοινώθηκε με επικεφαλής τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Τσιάρα. Ωστόσο, η πλήρης σύνθεσή της παραμένει άγνωστη, όπως και οι υποχρεώσεις που ενδέχεται να αναλαμβάνουν τα μέλη της. Ο ιδρυτής του ισραηλινού λόμπι, που συντονίζει την προσπάθεια, έχει υποστηρίξει την προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών και την αποκαλούμενη «εθελοντική μεταφορά» Παλαιστινίων. Πρόκειται για πολιτικές συνέχισης της γενοκτονίας με άλλα μέσα. Όταν ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης έθεσε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη ερωτήματα σχετικά με τη δράση του λόμπι και τη συμμετοχή βουλευτών σε αυτό, εκείνος απάντησε ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να απευθυνθούν προσωπικά στον κάθε υπουργό και βουλευτή. Οι υπεκφυγές δεν μπορούν να κρύψουν ότι η κυβέρνηση διαρκώς βαθαίνει τη συνεργασία με το ισραηλινό κράτος, παρά τα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Από τις συναντήσεις με τον Νετανιάχου μέχρι τα τρία δισεκατομμύρια για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», η κατεύθυνση είναι η ίδια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η δημιουργία των «Συμμάχων του Ισραήλ» εγείρει το ερώτημα αν επιχειρείται να αποκτήσει αυτή η στρατηγική συνεργασία έναν ακόμη μηχανισμό πολιτικής υποστήριξης μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά απαιτούμε: * Να δημοσιοποιηθεί άμεσα ο κατάλογος των συμμετεχόντων στη συνάντηση και όσων συμφώνησαν να ενταχθούν στη νέα «κοινοβουλευτική ομάδα» * Να δώσουν δημόσιες εξηγήσεις όλοι οι εμπλεκόμενοι υπουργοί και βουλευτές για το περιεχόμενο της συνάντησης και τις ενδεχόμενες δεσμεύσεις τους απέναντι στην Israel Allies Foundation * Να διακοπεί κάθε στρατιωτική και οικονομική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων των εξοπλιστικών συμφωνιών που ενισχύουν την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία Η ελληνική Βουλή δεν μπορεί να μετατρέπεται σε παράρτημα του ισραηλινού λόμπι. Αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό. Αλληλεγγύη στους δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν όσα η κυβέρνηση θα προτιμούσε να παραμείνουν στο σκοτάδι.

Η πρόσφατη δολοφονική επίθεση με μαχαίρι σε βάρος 32χρονου αντιφασίστα στην Ελευσίνα από μέλη της νεοναζιστικής οργάνωσης Propatria αποτελεί μια ζοφερή υπενθύμιση: τα τάγματα εφόδου επιχειρούν να επιστρέψουν στους δρόμους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αποφυλάκιση του καταδικασμένου ηγετικού στελέχους της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή Ηλία Κασιδιάρη και την απροκάλυπτη προσπάθεια πολιτικης του επανοδου με τις δαφνες των συστημικων ΜΜΕ και συγκεκριμενους ολιγαρχες (Εξάρχου, Γιαννακόπουλος), επιβάλλει τη μέγιστη δυνατή αντιφασιστική επαγρύπνηση και δράση. Το ρατσιστικό δηλητήριο που διαχέεται στον δημόσιο λόγο με ευθύνη και της κυβέρνησης Μητσοτάκη οπλίζει ξανά τα χέρια των ακροδεξιών. Δεν θα τους αφήσουμε κανένα χώρο να σπείρουν τον φόβο και το μίσος! Πρόσφατα οι μαθητές της περιοχής έδειξαν το δρόμο! Κινητοποιηθηκαν δυναμικά στο σχολείο τους απέναντι σε καθηγήτρια που εκφράστηκε ρατσιστικά για συμμαθητή τους μεταναστευτικης καταγωγής και τον στήριξαν μέχρι τέλους! Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στηρίζουμε έμπρακτα τις αντιφασιστικές πρωτοβουλίες στο Νέο Ηράκλειο και καλούμε κάθε δημοκρατικό πολίτη σε μαζική συμμετοχή: * στην εκδήλωση – συζήτηση το Σάββατο 24/10 στις 18:00 στο Θεατράκι της Πλατείας ΗΣΑΠ Νέου Ηρακλείου με τη συμμετοχή του δικηγόρου της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής Κώστα Παπαδάκη * στην Αντιφασιστική Συγκέντρωση και Πορεία την Κυριακή 1/11 στις 18:00 στην Πλατεία ΗΣΑΠ Ηρακλείου Ορθώνουμε ανυποχώρητο τείχος απέναντι στον φασισμό και τις παραφυάδες της Χρυσής Αυγής. Κρατάμε τις γειτονιές μας ασφαλείς, ελεύθερες και αλληλέγγυες. Έξω οι φασίστες από τις γειτονιές μας!

Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό του λαού του Βόλου, που για περισσότερα από επτά χρόνια υπερασπίζεται το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή, την υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος ενάντια στην εγκληματική καύση απορριμμάτων. Η πρωτόδικη καταδίκη του συναγωνιστή Κώστα Α. σε 3,5 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στη μεγάλη κινητοποίηση του Ιουνίου του 2020 δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί μέρος της συστηματικής κρατικής καταστολής και της προσπάθειας ποινικοποίησης των κοινωνικών αγώνων. Είναι η ίδια ακριβώς βάρβαρη στρατηγική που οδήγησε στον βασανισμό και τον άδικο χαμό του Βασίλη Μάγγου στο Βολο, μια υπόθεση που παραμένει ανοιχτή πληγή για όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Το κέρδος των πολυεθνικών ρυπαίνει, και το κράτος επιστρατεύει δικαστικές διώξεις, βία και χημικά για να το προστατεύσει. Δεν θα τους περάσει. Η απάντηση στην τρομοκρατία και τον εκφοβισμό είναι η μαζική και οργανωμένη αλληλεγγύη. * Απαιτούμε την άμεση παύση κάθε δίωξης και την πλήρη απαλλαγή του Κώστα Α. * Στηρίζουμε το δίκαιο κίνημα των κατοίκων του Βόλου για καθαρό αέρα και περιβάλλον * Στηριζουμε τη συγκέντρωση αλληλεγγυης στο Εφετείο Λάρισας την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026 στις 09:00 Κανένας αγωνιστής μόνος του απέναντι στην κρατική καταστολή.

Στην Αλβανία, μια νέα γενιά σηκώνει το ανάστημά της απέναντι σε ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που της στερεί το δικαίωμα να ζήσει, να σπουδάσει και να δημιουργήσει στον τόπο της. Από τα πανεπιστήμια μέχρι τους δρόμους, η οργή φοιτητών, φοιτητριών, μαθητών και μαθητριών μετατρέπεται σε συλλογική διεκδίκηση, αμφισβητώντας τις πολιτικές που εδώ και δεκαετίες παράγουν φτώχεια, κοινωνικές ανισότητες, μετανάστευση και αποκλεισμό. Οι μαζικές κινητοποιήσεις της νεολαίας εκφράζουν μια βαθύτερη κοινωνική και πολιτική κρίση, μια πραγματικότητα στην οποία η εκπαίδευση μετατρέπεται σε εμπόρευμα, η εργασία χαρακτηρίζεται από επισφάλεια και η αξιοπρεπής διαβίωση αποτελεί προνόμιο για λίγους. Η συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια βρίσκει πλέον διέξοδο στους δρόμους, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, διεκδικήσεις και μορφές αντίστασης. Οι σημερινές κινητοποιήσεις αποτελούν συνέχεια των αγώνων που αναπτύχθηκαν το καλοκαίρι στην Αλβανία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κίνημα Flamingo. Στο επίκεντρο αυτών των αγώνων βρέθηκαν και τα επενδυτικά σχέδια στην προστατευόμενη περιοχή Vjosa–Nartë, που συνδέονται με τον Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, και με ευρύτερα διεθνή επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι πολιτικοί δεσμοί του Κούσνερ με το Ισραήλ και η εμπλοκή του σε γεωπολιτικούς σχεδιασμούς αναδεικνύουν την ανάγκη να εξετάζονται οι επενδύσεις αυτές και μέσα από το πρίσμα των διεθνών σχέσεων ισχύος. Η απάντηση του κράτους και της κυβέρνησης Ράμα στις κοινωνικές διεκδικήσεις είναι η καταστολή. Οι σκληρές εικόνες αστυνομικής βίας που έχουν κυκλοφορήσει, καθώς και οι αναφορές οικογενειών που αναζητούν συγγενικά τους πρόσωπα μετά τις κινητοποιήσεις, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για άμεση διερεύνηση και λογοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, η καταστολή δεν θα φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα καθώς το κίνημα έχει βαθιές πολιτικές και οικονομικές ρίζες. Δεκαετίες νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, ιδιωτικοποιήσεων, πελατειακών σχέσεων και πολιτικών που υποτάσσουν τις δημόσιες ανάγκες στην κερδοφορία του κεφαλαίου έχουν διαμορφώσει ένα μοντέλο ανάπτυξης που υπόσχεται ευημερία, την ίδια στιγμή που αναγκάζει χιλιάδες νέους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τη χώρα τους αναζητώντας ένα αξιοπρεπές μέλλον. Η κυβέρνηση Ράμα αξιοποιεί την υπόσχεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως άλλοθι για τη συνέχιση αυτών των πολιτικών. Πίσω από τις διακηρύξεις περί εκσυγχρονισμού και ευρωπαϊκής προοπτικής, ενισχύεται ένα μοντέλο ανάπτυξης που ευνοεί τους ολιγάρχες, παραδίδει τη δημόσια περιουσία σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, η μετανάστευση έχει μετατραπεί σε μια σχεδόν αναγκαστική επιλογή για μεγάλο μέρος της νέας γενιάς. Οι νέοι και οι νέες της Αλβανίας διεκδικούν το δικαίωμα να παραμείνουν στον τόπο τουςκαι να ζήσουν με αξιοπρέπεια, χωρίς να βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με την ανεργία, την εκμετάλλευση και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, η πρόσβαση στη στέγη, η εργασία με δικαιώματα και η κοινωνική προστασία αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για ένα διαφορετικό μέλλον. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η εξέγερση της νεολαίας αποκτά βαθιά πολιτική σημασία. Η δυναμική των κινητοποιήσεων ανοίγει παράλληλα τη συζήτηση για την ανάγκη ανεξάρτητης πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, μακριά από τις παραδοσιακές δυνάμεις εξουσίας που έχουν συμβάλει στη σημερινή πραγματικότητα. Για εμάς, η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα. Οι αγώνες της νεολαίας στην Αλβανία συναντούν τους αγώνες των φοιτητών, των εργαζομένων, των μεταναστών και των κοινωνικών κινημάτων που αντιστέκονται στην εκμετάλλευση, στον αυταρχισμό, στον ρατσισμό και στην εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Οι κυρίαρχες πολιτικές έχουν κοινές ταξικές και πολιτικές αναφορές, ανεξάρτητα από τα σύνορα μέσα στα οποία εφαρμόζονται. Στεκόμαστε στο πλευρό της αγωνιζόμενης νεολαίας της Αλβανίας γιατί αναγνωρίζουμε στον αγώνα της τις δικές μας διεκδικήσεις, τις δικές μας αντιστάσεις και τη συλλογική ανάγκη για κοινωνική απελευθέρωση. Η αλληλεγγύη μας στηρίζεται στην πεποίθηση ότι τα κοινωνικά κινήματα είναι οι μοχλοί της κοινωνικής αλλαγής αλλά και το κατεξοχήν πεδίο όπου ανοίγει η προοπτική της χειραφέτησης από ένα σύστημα που αναπαράγει τις ίδιες ανισότητες, ανεξάρτητα από την εναλλαγή των κυβερνητικών προσώπων. Η κοινωνική οργή δεν μπορεί να εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα της παραδοσιακής δεξιάς αντιπολίτευσης, που έχει επίσης συμβάλει στη διαμόρφωση του σημερινού πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Από την Ελλάδα ενώνουμε την φωνή μας με την νεολαία και τον λαό της Αλβανίας για τον άμεσο τερματισμό της αστυνομικής καταστολής, την προστασία του δικαιώματος στη διαδήλωση, την άμεση ενημέρωση για την τύχη όλων όσοι φέρονται να αγνοούνται μετά τις κινητοποιήσεις, την απελευθέρωση όσων κρατούνται αποκλειστικά για τη συμμετοχή τους σε αυτές και την ικανοποίηση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών αιτημάτων του λαού και της νεολαίας. Από την Αθήνα μέχρι τα Τίρανα, από τις σχολές μέχρι τους χώρους εργασίας, ο αγώνας για αξιοπρέπεια, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη είναι κοινός. Η νέα γενιά έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί ένα μέλλον απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την καταστολή και τον εξαναγκασμό της μετανάστευσης. * Καμία νεολαία καταδικασμένη στη φτώχεια και τη μετανάστευση! * Καμία ανοχή στην κρατική καταστολή! * Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών! **Από την Ελλάδα ως την Αλβανία, κοινός αγώνας για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση!**

Την Τέταρτη 21 Οκτωβρίου, οι δάσκαλοι σε όλη την χώρα απεργούν, οι μαθητές και οι φοιτήτριες θα βρίσκονται στους δρόμους. Έχουμε τα ίδια προβλήματα με τους νέους στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Αλβανία. Νιώθουμε ασφυξία από την εντεινόμενη ακρίβεια, τα υπέρογκα ενοίκια, τους χαμηλούς μισθούς. Νιώθουμε ασφυξία σε ένα κράτος που διαρκώς βάζει τις ζωές μας σε δεύτερη μοίρα και φορά παρωπίδες στα καθημερινά μας προβλήματα. Τα σχολεία καταρρέουν, στα πανεπιστήμια οι φοιτητές απειλούνται με διαγραφή, οι νέοι δεν τα βγάζουμε πλέον πέρα, και δουλεύουμε δύο δουλειές για να μπορούμε να σπουδάσουμε, να νοικιάσουμε σπίτι, να πληρώσουμε το σούπερ μάρκετ, τα δικαιώματα μας και το σύνταγμα έχουν γίνει κουρελόχαρτο. Και όλα αυτά, για να βολεύονται κάποιοι λίγοι από την πολιτική της κυβέρνησης και να πλουτίζουν στις πλάτες μας. Η ασφυξία που νιώθουμε, να γίνει αντεπίθεση. Η Γαλλία, η Ισπανία και η Αλβανία δείχνουν έννα άλλον δρόμο, ανυπακοής και εξέγερσης. Έναν δρόμο που χτίζουμε δύναμη μέσα από τη συλλογικότητα και την κοινή στάση, αφήνοντας έστω και λίγο πίσω την εξατομίκευση και την παθητική αντίδραση των social media. Αυτό τον δρόμο φοβούνται οι κυβερνήσεις, αυτός ο δρόμος ορίζει μια νέα συζήτηση διεθνώς και ανοίγει ρήγματα που από μέσα φαίνεται μια άλλη ζωή. Γιατί όχι και εδώ; Την **Τέταρτη 21 Οκτωβρίου** βγαίνουμε στους δρόμους, γιατί μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς: **Αθήνα, 12:00, Προπύλαια** – **Θεσσαλονίκη, 11:00, Άγαλμα Βενιζέλου**

### **1. Εισαγωγικά** Η εργατική τάξη της χώρας βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή θέση τα τελευταία πολλά χρόνια, κυρίως λόγω της παγίωσης των μνημονιακών απορρυθμίσεων μέχρι και σήμερα παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και απεργίες την τριετία 2010-2012. Η στρατηγική (ή ίσως ιστορική ?) ήττα που έχει υποστεί μετουσιώνεται στην επικράτηση ενός δόγματος _εργασιακού ΤΙΝΑ_. Δηλαδή σε μια συνθήκη αποδοχής -ως μη αναστρέψιμης- της σημερινής κατάστασης που συνδυάζει αυταρχισμό στη διακυβέρνηση της εργασίας, εκτεταμένη υλική αποστέρηση και κακές & επικίνδυνες συνθήκες δουλειάς. Εφόσον πρόκειται για ένα βαρέλι δίχως πάτο, οι αντεργατικές νομοθετικές παρεμβάσεις όχι μόνο συνεχίζονται ακάθεκτες, αλλά σχεδιάζονται αριστοτεχνικά με στόχο την καρδιά πλέον του εργατικού φρονήματος και την καθολική εμπέδωση ενός νέου τύπου εργαζόμενου: μιας φοβισμένης και παραιτημένης εργάτριας με απολύτως εξατομικευμένες κοινωνικές συμπεριφορές από το εσωτερικό της επιχείρησης μέχρι και την κάλπη (αν ποτέ φτάσει μέχρι εκεί). Παραδόξως το αντίπαλο στρατόπεδο διέπεται από μια ιστορική αδυναμία κοινωνικής αναπαραγωγής. Οι διαπιστωμένες εκατοντάδες χιλιάδες ελλείψεις σε εργατικά χέρια σε όλους τους κλάδους και τις ειδικότητες ανεξαιρέτως ερμηνεύονται επικοινωνιακά μέσα από δακρύβρεχτες αναλύσεις περί δήθεν δημογραφικής κρίσης. Ωστόσο υπαγορεύουν συγκεκριμένες πολιτικές που τείνουν να εξασφαλίζουν μεσοπρόθεσμες λύσεις στη βάση της καταπίεσης και του εγκλωβισμού. Η εργοδοτική δυσπραγία εντούτοις ως προς την κάλυψη των κενών θέσεων εργασίας θα μπορούσε να μετατραπεί σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την εργατική πλευρά στο πεδίο της συλλογικής διαπραγμάτευσης, εάν η αριστερά δεν είχε πετάξει λευκή πετσέτα στο ζήτημα της οργανωμένης εργατικής πάλης και της συνδικαλιστικής ανασυγκρότησης επιλέγοντας τον στίβο του δικαιωματισμού όπου προσδοκά -αφελώς!- θετικές επιδόσεις. ### **2. Εργασία δίχως όρια, μεταγγίσεις εργατικών χεριών** Τα χαμηλά επίπεδα αποδοχών προφανώς αποτελούν συνέπεια της πολιτικής επικράτησης του κεφαλαίου επί της εργασίας και έκφραση με μετρήσιμους όρους της εγγενούς επιδίωξης του για την επίτευξη μεγαλύτερης κερδοφορίας σε βάρος των εισοδημάτων των μισθωτών τάξεων. Η διατήρηση του ίδιου θνησιγενούς παραγωγικού μοντέλου οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως η εργασιακή υπερεκμετάλλευση είναι το μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα του ελληνικού καπιταλισμού. Δεν πρόκειται, όμως, μόνο γι’ αυτό. Στη σημερινή συγκυρία και σε χώρες όπως η Ελλάδα η φτωχοποίηση εργαζομένων και συνταξιούχων -εκτός από χαρακτηριστικό απαύγασμα μιας αδιατάρακτης νεοφιλελεύθερης ιδεολογικής εμμονής- αποτελεί συνάμα και ένα εργαλείο πειθάρχησης της εργατικής τάξης και συγκεκριμένα δέσμευσής της σε μια συνθήκη εργασίας δίχως χρονικά όρια και χωρίς δικαιώματα για την οικονομική εξακολούθηση του ελληνικού καπιταλισμού. Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται απλά η απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου ή η μείωση του κόστους ωριαίας (υπερ)εργασίας, αλλά η νόθευση κάθε έννοιας _χρονικού ορίου_ στην απασχόληση σε ημερήσια, εβδομαδιαία ή και πολύμηνη βάση υπολογισμού. Με απλά λόγια αν δεν φτάνει ο μισθός και η σύνταξη θα χρειαστεί πολύ περισσότερη και συμπληρωματική εργασία σε περισσότερους του ενός εργοδότες και σε διαφορετικούς οικονομικούς κλάδους. Την τελευταία τριετία τα βασικότερα αντεργατικά μέτρα εστιάζουν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτή τη στρατηγική όπως ενδεικτικά: α) το 13ωρο ημερησίως σε έναν ή δύο εργοδότες χωρίς -καλή τη πίστει- δυνατότητα εργατικής άρνησης, β) η καθιέρωση της 6ημερης εργασίας σε πολλούς κλάδους, γ) η θωράκιση της ατομικής διευθέτησης του χρόνου εργασίας με 4ημερα ή 10ωρα και με αντάλλαγμα ρεπό (για ελιές) σε μια άλλη εποχή του χρόνου, δ) η αύξηση του ποσού αποζημίωσης της -κατά τα άλλα παράνομης- υπερωρίας όταν παραβιάζεται το «ανώτατο» όριο των 150 ωρών ετησίως και ε) η άρση όλων σχεδόν των οικονομικών αντικινήτρων για την εργασία των συνταξιούχων- πάνω από 300.000 συνταξιούχοι εμφανίζονται σήμερα να εργάζονται στον ΕΦΚΑ, το 1/3 είναι μισθωτοί! Παράλληλα, η εκ νέου εργασιοκεντρική προσέγγιση της προσφυγιάς με όρους καταναγκαστικής εργασίας (εξάρτηση του καθεστώτος διαμονής από την πραγματική απασχόληση) συνδυάζεται με επιθετικές κινήσεις στο πεδίο της εργατικής μετανάστευσης: α) απόπειρες μαζικής νομιμοποίησης αλλοδαπών (εργαζομένων) χωρίς χαρτιά, β) επίσπευση της σύναψης διακρατικών συμβάσεων με τρίτες χώρες με αντικείμενο τη μιας χρήσης άρα δουλική εργασία (προσωρινή/ εποχική) ή γ) ανοχή στην παράτυπη είσοδο και εργασία αλλοδαπών με κατάχρηση της δυνατότητας της απόσπασης εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής εξειδικευμένων υπηρεσιών σε κλάδους εντάσεως εργασίας. Εις μάτην όμως!! Το πρόβλημα είναι ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν: η ανεργία μειώνεται, αλλά όχι επειδή ο κόσμος βρίσκει δουλειά. Οι εξαναγκαστικές μεταγγίσεις προσωπικού από το εσωτερικό της χώρας έχουν ταβάνι, όμως δεν βελτιώνουν και την οικονομική κατάσταση των εργατικών νοικοκυριών λόγω της ακρίβειας καίτοι σε συνθήκες σωματικής και ψυχικής εξουθένωσης όλων των μελών τους από τα ατελείωτα ωράρια εργασίας. Γεγονός που συνεπάγεται μεταξύ άλλων την αύξηση του αριθμού και του μέσου όρου ηλικίας των θυμάτων των επαγγελματικών ασθενειών (συμπεριλαμβανομένων των ψυχικών) και των θανατηφόρων ατυχημάτων. Παράλληλα, η προσέλκυση μεταναστών (εργατών) από το εξωτερικό παραμένει κακόγουστο αστείο, ενώ η (από)μετανάστευση επανεμφανίζεται σαν μια σημαντική εναλλακτική ατομικής επιβίωσης σε μια χώρα που αδειάζει. ### **3. Στον πάτο της κοινωνικής επιβίωσης: παραίτηση, ερήμωση, αποδημία** Τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία είναι αποκαρδιωτικά. Η ύπαιθρος μαραζώνει προς τα μεγάλα ή πολύ μεγάλα αστικά κέντρα και απειλείται από ραγδαία ερημοποίηση. Στην επιταχυνόμενη νέα εποχή της καταστροφής η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες που θα πληγούν σημαντικότερα και γρηγορότερα από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαποί και γηγενείς εργαζόμενοι μεταναστεύουν ήδη μαζικά προς το Βορρά της Ευρώπης ή και άλλες ηπείρους. Πίσω από τα κυβερνητικά ψέματα -με αντιεπιστημονική μάλιστα θεμελίωση- για μια εικόνα rebrain gain η πραγματικότητα παραμένει πιο ζοφερή από ποτέ. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης σε ό,τι αφορά το ρυθμό αλλά και το ποσοστό μείωσης του πληθυσμού της κάθε χρόνο. Ο λόγος είναι ότι οι αρνητικές πρωτιές στην Ελλάδα, στην ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια της εργατικής μιζέριας, αφορούν σε όλο το φάσμα των κοινωνικών δεικτών: τους χαμηλούς μισθούς, τις κοινωνικές ανισότητες, τα προβλήματα και το κόστος στέγασης, την αγοραστική δύναμη, τους πραγματικούς μισθούς, τα ποσοστά φτώχειας και υλικής & κοινωνικής αποστέρησης, τις μέσες ετήσιες απολαβές, τη μείωση του ωριαίου κόστους εργασίας, τον μέσο όρο των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας, το κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα, το μέσο όρο των μηνιαίων αποδοχών. Εντούτοις, το ύψος των απολαβών δεν είναι πάντοτε η βασική αιτία της νέας αυθόρμητης αποδημίας. Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη Μεγάλη Παραίτηση της εργατικής τάξης διαδραματίζουν η συρρίκνωση της δημοκρατίας και η επιδείνωση των συνθηκών απασχόλησης μέσα στους χώρους δουλειάς, στοιχεία που εντείνουν το αίσθημα ματαιότητας για ένα καλύτερο μέλλον με όρους αξιοπρέπειας και ασφάλειας. Επιπλέον οδηγούν μέχρι και στην απροθυμία πλήρωσης κενών θέσεων ακόμη και στο δημόσιο τομέα σε κλάδους όπως η εκπαίδευση, η υγεία και οι (υπερ)αστικές μεταφορές. Η μικρομεσαία εργοδοσία, αυτή η απεχθέστερη μορφή επιχειρηματικότητας, είναι το λίκνο της καταπάτησης των ατομικών ελευθεριών και της εργατικής-ασφαλιστικής νομοθεσίας: πρόκειται για τη ραχοκοκαλιά των ελληνικών επιχειρήσεων αλλά και για τον πυλώνα του σύγχρονου πολιτεύματος εργοδοτικής δικτατορίας όπου τα ποσοστά εκμετάλλευσης είναι πρωτοφανή. ### **4. Εργατική ασφάλεια ενάντια στον κρατικό εκφοβισμό και την εργοδοτική τρομοκρατία** Η προσπάθεια εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς ανάγεται σε ζήτημα πρώτης προτεραιότητας για τη ριζοσπαστική αριστερά και τα κινήματα, εάν θέλουν να μη χάσουν κάθε επαφή με την εργατική τάξη, άρα να έχουν και τα ίδια μια ελπίδα επιβίωσης σε ένα διαρκώς συντηρητικοποιούμενο πολιτικό περιβάλλον. Η προσπάθεια εμπέδωσης ενός κλίματος ασφάλειας και αντιστροφής του γενικευμένου κλίματος τρομοκρατίας των αφεντικών ξεκινά από την έμπρακτη προστασία της ίδιας της ζωής και της υγείας των εργαζομένων και καταλήγει στην κατοχύρωση του δικαιώματος των δικαιωμάτων: της απρόσκοπτης πρόσβασης σε μηχανισμούς ελέγχου και επιβολής της (εναπομείνασας έστω) εργατο-ασφαλιστικής νομοθεσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η εργατική κατάκτηση της Επιθεώρησης Εργασίας, το τελευταίο ανάχωμα στην εργοδοτική αυθαιρεσία, δέχεται απανωτά χτυπήματα μέχρι και σήμερα: από τη μετατροπή της σε Ανεξάρτητη Αρχή -χωρίς εχέγγυα σύνδεσης με τις υπηρεσίες του αρμόδιου Υπουργείου και συνέργειας με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις- ή τη μείωση σχεδόν όλων των προστίμων για εργοδοτικές παραβάσεις μέχρι την πρόσφατη εξάρτηση της οργάνωσης των επιτόπιων ελέγχων από τους αναπτυξιακούς στόχους του κεφαλαίου ή τη διαχρονική ελλιπή νομική θωράκιση των στελεχών της απέναντι στη SLAPP εργοδοτική εκδικητικότητα. Αυτές τις ημέρες μάλιστα η κυβέρνηση με στόχο να αναχαιτίσει την προσφυγή ακόμη και στα δικαστήρια επιχειρεί να επιβάλει πριν την κατάθεση αγωγής την υποχρεωτική εισαγωγική διαμεσολάβηση με σημαντική χρηματική -και όχι μόνο- επιβάρυνση της εργατικής πλευράς. Η εργοδοτική δολοφονία στη Βιολάντα και σε πολλά άλλα σύγχρονα κάτεργα θα είχε ίσως αποφευχθεί εάν οι εργαζόμενες τολμούσαν να ενεργοποιήσουν το δικαίωμα τους σε αποχώρηση από τον τόπο εργασίας λόγω βάσιμων φόβων για επικείμενη διακινδύνευση της υγείας και της ασφάλειας τους. Παρά τη συρρίκνωση του προστατευτικού νομοθετικού πλαισίου, η μείωση του χρόνου εργασίας, η πρόληψη των ατυχημάτων και η επάρκεια των αποδοχών μπορούν να επιβληθούν με όρους κοινωνικού ανταγωνισμού μέσω των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, με άξονα την ενεργοποίηση των συνδικάτων & των υπόλοιπων εργατικών συλλογικοτήτων και τη σύμπραξή τους με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η οποία, χωρίς να απεμπολεί διακηρυκτικά τη μαρξιστική της παράδοση για την πάλη των τάξεων, δεν χρειάζεται να αυτοπεριορίζεται στη διατύπωση κούφιων αιτηματολογίων προς την κωφεύουσα εξουσία σχεδόν επαιτώντας για τη νομική επανακατοχύρωση ορισμένων απολεσθέντων δικαιωμάτων και παροχών, με όρους ωστόσο κρατικής κηδεμονίας και φιλανθρωπίας, σίγουρα όμως χωρίς ένα υλοποιήσιμο σχέδιο δράσης για την ανάκτησή τους με κινηματικούς όρους. Ενόσω η ενεργοποίηση του εργατικού παράγοντα υποπροτεραιοποιείται, η εργατική τάξη θα συνεχίζει να γυρνάει την πλάτη στην αριστερά με συνέπεια την ενίσχυση της φασιστικής απειλής και τη διείσδυση των ακροδεξιών προταγμάτων σε λαϊκά στρώματα όπως σχεδόν παντού στην Ευρώπη. ### **5. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες δεν απαιτούνται, επιβάλλονται!** Η επανάκτηση των ατομικών εργατικών δικαιωμάτων και η θωράκιση της αξιοπρέπειας στην εργασία περνάει αναμφίβολα μέσα από την αποτελεσματική αντίσταση για την επίτευξη καλύτερων όρων απασχόλησης με όρους συλλογικής διεκδίκησης. Στην πράξη, όχι στα προγραμματικά κείμενα. Ιδίως στην Ελλάδα η επαναθεσμοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης δεν πρόκειται ποτέ να επέλθει δια της κοινοβουλευτικής οδού αλλά στο δρόμο, εκεί όπου γεννήθηκε και κατοχυρώθηκε. Για την ώρα η κινηματική αριστερά εφαρμόζει μια τακτική _στρίβειν δια του αρραβώνος_. Αντί να οργανώνει τον γάμο πάει για πουρνάρια: συμπληρώνει με ευφράδεια το αντίστοιχο κεφάλαιο των προγραμματικών θέσεων ζητώντας από το κράτος να επαναφέρει όλα όσα κατήργησε για να αφοπλίσει την εργατική τάξη παραγνωρίζοντας ωστόσο ότι πολλά από αυτά τα όπλα, όχι μόνον είχαν περιέλθει σε κατάσταση αφλογιστίας πολύ πριν τα μνημόνια αλλά -το σπουδαιότερο- αποπροσανατόλιζαν την εργατική πάλη μεταφέροντας το επίδικο σε γήπεδα όπου η μάχη ήταν από πριν χαμένη. Παραδόξως η αριστερά σήμερα δεν επιχειρεί να εκμεταλλευτεί ούτε τις θεσμικές δυνατότητες που κατοχυρώνει η πρόσφατη κοινοτική οδηγία για τις σσε, έστω κι αν αυτή εστιάζει σε μια αναίμακτη διαμόρφωση «επαρκών» κατώτατων μισθών με όρους ειρηνικής διευθέτησης στο πλαίσιο ενός αλγοριθμοποιημένου συστήματος προσδιορισμού των χρηματικών ποσών. Το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί και με τη θέσπιση του τεκμηρίου της μισθωτής εργασίας για πολλές δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων στις πλατφόρμες, μια μάχη που κρίνεται τώρα -μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου- στο πλαίσιο ενσωμάτωσης της σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας. Κατεπείγει κατά συνέπεια για τη ριζοσπαστική αριστερά η υλοποίηση ενός σχεδίου δράσης με δύο άξονες. Ο πρώτος αφορά το εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος και ο δεύτερος τις εργατικές μάχες που δίνονται στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Σε ό,τι αφορά το πρώτο μέτωπο, προκρίνεται η οργάνωση της παρέμβασης στα συνδικάτα με ευρείες συσπειρώσεις κόντρα στην εν λευκώ παραχώρηση του πεδίου στις γνωστές γραφειοκρατικές-εργοδοτικές δυνάμεις ή σε κομματικά σχήματα με κοινοβουλευτική ή μη αντανάκλαση. Με άλλα λόγια απαιτείται η σύμπραξη όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς σε έναν ενιαιομετωπικό (και προφανώς μη κομματικοποιημένο) σχηματισμό εντός των δομών του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος με κοινή στρατηγική και παρέμβαση σε όλα τα επίδικα: από την τακτική σε ό,τι αφορά την αύξηση της συνδικαλιστικής κάλυψης μέχρι την οργάνωση της συλλογικής διαπραγμάτευσης με όρους νίκης σε όλα τα επίπεδα. Προφανώς και πρώτα απ’ όλα στο δημόσιο τομέα για όλα ανεξαιρέτως τα εργατικά αιτήματα, από την επαναφορά των κλεμμένων μισθών μέχρι τους όρους λειτουργίας των επιμέρους δημοσίων υπηρεσιών προς όφελος -εν τέλει- της ίδιας της εργατικής τάξης. Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα σε κλάδους αιχμής, εκεί όπου η σύναψη αξιοπρεπούς συλλογικής σύμβασης εργασίας μπορεί να έχει συμβολικά και πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο μέτωπο, εφόσον απαλλαγεί από την παρελκυστική μέριμνα προς όφελος της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει να πρωτοστατήσει με όλες της τις δυνάμεις για τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία των εργατικών μαχών που ξεσπούν σε όλη την επικράτεια. Ενδεχομένως με τη συγκρότηση εξώ- ή υπέρ- συνδικαλιστικών δομών και μετώπων εργατικής συμμαχίας σε κλαδικό ή/και τοπικό επίπεδο. Η υπόθεση Βιολάντα, η αυτό-οργάνωση των (αραβόφωνων και μη) μεταναστών εργατών στο κάτεργο του Ελληνικού, η ιστορική μάχη στην E-food και στις άλλες πλατφόρμες, η αντίσταση στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ & στα σχολεία κοκ επιβάλλεται να νικήσουν. Και αυτό θα συμβεί μόνο εφόσον οι μάχες αυτές γίνουν καθημερινή υπόθεση της αριστεράς που ομνύει στην εργατική τάξη. Με επίκεντρο ασφαλώς τη μείωση του χρόνου εργασίας και τις αυξήσεις στους μισθούς στο πλαίσιο μιας συνολικότερης -αλλά πειστικής- αφήγησης με ταξικό πρόσημο για το μέλλον της εργασίας σε μια συνθήκη μαζικής μετανάστευσης του υποκειμένου στο εξωτερικό.

Τις τελευταίες μέρες έχουν απασχολήσει οι δηλώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη για την απαγόρευση ενοικίασης σπιτιών σε πολλούς μετανάστες. Όπως είπε στον ΣΚΑΪ, «φέρνουμε διάταξη να απαγορευθούν οι μισθώσεις και υπομισθώσεις και ξεκινούν επιχειρήσεις ώστε να τους πετάξουμε έξω ταυτόχρονα με τη φύλαξη των πλατειών. Όσοι εγκληματούν και δεν προφυλακίζονται, ακόμα και αν έχουν περιοριστικούς όρους, πρέπει να φεύγουν από την Ελλάδα. Δεν ήρθε κάποιος εδώ για να εγκληματεί. Υπάρχουν χώροι κράτησης για όσους είναι υπό απέλαση με την ευθύνη της ΕΛΑΣ. Αυτά τα κέντρα θα γεμίσουν με όσους έχουν έρθει και εγκληματούν». Για ακόμη μία φορά, οι μετανάστες αξιοποιούνται ως εσωτερικός εχθρός, ως απειλή, ως εγκληματίες, ως η πηγή του κακού για τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο κ. Χρυσοχοϊδης επιλέγει να στοχοποιήσει τους εργάτες μετανάστες, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, δουλεύοντας κάτω από επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Με αφορμή αυτό φασιστική ένωση κατοίκων Αγίου Παντελεήμονα, υποστηρικτές του Κασιδιάρη, έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση «περί καθημερινών πολύωρων περιπολιών/ελέγχων/συλλήψεων & απελάσεων παράνομων μεταναστών, σε όλες τις πλατείες μας και πέριξ δρόμων». Η δήλωση του κ. Χρυσοχοϊδη, μας θυμίζει την δήλωση του κ. Πλεύρη, το όχι τόσο μακρινό 2010, που είχε υποβάλει επίκαιρη ερώτηση προς τον υπουργό προστασίας του Πολίτη και την υπουργό υγείας, σε σχέση με την διαμονή μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Οι δηλώσεις των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και ευρύτερα οι πολιτικές της στο μεταναστευτικό, συνιστούν ρατσιστικό λόγο και δίνουν βήμα, σε μια περίοδο ανόδου της ακροδεξιάς και έξαρσης περιστατικών ρατσιστικής και φασιστικής βίας, σε όλο το φάσμα της ακροδεξιάς. Οι καταδόσεις, το αφήγημα για τον λαθρομεταναστη απειλή, οι περιπολίες στον Άγιο Παντελεήμονα μας θυμίζουν εποχές, που αγωνιζομαστε μέχρι σήμερα για τις ξεχάσει και η ιστορία. Οι δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης, θα έρπεπε να εστιάζουν όχι στο πώς θα γεμίζουν τα κέντρα κράτησης, αλλά στην αξιοποίηση των άπειρων αδειών κτιρίων του δημοσίου, προς τη στέγαση όσων δεν έχουν τα μέσα να διασφαλίσουν ένα σπίτι, σε μια περίοδο που η στεγαστική κρίση πλήττει βαθιά την κοινωνία. Από την μεριά μας δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι θα σταθούμε ανάχωμα απέναντι σε κάθε μορφής ρατσιστικής βίας και απομάκρυνσης των μεταναστών από τις γειτονιές μας. Αν είναι πρόβλημα υπάρχει στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι οι μετανάστες, αλλά όλες οι πολιτικές λιτότητας, που μας κάνουν καθημερινά να ασφυκτιούμε. Είναι η απουσία κάθε πολιτικής πρόθεσης από την πλευρά της κυβέρνησης, να προχωρήσει σε μέτρα που θα βελτιώσουν την ζωή των από κάτω.

Το νέο ρεπορτάζ του Reporters United αποκαλύπτει μια εξοργιστική επιχείρηση πολιτικής διείσδυσης του ισραηλινού λόμπι στην ελληνική Βουλή, με τις ευλογίες κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Στις 12 Οκτωβρίου, στην Αθηναϊκή Λέσχη, υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας, ο Αντώνης Σαμαράς και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και των ακροδεξιών Σπαρτιατών συναντήθηκαν με τους επικεφαλής της Israel Allies Foundation, παρουσία της πρέσβειρας του Ισραήλ. Σκοπός της συνάντησης, η δημιουργία μιας άτυπης «κοινοβουλευτικής ομάδας» που θα προωθεί τις επιδιώξεις του ισραηλινού λόμπι μέσα στην ελληνική Βουλή. Η σύνθεσή της παραμένει άγνωστη. Ποιος τους εξουσιοδότησε να μετατρέψουν το ελληνικό Κοινοβούλιο σε γραφείο εξυπηρέτησης των συμφερόντων του Ισραήλ; Και γιατί οι σχεδιασμοί αυτοί γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες; Η Israel Allies Foundation διατηρεί στενούς δεσμούς με την ισραηλινή ακροδεξιά. Ο ιδρυτής της έχει ταχθεί υπέρ της προσάρτησης παλαιστινιακών εδαφών και της λεγόμενης «εθελοντικής μεταφοράς» των Παλαιστινίων. Προσκεκλημένη ήταν και η Ισραηλινή υπουργός Γκίλα Γκαμλιέλ, επί της θητείας της οποίας στο υπουργείο Πληροφοριών εκπονήθηκε το 2023 σχέδιο εκδίωξης 2,2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Γάζα. Αυτοί είναι οι συνομιλητές των Ελλήνων υπουργών και βουλευτών. Αυτούς υποδέχονται με τιμές. Με αυτούς σχεδιάζουν τη συγκρότηση κοινοβουλευτικού μηχανισμού επιρροής. Και όλα αυτά την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεσμεύει δισεκατομμύρια ευρώ από τα χρήματα του ελληνικού λαού για εξοπλισμούς από την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία. Τρία δισεκατομμύρια μόνο για την τελευταία μεγάλη συμφωνία, την ώρα που μισθοί και συντάξεις εξανεμίζονται, η στέγη γίνεται απρόσιτη και οι κοινωνικές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως περιττή δαπάνη. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση στρώνει το χαλί στα ισραηλινά επενδυτικά κεφάλαια που δραστηριοποιούνται στην ελληνική αγορά ακινήτων, ενώ η πολιτική των Golden Visa επιτείνει τη στεγαστική ασφυξία. Γιατί τόση μυστικότητα; Επειδή γνωρίζουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αποστρέφεται τη γενοκτονία, την κατοχή και την εθνοκάθαρση. Επειδή γνωρίζουν ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει δώσει καμία λευκή επιταγή στον Μητσοτάκη να μετατρέψει τη χώρα σε πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό συνεταίρο των εγκλημάτων του Νετανιάχου. Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ, του οποίου βουλευτής συμμετείχε στη συνάντηση. Η συνενοχή στη γενοκτονία δεν ξεπλένεται με χαμόγελα, δεξιώσεις και κοινοβουλευτικές χειραψίες. Ως ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά απαιτούμε: * Να δημοσιοποιηθεί άμεσα ο πλήρης κατάλογος των συμμετεχόντων στη συνάντηση και όσων συμφώνησαν να ενταχθούν στην υπό συγκρότηση κοινοβουλευτική ομάδα * Να δώσουν δημόσιες εξηγήσεις όλοι οι εμπλεκόμενοι υπουργοί και βουλευτές * Να ξεκαθαρίσει η Βουλή εάν έχει εμπλακεί θεσμικά σε αυτή τη διαδικασία και με ποια εξουσιοδότηση * Να διακοπεί κάθε στρατιωτική και οικονομική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ Η ελληνική Βουλή ανήκει στον ελληνικό λαό. Δεν εκχωρείται σε ξένα λόμπι, δεν προσφέρεται στους εμπόρους όπλων και δεν μετατρέπεται σε πλυντήριο εγκλημάτων πολέμου. Η Ελλάδα δεν πωλείται στον Νετανιάχου και τους συνεργούς του!

Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη έχει ήδη σηματοδοτήσει την ανασύνταξη της ακροδεξιάς και των φασιστικών ομάδων σε όλη τη χώρα. Σε ένα συνολικό σκηνικό που χαρακτηρίζεται από την άνοδο της ακροδεξιας, την ενίσχυση του ρατσιστικού και σεξιστικού λόγου και από την προσπάθεια των συστημικών να ξεπλύνουν για μια ακόμα φορά και να αναβαπτίσουν τον νεοναζί Κασιδιαρη, ήταν θέμα χρόνου να συμβεί η δολοφονική επίθεση στην Ελευσίνα. Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου το αντιφασιστικό κίνημα ήταν παρόν και έδωσε μια πολύ δυναμική απάντηση ώστε να ακουστεί σε ολη την Ελευσίνα ότι οι φασίστες θα παραμείνουν στις τρύπες τους και οτι οι γειτονιές και οι δρόμοι ανήκουν στους ντόπιους και τις μετανάστριες που ζουν και δουλεύουν σε αυτές. Το επόμενο διάστημα τα καθήκοντα του αντιφασιστικού κινήματος ειναι αναβαθμισμένα. Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση, (ανα)συγκρότηση δομών, συντονισμός και ενότητα στο επίπεδο της δράσης, μαχητικές πρακτικές και πανελλαδικές καμπάνιες. Εκτιμούμε ότι υπάρχουν οι δυνάμεις και οι δυνατότητες το αντιφασιστικό κίνημα να βγει μπροστά και να μπλοκάρει την άνοδο των νεοναζι και όλων των φασιστικών ομάδων. Οφείλει να μπλοκάρει οποιαδήποτε συγκέντρωση ή παρουσία φασιστών σε δρόμους και γειτονιές, να αντιπαρατεθεί πολιτικά και να βάλει φρένο στη διείσδυση νεοναζιστικών ομάδων στα σχολεία. Να μην επιτραπεί ούτε στον Κασιδιάρη ούτε και σε οποιοδήποτε άλλο νεοφασιστικό μόρφωμα να αποκτήσει γραφεία. Να μην τους δοθεί ούτε το έδαφος αλλά ούτε και ο χρόνος ώστε να στήσουν νέα τάγματα εφόδου. Θα πρέπει, επίσης, να αντιπαρατεθεί ανοιχτά με όλα τα ΜΜΕ που προβάλλουν και ξεπλένουν τους φασιστες και τις πρακτικές τους. Σε αυτο το πλαίσιο, καλούμε όλους και ολες να στηρίξουν και να πλαισιώσουν την έναρξη της νέας καμπάνιας που οργανώνεται από τον Αντιφασιστικό Συντονισμό Αθήνας – Πειραιά. Πιστεύουμε ότι κάθε κομμάτι του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, κάθε οργάνωση και συλλογικότητα είναι απαραίτητη στον αντιφασιστικό αγώνα. Με ταυτόχρονο σεβασμό στην αναγκαία ενότητα της αντιφασιστικής πάλης αλλά και στην αυτοτέλεια και τα μέσα που επιλέγει κάθε ομάδα για να δράσει, μπορούμε και θα νικήσουμε και πάλι τους φασίστες. Μας καθοδηγούν οι αγώνες, οι νίκες και όλα όσα καταφέραμε τα προηγούμενα χρόνια απέναντι στην Χρυσή Αυγή. Σε αυτό το πλαίσιο καταδικάζουμε συνολικά τον ατέρμονο κύκλο ενδοκινηματικής βίας που έχει αναπτυχθεί τον τελευταίο χρόνο, με το πιο πρόσφατο επεισόδιο να λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της αντιφασιστικής συγκέντρωσης στην Ελευσίνα. Τέτοιες πρακτικές εξυπηρετούν μόνο τη συλλογική αποστράτευση και δημιουργούν ένα αίσθημα έλλειψης προοπτικής που έχει βαθια αρνητικό αποτύπωμα στους στόχους, τις δυνατότητες και τα καθήκοντα του κινήματος την επόμενη περίοδο. Στον αντιφασιστικό αγώνα δεν περισσεύει κανείς και καμία. Η διαρκής ανακύκλωση περιστατικών βίας και εκατέρωθεν επιθέσεων, καθώς και η ανάπτυξη μιας αντιπαράθεσης γύρω από καταγγελίες περί ύπαρξης «παρακράτους», συμβάλλουν αντικειμενικά στην αποδυνάμωση του κινήματος, στην ενίσχυση των τάσεων αποπολιτικοποίησης και στον αποπροσανατολισμό της συζήτησης από τα πραγματικά επίδικα της συγκυρίας. Η συνέχιση αυτού του κύκλου αντιπαραθέσεων και βίας δεν αποτελεί μια δευτερεύουσα ή εσωτερική υπόθεση μεταξύ συγκεκριμένων δυνάμεων, αλλά ζήτημα με ευρύτερες πολιτικές συνέπειες. Καλούμε όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις, τις συλλογικότητες και τον κόσμο του κινήματος να αναγνωρίσουν τη σοβαρότητα της συγκυρίας και να ιεραρχήσουν την ανάγκη τερματισμού αυτού του κύκλου. Προτεραιότητα μας το επόμενο διάστημα οφείλει να είναι η ενίσχυση του αντιφασιστικού κινήματος και των συνολικών αγώνων που αναπτύσσονται στη χώρα, με επόμενο κεντρικό κόμβο τον εορτασμό της 53ης επετείου του Πολυτεχνείου. Το κρίσιμο ζήτημα της επόμενης περιόδου δεν μπορεί να είναι η αναπαραγωγή μιας εσωστρεφούς και αδιέξοδης αντιπαράθεσης, αλλά η δυνατότητα του κινήματος να συγκροτεί όρους συλλογικής δράσης, πολιτικής παρέμβασης και αναμέτρησης με τα πραγματικά κοινωνικά και πολιτικά επίδικα. Τα μόνα συνθήματα που πρεπει να ακούγονται σε δρόμους, πλατείες και σχολές ειναι αντιφασιστικα. **Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε** **Καμία σπιθαμή γης στους φασίστες**

Είναι πραγματικά κρίμα ότι, ακριβώς τη στιγμή που η Κίμπερλι Γκιλφόιλ είχε αρχίσει να αισθάνεται την Ελλάδα σαν το σπίτι της και σκεφτόταν πού θα τοποθετήσει τα έπιπλα και ποιόν θα τοποθετήσει στην κυβέρνηση, η Ουάσιγκντον αποφάσισε να της χαλάσει τη φιλοξενία. Ο Λευκός Οίκος απέλυσε ουσιαστικά την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, επιβεβαιώνοντας επί της ουσίας τα δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου, σύμφωνα με τα οποία η Γκίλφοϊλ είχε υπερβολικά πολλές σχέσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα και προωθούσε συγκεκριμένες συμφωνίες. Ανάμεσα στα ονόματα των επιχειρηματικών συμφερόντων με τα οποία συναγελαζόταν η Γκιλφόιλ, βρίσκεται –άκου να δεις τώρα!– και ο όμιλος Aktor, ένας από τους πρωταγωνιστές των σχεδιασμών για το αμερικανικό LNG και τον περιβόητο Κάθετο Διάδρομο. Και κάπως έτσι το μεγάλο ενεργειακό success story της κυβέρνησης Μητσοτάκη αποκτά μια απροσδόκητη συνέχεια. Μετά τις πανηγυρικές φωτογραφίες, τις υποκλίσεις και τις διαβεβαιώσεις περί «γεωπολιτικής αναβάθμισης» ήρθαν οι καταγγελίες για επιχειρηματικά πάρε δώσε. Κάποιοι πολλοί κακόπιστοι, θα σκέφτονταν ότι η εμπλοκή του Aktor είναι και ο λόγος για τον οποίον τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ανέφεραν λέξη για τα αμερικανικά δημοσιεύματα για την πρέσβειρα. Το πραγματικό σκάνδαλο, ωστόσο, ξεπερνά τα πρόσωπα. Η κυβέρνηση έχει ταυτίσει την ενεργειακή στρατηγική της χώρας με τις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον και του Ισραήλ και με τα συμφέροντα μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων. Έχει δεσμεύσει την Ελλάδα σε μια πανάκριβη και γεωπολιτικά επικίνδυνη εξάρτηση, την οποία παρουσιάζει περίπου ως εθνικό πεπρωμένο. Και η ειρωνεία περισσεύει: την ώρα που ο Τραμπ διαπραγματεύεται με τον Πούτιν για το ρωσικό ντίζελ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το αμερικανικό LNG σαν ιερό εθνικό καθήκον. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά απαιτούμε να έρθουν στο φως όλα όσα αφορούν τις πραγματικές συμφωνίες για το LNG και ζητάμε τη διάλυση του εξορυκτικού άξονα, το τέλος της εξάρτησης από τα αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα και τη στροφή σε μια πολιτική ειρήνης και συνεργασίας στη Μεσόγειο.

Με αφορμή κάποιες πρόσφατες εκλογικές επιτυχίες της Αριστεράς διεθνώς, έχει εξελιχθεί σε πρωτεύον το ερώτημα σχετικά με το τί κάνουν καλά όσοι τα καταφέρνουν. Ερώτημα κρίσιμο ιδίως σε μια εποχή, που, από πολλές απόψεις, θυμίζει έσχατους καιρούς· εποχή, στην οποία ο εκφασισμός των κοινωνιών είναι το πολιτικό απόσταγμα μιας διαδικασίας πραγματικά οριακής, με την κλιματική κρίση, την εκτόξευση της εκμετάλλευσης και την πολεμική παράκρουση να είναι ενεργές πραγματικότητες. Οι ερμηνείες αυτών των εκλογικών επιτυχιών περιφέρονται γύρω από τον τρόπο της καμπάνιας, την επικοινωνιακή τακτική, οργανωτικές πρακτικές «νέου τύπου», την επίτευξη μιας εγγύτητας, που χαρακτήριζε την αριστερή πολιτική στις καλύτερες ιστορικά στιγμές της. Συχνή είναι η επισήμανση του γεγονότος πως η προγραμματική πρόταση επικεντρώνεται σε υλικά ζητήματα άμεσης προτεραιότητας για την πλειοψηφία. Πως το κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή, αποκτάει εκ νέου την βαρύτητα που του πρέπει. Είναι αλήθεια πως η ταξική έγκληση, ιδίως στις ΗΠΑ, προεξάρχει. Η απεύθυνση είναι, σχεδόν μονόπαντη: working class, working class, working class. H middle class δεν έχει ποτέ σχεδόν την τιμητική της· έστω λίγο. Πράγμα που διαφοροποιεί έντονα τη δική μας περίπτωση. Σ’ εμάς , η «μεσαία τάξη» είναι η πολύφερνη νύφη. Πρώτα πρώτα, η εργατική τάξη σπανίως κατονομάζεται, σπανίως λέγεται με το όνομά της· προτιμώνται όροι, όπως ο «κόσμος της εργασίας» ή οι «εργαζόμενοι». Στην πραγματικότητα, ο όρος τάξη χρησιμοποιείται μόνο για τη «μεσαία»! Πρόκειται για αναλυτικό παράδοξο: η «μεσαία τάξη» είναι τόσο απροσδιόριστη που είναι αδύνατον να εκληφθεί ως τάξη. Ακόμα κι όταν, -όπως, ας πούμε, συμβαίνει εμμονικά στο λόγο του κ. Τσίπρα-, η «μεσαία τάξη» δεν μονοπωλεί την θέση του υποκειμένου της έγκλησης, και τότε η εργατική τάξη δεν είναι αρκετή. Πάντοτε κάποιοι μικρομεσαίοι θα προστεθούν. Είναι κακό αυτό; Τις περισσότερες φορές ναι, νομίζω ότι είναι κακό. Εξηγούμαι: η εργατική τάξη ορίζεται από το γεγονός πως τα μέλη της επιβιώνουν κυρίως χάρη στην πώληση της εργασιακής τους δύναμης. Αν δεν το κάνουν, σύντομα θα βρεθούν σε επιβιοτικό αδιέξοδο. Είναι εξαρτημένοι, σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες του πληθυσμού, οι οποίες, όχι χωρίς λόγο, προσδιορίζονται ως «ελεύθεροι» επαγγελματικά. Αυτό δεν αλλάζει από το προφανές γεγονός πως σημαντικό μέρος των ελεύθερων επαγγελματιών κάθε άλλο παρά ελεύθερο είναι. Τα μπλοκάκια είναι πιο εξαρτημένοι από τους εξαρτημένους. Και όχι μόνο· ο Κεν Λόουτς μας έχει κάνει σοφότερους περισσότερο από όσο πολλοί κοινωνιολόγοι. Όπως δεν αλλάζει τα πράγματα το γεγονός πως σημαντικό μέρος μικρών και μεσαίων εταιριών δυσκολεύεται ιδιαίτερα. Αυτό είναι ο καπιταλισμός. Η ταξική συμμαχία, που φαντάζεται μεγάλο μέρος της ελληνικής Αριστεράς, είναι εκτός τόπου και χρόνου. Στην ακραία της εκδοχή -που και πάλι την εκπροσωπεί κατεξοχήν ο κ. Τσίπρας- η πατριωτική φορολόγηση, που αφορά 4000 οικογένειες με εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου, είναι δείκτης μιας πολιτικάντικης στάσης. Γενικότερα, ωστόσο, η αντιπαράθεση κυρίως με το «μεγάλο κεφάλαιο» και τα «μονοπώλια» ή τα «ολιγοπώλια», είναι μέρος της ίδιας βασικής τοποθέτησης. Μόνο που και οι μικρές επιχειρήσεις δίνουν εισόδημα στα αφεντικά τους μέσα από την εκμετάλλευση των εργατών τους. Τα συμφέροντα των αφεντικών είναι καταστατικά αντίθετα σε αυτά των εργατριών. Ιδίως στην Ελλάδα, όπου το μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα του επιχειρηματικού της τομέα είναι η φτηνή, χωρίς δικαιώματα και τρομοκρατημένη εργασία η αντίθεση είναι ακόμη οξύτερη. Συχνά, τα μικρά αφεντικά έχουν περισσότερους λόγους για την αξιοποίηση αυτού του συγκριτικού πλεονεκτήματος σε σχέση με τα μεγάλα. Η εργατική τάξη έχει βιωματική εμπειρία αυτού του γεγονότος. Η νεολαία, μεγάλο μέρος της οποίας πια ανήκει στην εργατική τάξη, είναι ακόμη περισσότερο «ενήμερη» σχετικά. Αλλά και από μακροοικονομική άποψη, σε ό,τι αφορά τον πληθωρισμό, για παράδειγμα, οι επιχειρηματίες έχουν τον τρόπο να μετακυλούν την αύξηση του κόστους στους μισθωτούς, ενώ οι τελευταίοι μόνο να τον υφίστανται μπορούν. Δεν είναι «παράλογο» για έναν επιχειρηματία να συναινεί σε αυτόματη τιμαριθμική προσαρμογή των μισθών, όταν κάτι τέτοιο αντικειμενικά θα σήμαινε άμεση αύξηση του εργασιακού κόστους του; Ή, σε ό,τι αφορά τη φορολογία, ποιο αφεντικό θα αισθάνονταν ευχάριστα με μια ριζική μεταρρύθμιση, που θα μείωνε το φορολογικό βάρος για τους μισθωτούς, όταν η διατήρηση των δημόσιων εσόδων θα σήμαινε αναγκαστικά επιβάρυνση των ίδιων των επιχειρηματιών; Συνολικότερα ο λαός της ιδιοκτησίας έχει ανταγωνιστικά συμφέροντα απέναντι στην εργατική τάξη· τα τερατώδη ενοίκια δεν τα εισπράττουν μόνο τα φαντς, όπως είναι γνωστό. Η απαιτούμενη μεγάλη μείωσή τους θα πολεμηθεί ανηλεώς και από «μεσαίους» εισοδηματίες. Δεν θα συνεχίσω με αυτήν την απλοϊκή «πολιτική οικονομία». Είναι, μάλλον, σαφές τι υποστηρίζω. Ακόμα κι αν η σχηματική αυτή παρουσίαση είναι εσφαλμένη, έχω την εντύπωση πως εντοπίζει ουσιώδη στοιχεία μιας αριστερής πολιτικής, για την οποία το κοινωνικό ζήτημα στο επίκεντρο. Πάνε δεκαετίες τώρα, αφότου ο Πουλαντζάς -και άλλοι, εξίσου πειστικά- αποδόμησε τον στρατηγικό λαϊκομετωπισμό του, σοβιετικής, ως επί το πλείστον, κοπής, «κομμουνισμού», για τον οποίο απαξάπαντες -πλην μερικών υπερ-πλουσίων- μοιράζονται τα ίδια συμφέροντα. Και η ελληνική Αριστερά συνεχίζει το βιολί της, αφού τον μετέτρεψε σε «ινστιτούτο». Πολλοί δημοσιολόγοι, αλλά και πολιτικοί επιστήμονες, δυσκολεύονται να εξηγήσουν το παράδοξο της πολύχρονης και αναμφισβήτητης κυριαρχίας της Δεξιάς στη χώρα μας. Ενώ, νομίζω, ο πυρήνας της εξήγησης βρίσκεται μπροστά στη μύτη μας. Ο θεμελιώδης, λοιπόν, λόγος της διαρκούς κατίσχυσης της Δεξιάς είναι πως συγκροτεί στο πολιτικό πεδίο ένα κοινωνικό -ταξικό μπλοκ, εξαιρετικά συμπαγές, πολύ συνειδητοποιημένο ταξικά και με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ο εκλογικός πυρήνας του διηνεκούς 30% σε αυτό στηρίζεται και, με αυτόν τον τρόπο, δίνει τη βάση στη δεξιά ηγεμονία, η οποία, «πείθοντας» και τμήμα των κατώτερων τάξεων, συντηρητικών ιδεολογικά, καταφέρνει να αναπαράγεται με σχετική άνεση. Με άλλα λόγια, ο λαός της ιδιοκτησίας έχει πλήρη συνείδηση των συμφερόντων του, τα οποία είναι για τον ίδιο αδιαπραγμάτευτα. Η απάντηση σε αυτήν την συνθήκη δεν πρόκειται να παραχθεί από «κοστολογημένα προγράμματα» και την αντίστοιχη «δημοσιονομική σοβαρότητα», αλλά με την διαμόρφωση ενός αντίπαλου ταξικού μπλοκ, το οποίο θα νικήσει τον συνασπισμό της Δεξιάς. Λέγεται συχνά πως «τα πράγματα είναι πιο σύνθετα». Συνήθως πρόκειται για υπεκφυγή. Πάντοτε τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Το θέμα είναι γύρω από ποιον, όχι τόσο «σύνθετο», άξονα πρέπει να στρέψεις την προσοχή σου, ώστε η «συνθετότητα» να μην οδηγεί σε αναλυτικό κομφούζιο. Επανέρχομαι στην αρχή: οι σημερινές επιτυχείς αριστερές πολιτικές βασίζονται σε «απλά» ταξικά αιτήματα. Στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα σήμερα, στη φάση απεγνωσμένης άμυνας για τις κατώτερες τάξεις, δεν απαιτείται κι άλλος κακοχωνεμένος Γκράμσι. Αυτά που μας απειλούν είναι, εν τέλει, απλά, σχεδόν προφανή. Η εργοδοσία είναι η εργοδοσία, μικρή και μεγάλη. Τα αφεντικά είναι τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα -πολλές φορές, αριστερά και δεξιά, ίδια. Οι μετέπειτα διαφοροποιήσεις δεν πρέπει να ξεπερνούν το θεμελιώδες αδιαφοροποίητο. Πρόκειται για γενίκευση, βέβαια. Αλλά οι ίδιες οι επιστήμες δεν θεμελιώνονται σε γενικεύσεις; Σε αυτό δεν στηρίζεται η υπεροχή τους ως μορφές γνώσης; Χωρίς γενίκευση δεν υπάρχει γνώση. Και, νομίζω, ούτε συνεκτική πολιτική παρέμβαση.

Λίγους μήνες μετά την αρχική δίωξη για τρίτη φορά σχετικά με την υπόθεση της Marfin, έρχονται να προστεθούν στο ήδη διογκωμένο και εντελώς ελλιπές κατηγορητήριο, νέες κατηγορίες χωρίς νέα αποδεικτικά στοιχεία. Αυτές αφορούν την απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά των υπαλλήλων της τράπεζας και το γνωστό άρθρο 187Α για τρομοκρατικές πράξεις. Ειδικά η δεύτερη κατηγορία αποτελεί ένα εργαλείο στα χέρια της πολιτικής εξουσίας, ώστε όχι μόνο να αναβαθμίζει κατηγορητήρια αλλά και να ντύνει κατά το δοκούν μια υπόθεση. Εν τη απουσία αποδεικτικών στοιχείων, η αφήγηση της «τρομοκρατίας» έρχεται να υποστηρίξει μια υπόθεση με σαφές πολιτικό κίνητρο, όπως αυτή της Marfin. Η κίνηση αυτή αποτελεί μία συνέχεια στο νήμα της κατασταλτικής πολιτικής που εφαρμόζει η ΝΔ στο όνομα του δόγματος «νόμος και τάξη». Εξοντωτικές ποινές, περιορισμός των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων και των κρατουμένων, δικογραφίες στημένες ώστε να εξυπηρετούν τις εκάστοτε πολιτικές αξιώσεις, προσωρινές κρατήσεις που δεν πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις. Η κυβέρνηση θέλει να κρύψει μια πολιτική που βλάπτει την κοινωνική πλειοψηφία πίσω από τον αυταρχισμό και την παραβίαση βασικών αρχών του κράτους δικαίου. Στηρίζουμε το κάλεσμα στα **δικαστήρια της Ευελπίδων** την **Τρίτη 13 Οκτώβρη** και ώρα **10:00** , όπου οι συλληφθέντες και η συλληφθείσα θα οδηγηθούν ενώπιον της ανακρίτριας.

Την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026 πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ μελών της Πρωτοβουλίας για το Δικαίωμα Ψήφου Μεταναστών και Προσφύγων στις αυτοδιοικητικές εκλογές και αντιπροσωπείας του ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά, αποτελούμενης από τον Θωμά Αχταρίδη, τη Μαριανέλλα Κλώκα και τον Αντρέα Μπεκίρι. Τα μέλη της Πρωτοβουλίας παρέθεσαν το ιστορικό της προσπάθειας για τη συμμετοχή των νομίμως διαμενόντων πολιτών τρίτων χωρών, μεταναστ(ρι)ών και προσφύγων, στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία αναζωπυρώθηκε με αφορμή τη συζήτηση για Συνταγματική Αναθεώρηση στη Βουλή πριν από μερικούς μήνες. Το δικαίωμα ψήφου των μεταναστών (υπηκόων τρίτων χωρών με νόμιμη και μακροχρόνια διαμονή) στις δημοτικές εκλογές είχε θεσπιστεί αρχικά στη χώρα με τον Νόμο 3838/2010, ωστόσο κρίθηκε αντισυνταγματικό από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) το 2013, με το σκεπτικό ότι το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις τοπικές αρχές επιφυλάσσεται αποκλειστικά για τους Έλληνες πολίτες και τους πολίτες της Ε.Ε. Έκτοτε, το δικαίωμα αυτό παραμένει ανενεργό για τους μετανάστες τρίτων χωρών. Η αναγνώριση δικαιώματος ψήφου στις αυτοδιοικητικές εκλογές σε νομίμως διαμένοντες πολίτες τρίτων χωρών, μεταναστ(ρι)ών και προσφύγων, δεν αποτελεί εξαίρεση στην ευρωπαϊκή εμπειρία. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η τοπική πολιτική συμμετοχή θεωρείται μέσο ένταξης, ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και καλλιέργειας κοινής ευθύνης για τα τοπικά ζητήματα. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά έχουμε εισφέρει στον δημόσιο διάλογο με εκτενείς θέσεις για το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα. Ο μόνος τρόπος για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς αντιμεταναστευτικής ρητορικής είναι ένα σχέδιο για πλήρη κοινωνική ένταξη, το οποίο έγκειται στην εκπαίδευση, στην κατάρτιση και στις ευκαιρίες στην εργασία και στην κοινωνία εξασφαλίζοντας πλήρη πολιτικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων και την αναγνώριση του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις αυτοδιοικητικές εκλογές για όλα τα αλλοδαπά άτομα που συμπληρώνουν πέντε χρόνια νόμιμης διαμονής στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα επιδιώκει τη διευκόλυνση της νομιμοποίησης και την εξάλειψη των γραφειοκρατικών ή εισοδηματικών φραγμών που αποκλείουν τους μετανάστες από την ελληνική ιθαγένεια, τασσόμενο εναντίoν των αυστηρών οικονομικών κριτηρίων (όπως ο «νόμος Βορίδη») που απαιτούν συγκεκριμένα τεκμήρια εισοδήματος για την πολιτογράφηση. Οι πολιτικές τιμωρίας, ποινικοποίησης, παρεμπόδισης, επαναπροωθήσεων και φρακτών, δεν έλυσαν –ούτε σήμερα ούτε ποτέ στην Ιστορία– κανένα πρόβλημα. Αντίθετα το αναπαρήγαγαν και στη θέση μιας συντεταγμένης πολιτικής με σεβασμό στις διεθνείς συμβάσεις, τοποθέτησαν απελπισμένες στρατιές ανθρώπων σε αναζήτηση τρόπων επιβίωσης. Η αναγνώριση του δικαιώματος συμμετοχής (εκλέγειν και εκλέγεσθαι) στις αυτοδιοικητικές εκλογές αποτελεί αναγκαία δημοκρατική εγγύηση η οποία θα εμπλουτίσει σημαντικά την κοινωνική ζωή και θα συμβάλλει στην ειρηνική συνύπαρξη στις πόλεις μας. Από την πλευρά μας, επαναλαμβάνουμε τη δέσμευση μας για υποστήριξη των αιτημάτων πρωτοβουλιών που παλεύουν για ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα μεταναστ(ρι)ών και προσφύγων, από την κοινωνία και την επίσημη πολιτεία. Στηρίζουμε έμπρακτα την προσπάθεια της Πρωτοβουλίας για το Δικαίωμα Ψήφου Μεταναστών και Προσφύγων στις αυτοδιοικητικές εκλογές και θα βρεθούμε δίπλα τους σε κάθε επόμενη ενέργεια τους.

Ο Άλαν Θόρνετ υπήρξε εμβληματική μορφή του βρετανικού εργατικού κινήματος και πρωτοπόρος στη σύνδεση των εργατικών αγώνων με τον οικοσοσιαλισμό. Πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 2026, σε ηλικία 89 ετών, αφήνοντας μια παρακαταθήκη που συνδέει τη μαχητική συνδικαλιστική δράση, τον διεθνισμό και την ανανέωση της Αριστεράς. Στο εργοστάσιο αυτοκινήτων του Cowley, όπου άρχισε να εργάζεται το 1959, ο Άλαν αναδείχθηκε σε ηγετικό συνδικαλιστή, συμβάλλοντας στην οικοδόμηση μιας από τις πιο μαχητικές εργοστασιακές οργανώσεις στη Βρετανία. Οι αγώνες της έφεραν σημαντικές μισθολογικές κατακτήσεις, βελτίωσαν τις συνθήκες εργασίας και επέβαλαν στη διοίκηση να εξασφαλίζει τη συμφωνία των εκλεγμένων εκπροσώπων των εργαζομένων για αλλαγές στους ρυθμούς και την οργάνωση της παραγωγής. Οι απεργίες του Cowley είχαν σημασία για ολόκληρο το βρετανικό εργατικό κίνημα, αναδεικνύοντας τις δυνατότητες της μαχητικής οργάνωσης από τη βάση και συνδέοντας τις εργοστασιακές διεκδικήσεις με ευρύτερους πολιτικούς αγώνες. Χαρακτηριστική ήταν η συμβολή των συνδικαλιστών του στην κινητοποίηση ενάντια στα αντισυνδικαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης των Εργατικών το 1969, τα οποία τελικά αποσύρθηκαν. Η δράση του περιλάμβανε επίσης την έμπρακτη αλληλεγγύη στους ανθρακωρύχους και συνεχίστηκε μετά την απόλυσή του το 1982, ύστερα από χρόνια στοχοποίησης. Με βιβλία όπως τα «Inside Cowley» και «Militant Years», μετέφερε την εμπειρία αυτών των αγώνων και τα δύσκολα διδάγματά τους στις επόμενες γενιές. Ο Άλαν πρωταγωνίστησε στην οικολογική κατεύθυνση του πολιτικού του ρεύματος, συμβάλλοντας παράλληλα στον οικολογικό αναπροσανατολισμό ευρύτερων τμημάτων της Αριστεράς. Υποστήριζε ότι η μαρξιστική σκέψη και η αριστερή δράση έπρεπε να ανανεωθούν, παίρνοντας στα σοβαρά τα οικολογικά όρια του πλανήτη. Στο «Facing the Apocalypse: Arguments for Ecosocialism» (2019), αμφισβήτησε τον παραγωγισμό που είχε σφραγίσει μεγάλο μέρος της Αριστεράς: την αντίληψη ότι η διαρκής αύξηση της παραγωγής αποτελεί από μόνη της κοινωνική πρόοδο. Επέμενε ότι η προστασία του περιβάλλοντος έπρεπε να γίνει κεντρική υπόθεση του εργατικού κινήματος και συνέδεε αυτή την κατεύθυνση με συγκεκριμένες διεκδικήσεις, όπως οι δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες και η εξασφάλιση εναλλακτικών θέσεων εργασίας για τους εργαζομένους στους κλάδους των ορυκτών καυσίμων. Ο οικοσοσιαλισμός σήμαινε για εκείνον επανεξέταση τόσο του τρόπου με τον οποίο παράγουμε και καλύπτουμε τις κοινωνικές ανάγκες όσο και των πολιτικών προτεραιοτήτων της Αριστεράς. Η ίδια επιμονή στην ανανέωση χαρακτήριζε και την προσέγγισή του στην πολιτική οργάνωση. Αντιτάχθηκε στον σεχταρισμό και υποστήριξε την ανασύνθεση της Αριστεράς μέσα από τη συνεργασία διαφορετικών σοσιαλιστικών ρευμάτων και νέων γενεών αγωνιστών σε πλατύτερα κόμματα. Επέμενε ότι τέτοια εγχειρήματα έπρεπε να είναι δημοκρατικά, με την οικολογία να βρίσκεται στον πυρήνα του προγράμματός τους. Η αναζήτηση νέων μορφών οργάνωσης συνδεόταν με την ανάγκη να μαθαίνει η Αριστερά από τις εμπειρίες της και να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων που επιδιώκει να εκπροσωπήσει. Ο διεθνισμός του εκφράστηκε τόσο μέσα από τον ηγετικό του ρόλο στην Τέταρτη Διεθνή όσο και μέσα από την έμπρακτη αλληλεγγύη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία, συμμετείχε στην International Workers Aid, στηρίζοντας την πολυεθνοτική αντίσταση και οδηγώντας ο ίδιος φορτηγά με βοήθεια στην Τούζλα. Σε αυτές τις αποστολές αποτυπωνόταν η πεποίθησή του ότι το εργατικό κίνημα έχει ευθύνη να στέκεται στο πλευρό όσων αντιμετωπίζουν την καταπίεση και τον πόλεμο, πέρα από εθνικά σύνορα. Στο αφιέρωμα «Heroes of 2007» της εφημερίδας «The Independent», γνωστές προσωπικότητες παρουσίαζαν ανθρώπους που τις ενέπνεαν· ο σπουδάιος Βρετανός σκηνοθέτης Κεν Λόουτς επέλεξε τον Άλαν. Οι δυο τους ήταν φίλοι και σύντροφοι από τη δεκαετία του 1960. Στον πρόλογό του στο «Inside Cowley», ο Λόουτς ανακαλούσε τις πολιτικές συζητήσεις εκείνης της περιόδου ως σημαντικό μέρος της πολιτικής του διαμόρφωσης. Στον Άλαν ξεχώριζε την ικανότητα να ξεκινά από όσα ζούσαν καθημερινά οι εργαζόμενοι και, με απλή γλώσσα και καθαρή σκέψη, να αναπτύσσει πειστικά πολιτικά επιχειρήματα. Η παρακαταθήκη του Άλαν ξεχωρίζει για αυτή τη σπάνια σύνδεση της ηγετικής παρουσίας στους εργατικούς αγώνες με τον έμπρακτο διεθνισμό, τον οικοσοσιαλισμό και την ανανέωση της Αριστεράς με στόχο να είναι χρήσιμη σήμερα. Η σταθερότητα στις αρχές του συμβάδιζε με την ετοιμότητα να επανεξετάζει θέσεις και να δοκιμάζει νέες μορφές πολιτικής οργάνωσης, αναζητώντας απαντήσεις στις ανάγκες κάθε εποχής. Η πορεία του, με τον σπάνιο συνδυασμό αγωνιστικής συνέπειας, αλληλεγγύης και ανοιχτής σκέψης, θα παραμείνει πηγή έμπνευσης και παράδειγμα για την Αριστερά. Τον αποχαιρετάμε λέγοντας **They cannot kill what they cannot recognise,** **Don’t mourn, organise!**

Ένα ακόμη εργατικό δυστύχημα έλαβε χώρα, αυτή τη φορά με την έκρηξη στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους. Από τη Βιολάντα μέχρι τη Motor Oil, οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες πληρώνουν με τη ζωή τους την εγκληματική υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Τα εργατικά δυστυχήματα δεν είναι η κακιά στιγμή, δεν είναι μία ακόμα τραγωδία. Οι θάνατοι και τραυματισμοί εργαζομένων στη δουλειά είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών διάλυσης της εργατικής νομοθεσίας και των μηχανισμών ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων. Είναι αποτέλεσμα των πολιτικών που έχουν καλλιεργήσει και ενισχύσει την ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία των εργοδοτών, των πολιτικών που μειώνουν διαρκώς το εργατικό κόστος και τα μέτρα ασφαλείας. Η εκτόξευση κατά 70% των εργατικών ατυχημάτων τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι ενδεικτική της αδιαφορίας των εργοδοτών για τις ζωές των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μιλάει στην Ευρωβουλή για εκβιασμούς των εργοδοτών από εργαζομένους και αποδυναμώνει την Επιθεώρηση Εργασίας. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά θεωρούμε ότι τα δυστυχήματα αυτά αποτελούν κατ’ ουσίαν δολοφονικά εγκλήματα, στον βαθμό που είναι αποτέλεσμα της συνειδητής απουσίας μέτρων προστασίας από τους εργοδότες με την ανοχή, αν όχι την ενθάρρυνση της κυβέρνησης. Πρέπει να αντισταθούμε τώρα. Από τις μικρές καθημερινές αντιστάσεις μέχρι τις μεγάλες απεργίες. Την επόμενη φορά που θα μας βάλει το αφεντικό να οδηγήσουμε ένα ακατάλληλο όχημα να πούμε συλλογικά όχι, την επόμενη φορά που θα μυρίζει αέριο να σταματήσουμε με τους συναδέλφους μας την παραγωγή, την επόμενη φορά που ένα συρματόσχοινο είναι φθαρμένο να αρνηθούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Η ζωή μας αξίζει πολύ περισσότερο από τις περικοπές που κάνουν οι εργοδότες για να γεμίσουν κι άλλο τους λογαριασμούς τους και να ικανοποιήσουν τα λούσα τους. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά απαιτούμε την πλήρη διαλεύκανση των αιτιών του δυστυχήματος στη Motor Oil και την άμεση απόδοση ευθυνών. Απαιτούμε να γίνουν όλα όσα χρειάζονται για να πάψουν τα εργοδοτικά εγκλήματα και να μην πεθαίνουν οι άνθρωποι στη δουλειά: * Αύξηση των ελέγχων από ισχυρές Επιθεωρήσεις Εργασίας, με αυστηροποίηση του πλαισίου ασφάλειας στη δουλειά, χωρίς διακρίσεις μεταξύ άμεσα εργαζομένων και εργολαβικών συνεργείων. * Μείωση του χρόνου εργασίας. * Συνδικαλιστική ελευθερία και κλαδικές συλλογικές συμβάσεις που θα ενισχύουν τον συνδικαλιστικό έλεγχο. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να πεθαίνει στη δουλειά. Δεν θα συνηθίσουμε να μετράμε νεκρούς και τραυματίες στους χώρους εργασίας. Δεν θα αποδεχτούμε η ανθρώπινη ζωή να θυσιάζεται στον βωμό του κέρδους. Δεν ανταλλάζουμε τις ζωές μας με τα κέρδη τους! Οι εργαζόμενοι δεν είναι αναλώσιμοι!

_Στηρίζουμε το Φεστιβάλ!_ Πριν λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν τρία χρόνια απ’ όταν το Ισραήλ κήρυξε έναν ανένδοτο πόλεμο στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, οδηγώντας έναν λαό σε αφανισμό, και μετατρέποντας έναν τόπο σε μια απέραντη καταστροφή, με περισσότερους από 74 χιλιάδες Παλαιστίνιους νεκρούς, εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες και εκατομμύρια ανθρώπους εκτοπισμένους. Την ίδια ώρα σε όλο τον πλανήτη άνθρωποι πλημμυρίζουν συνεχώς τους δρόμους και τις πλατείες, απαιτώντας να σταματήσει η γενοκτονία και να διακοπεί κάθε συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει οδηγήσει τη χώρα σε μια καταστροφική πολιτική συνεργασίας με το κράτος-εγκληματία πολέμου. Η συμμαχία με το Ισραήλ επεκτείνεται σε αποστολές πυραύλων Patriot στη Σαουδική Αραβία για να στηριχθεί η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και η χώρα έχει εμπλακεί κανονικά σε πεδία πολέμου εξαιτίας του τυχοδιωκτισμού και της πολεμοκάπηλης στάσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει στην πράξη καταστήσει τη χώρα συνένοχο της γενοκτονίας. Λαμπρή εξαίρεση στάθηκαν οι διεθνές αποστολές του March to Gaza, ο στόλος αλληλεγγύης Global Sumud Flotilla, καθώς και οι πανελλαδικές ημέρες δράσης σε νησιά και τουριστικούς προορισμούς τα τελευταία δύο καλοκαίρια, με τη συμμετοχή περισσότερων από 100 σημείων απ’ όλη τη χώρα. **Το Σάββατο 10 & την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το March to Gaza Greece οργανώνει μια μεγάλη γιορτή αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στηρίζουμε και καλούμε όλες και όλους να βρεθούν στο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης, στο Θέατρο Λυκαβηττού.** Για να φωνάξουμε λευτεριά στον Παλαιστινιακό λαό. Για να απαιτήσουμε να σταματήσει κάθε πολιτική, στρατιωτική ή εμπορική και οικονομική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ. Για να διεκδικήσουμε κυρώσεις στους γενοκτόνους. ##### Αναλυτικά το πρόγραμμα του διήμερου Φεστιβάλ: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ \\\ 10 & 11 Οκτωβρίου Το μεγαλύτερο φεστιβάλ αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έρχεται στην Αθήνα , στο Θέατρο Λυκαβηττού! Δύο ημέρες συζήτησης, δράσης και έμπρακτης αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. _**ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ**_ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Το πρωί της 10ης Οκτωβρίου συμμετέχουμε στην πορεία αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, που βιώνει τρία χρόνια γενοκτονίας και συνεχίζει να αντιστέκεται! 17:00 | Έναρξη του Φεστιβάλ **Έκθεση και ενημερωτικό υλικό για την Παλαιστίνη, τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.** 18:00 | Κεντρική συζήτηση **«Η Αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται»** Από τις κινητοποιήσεις της 9ης Αυγούστου μέχρι τις σημερινές απόπειρες ποινικοποίησης του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Συζητάμε για τη σημασία και το πολιτικό σκεπτικό της 9ης Αυγούστου, την προσπάθεια ταύτισης της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και της κριτικής στο Ισραήλ με τον αντισημιτισμό, την επίκληση του αντιρατσιστικού νόμου απέναντι σε κινηματικές δράσεις και την εμβάθυνση της στρατιωτικής και οικονομικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ. Συμμετέχουν: * **March to Gaza Greece** * **Αναστασία Ματσούκα,** Δικηγόρος, πρ. μέλος ΔΣ ΔΣΑ με την Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας * **Αγγελική Βαλσαμάκη** & **Γιώργος Καλαϊτζίδης,** Ρουβίκωνας * **Σοφία Δημακοπούλου,** ταβέρνα Αξιώτισσα, Νάξος * **Αλέξανδρος Μπίστης,** Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου * **Δημήτρης Αρβανίτης,** Πρωτοβουλία πολιτών Ρόδου ενάντια στο Crown Iris * **Ρία Παλαιστίδου,** εκπαιδευτικός που κλήθηκε σε απολογία για έργο μαθητών της για την Παλαιστίνη Παρεμβάσεις από: **Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος, BDS Greece, Εκπρόσωπος κινήματος αλληλεγγύης Sumud 4 Τυνησία** 21:00 | Συναυλία αλληλεγγύης * **JAKO** * **Rationalistas** * **Novel 729** * **ΒήταΠεις** * **JAUL** Η συναυλία θα ολοκληρωθεί στις 23:00 _**ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ**_ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ 17:00 | Έναρξη δεύτερης ημέρας **Έκθεση, ενημερωτικό υλικό, κουζίνα και μπαρ οικονομικής ενίσχυσης.** **Workshop δημιουργίας χαρταετών** 18:00 | **Απόσπασμα από την παράσταση «Xρυσός Δίσκος»** της Δανάης Λιοδάκη σε μορφή αναλογίου Ηθοποιοί- ερμηνευτές: **Μαριέλα Δουμπού, Μαρία Κωνσταντά, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Γιάννης Μαστρογιάννης, Μιχαήλ Μελίσσης** 18:30 | **«Φωνές από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη»** Δίνουμε τον λόγο στους ανθρώπους που ζουν την κατοχή, τον αποκλεισμό και τον πόλεμο. Ζωντανές συνδέσεις και παρεμβάσεις από εκπαιδευτικές και υγειονομικές πρωτοβουλίες, κοινωνικές κουζίνες και δίκτυα αλληλοβοήθειας στη Γάζα, καθώς και συλλογικότητες στη Δυτική Όχθη. Συζητάμε για τη σημερινή κατάσταση στη Γάζα, τους εποικισμούς και τους εκτοπισμούς στη Δυτική Όχθη, τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους και τις ανάγκες των ομάδων που συνεχίζουν να δρουν μέσα στην Παλαιστίνη: Μέσω διαδικτύου: * **Hope in hands** – ομάδα φοιτητών ιατρικής, Γάζα * **Hurryat** – οργάνωση υποστήριξης των πολιτικών κρατουμένων, Ραμάλα * **Αmal Al Mustaqbal-** δημιουργία εκπαιδευτικού κέντρου, υποστήριξη εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, Γάζα * **Union of Health Care Committee** – υποστήριξη ιατρικών περιστατικών, Γάζα * **Bassim Khandaqji** – Παλαιστίνιος συγγραφέας , πρώην πολιτικός κρατούμενος * **Mahdi Atiya Karera** από το Khoyout Puppet Theatre, Γάζα Δια ζώσης θα βρίσκεται ο Παλαιστίνιος φωτογράφος και κινηματογραφιστής **Ahmad Al-Bazz** ο οποίος ζει και εργάζεται στη Ναμπλούς, Δυτική Όχθη. Στην εκδήλωση θα υπάρχει διερμηνεία από τα αραβικά στα ελληνικά από τη **Nawzat Hadid** , μέλος της Αραβικής Γυναικείας Συλλογικότητας «Σαντά» Στην εκδήλωση θα υπάρξουν παρεμβάσεις και από άλλες ομάδες/πρωτοβουλίες στη Παλαιστίνη 21.30 | Συναυλία * **Φώτης Σιώτας** * **Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης** * **Μάρθα Φριντζήλα** * **Νεφέλη Φασούλη** Η συναυλία θα ολοκληρωθεί στις 23:00 ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ – Έκθεση και ενημερωτικό υλικό για την Παλαιστίνη. – Παλαιστινιακή κουζίνα, μπαρ, βιβλία και υλικό οικονομικής ενίσχυσης. Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ θα βιντεοσκοπηθούν από το OmniaTV, τους οποίους και ευχαριστούμε για την τεχνική υποστήριξη του εγχειρήματος. Τα έσοδα του Φεστιβάλ θα στηρίξουν ομάδες και πρωτοβουλίες με τις οποίες διατηρούμε σταθερή επικοινωνία μέσα στην Παλαιστίνη. Η είσοδος στον χώρο θα είναι ελεύθερη, ωστόσο προτρέπουμε τους επισκέπτες/τριες να δείξουν την αλληλεγγύη τους αγοράζοντας τα κουπόνια του MarchtoGaza (αξίας 5 ή 10 ευρώ ανά κουπόνι). Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται. Δεν ξεχνάμε την Παλαιστίνη! “κοιμηθήκαμε χωρίς τροφή, μα ξυπνήσαμε στη συνείδηση των ελεύθερων” **Το event του φεστιβάλ στο Facebook:** https://www.facebook.com/events/1239393808364319

_Αναδημοσίευση από_ _Αντιφασιστικό Συντονισμό Αθήνα-Πειραιά_ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΊΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΟΚΤΩΒΡΗ ΩΡΑ 17:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ. Ήταν θέμα χρόνου η μετάβαση από τις απειλές και τα συνθήματα στο μαχαίρωμα. 2 φασίστες της οργάνωσης Propatria έστησαν καρτέρι στην οδό Κωνσταντινουπόλεως στην Ελευσίνα και επιτέθηκαν με μαχαίρι σε αντιφασίστα. Το θύμα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και χειρουργήθηκε σήμερα. Στις γειτονιές του Θριάσιου πεδίου οι φασίστες προσπαθούν να κτίσουν νέα άβατα. Ο Κασιδιάρης κάνει δωρεά 350 ευρώ στο 1ο δημοτικό σχολείο Μεγάρων και ο σύλλογος γονέων του βγάζει ευχαριστήριο, χωρίς καμία τοπική αντίδραση. Στο ΓΕΛ Ασπροπύργου η Χρυσή Αυγή έχει στήσει οργανωμένο πυρήνα μαθητών που απειλεί και τραμπουκίζει. Και τώρα η Ελευσίνα. Το μαύρο σύννεφο του φασισμού και της ακροδεξιάς πάει να πνίξει τις φτωχογειτονιές της περιοχής. Και βέβαια δεν θέλει να μείνει μόνο εκεί. Θέλει να κολυμπήσει στο παγκόσμιο κύμα ανόδου της ακροδεξιάς διεθνώς, να ξαναβγάλει τάγματα εφόδου στους δρόμους και να επανέλθει στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ο Κασιδιάρης, η Χρυσή Αυγή, η Propatria, το Εθνικό Μέτωπο και οι παραφυάδες τους από την μία και οι γραβατωμένοι Αδωνις, Βορίδης, Πλεύρης, Βελόπουλος, Λατινοπούλου από την άλλη, εκμεταλλεύονται την συσσωρευμένη κοινωνική οργή, την ιδεολογική σύγχιση και την απουσία ορατής πολιτικής εναλλακτικής από την μεριά της Αριστεράς και των κινημάτων. Παριστάνουν τους αντισυστημικούς, το νέο, τον απλό εθνικιστή που δεν είναι ναζιστής κοκ. Από κοντά μεγαλοεπιχειρηματίες, συστημικά ΜΜΕ, καλλιτέχνες και κυβέρνηση τους υποθάλπουν, τους χρηματοδοτούν, τους ξεπλένουν και τους μετατρέπουν σε trend για την νεολαία των σχολείων. Το αντιφασιστικό κίνημα ενωτικά και μαχητικά πρέπει να δώσει τώρα την δική του απάντηση. Με συγκρότηση αντιφασιστικών επιτροπών σε κάθε γειτονιά, σχολείο, εργατικό χώρο. Με απλό τεκμηριωμένο λόγο, υπομονή, συνέπεια και διάρκεια. Με διαρκείς εκδηλώσεις όλων των ειδών που να απαντούν στην σύγχρονη φασιστική και ακροδεξιά ρητορική. Η αντιφασιστική πορεία στην Ελευσίνα το Σάββατο να είναι η αρχή. Ακολουθούν οι εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου και το Πολυτεχνείο όπου οι φασίστες θα επχειρήσουν να ακυρώσουν το αντιφασιστικό, αντιδικτατορικό τους περιεχόμενο και να παραποιήσουν την ιστορική αλήθεια. Στις 1 Νοέμβρη στο Νέο Ηράκλειο καλούν ήδη σε φασιστική συγκέντρωση η Χρυσή Αυγή και άλλες ναζιστικές ομάδες. Τέλος, ο Κασιδιάρης με την Συμμαχία Ελλήνων οργανώνει ήδη δημόσιες συγκεντρώσεις. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε σπιθαμή γης! Έχουμε την εμπειρία του 2012-19 με την άνοδο της ΧΑ και το τεράστιο αντιφασιστικό κίνημα που την οδήγησε στην φυλακή. Εμπνεόμαστε από τα σημερινά ιστορικά διεθνή κινήματα της νεολαίας και των εργαζομένων σε Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Βέλγιο, ΗΠΑ κα. Η μεγάλη επιτυχία του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας εκπαιδευτικών και γονέων μέσα σε λίγους μήνες αποκάλυψε έναν ολόκληρο κόσμο που έψαχνε για οργανωμένη απάντηση στον φασισμό και τις ρατσιστικές αντιλήψεις. Ο Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας Πειραιά με ζωή 13 χρόνων, συσπειρώνει στις γραμμές του 11 πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες και ανένταχτους ες αποτελώντας ένα υπόδειγμα ενωτικής δράσης και συμβολής στον αντιφασιστικό αγώνα. Ο Σύλλογος Πολιτισμού φίλων του Παύλου Φύσσα με την Μάγδα πάντα μπροστά, κρατάει ζωντανή την μνήμη του Παύλου με τον Αντιφασιστικό Σεπτέμβρη κάθε χρόνο. Υπάρχουν ακόμα πολλές και σημαντικές τοπικές αντιφασιστικές συλλογικότητες σε διάφορες πόλεις (Καλαμάτα, Αλεξανδρούπολη, Ρέθυμνο, Βόλος, Λάρισα, Χίος) με πλούσια ιστορία και εμπειρία. Είναι η ώρα για την δική μας απάντηση! Δεν μας αρκεί η σύλληψη και η παραδειγματική καταδίκη των 2 παραλίγο δολοφόνων του αντιφασίστα στην Ελευσίνα. Θέλουμε να εξαλείψουμε κάθε φασιστική απειλή από όπου και αν προέρχεται. Και βέβαια να αποδείξουμε ότι οι πραγματικοί αντισυστημικοί δεν είναι οι φίλοι του Ελον Μασκ, των εφοπλιστών και του Δ.Γιαννακόπουλου, αλλά αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του που η κρίση τους γεννά πολέμους, φασισμό, κοινωνική απελπισία.

_Για το δικαίωμα των μεταναστών/ριών στη σύνταξη, την αξιοπρέπεια και τη ζωή._ Ανήκω στη δεύτερη γενιά Αλβανών μεταναστών/ριών στην Ελλάδα. Σε μια γενιά που μεγάλωσε ανάμεσα σε δύο κόσμους και στο ενδιάμεσο, που έμαθε από μικρή ηλικία τι σημαίνει να πρέπει να αποδεικνύεις διαρκώς ότι ανήκεις κάπου. Μεγαλώσαμε σε μια χώρα που για πολλούς από εμάς ήταν η μοναδική πατρίδα που γνωρίσαμε, αλλά που συχνά μας αντιμετώπιζε σαν να βρισκόμασταν προσωρινά εδώ. Μάθαμε να μεταφράζουμε έγγραφα, να εξηγούμε νόμους στους γονείς μας, να συνοδεύουμε τις οικογένειές μας σε δημόσιες υπηρεσίες να υπογράψουμε για χάρη τους καθώς δεν ήξεραν να γράφουν ελληνικά και να καταλαβαίνουμε από πολύ νωρίς πως η ζωή ενός μετανάστη και μίας μετανάστριας δεν καθορίζεται μόνο από τη δουλειά του, αλλά και από ένα χαρτί, μια άδεια διαμονής, μια διοικητική απόφαση ενα όνομα, ενα επίθετο και μια προφορά. Σήμερα, μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο κάτι που ως παιδί δεν μπορούσα να κατανοήσω πλήρως: **οι άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους δουλεύοντας για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά τους, δεν έχουν απαραίτητα εξασφαλισμένο ούτε το δικαίωμα να γεράσουν με αξιοπρέπεια.** Η γενιά των γονιών μας ήρθε στην Ελλάδα σε μια περίοδο που η χώρα χρειαζόταν εργατικά χέρια. Σε μια περίοδο που η γενιά αυτή βρήκε ως μοναδική λύση για ζωή την ξενιτιά. Άνθρωποι που άφησαν πίσω οικογένειες, σπίτια, γλώσσες και ολόκληρες ζωές. Εργάστηκαν στις οικοδομές, στα χωράφια, στην καθαριότητα, στη φροντίδα ηλικιωμένων, στα σπίτια της ελληνικής μεσαίας τάξης. Έκαναν τις πιο βαριές, τις πιο κακοπληρωμένες και συχνά τις πιο αόρατες δουλειές. Ένα εκκωφαντικό πεδίο αορατότητας που ζούσαν και συνεχίζουν να ζουν. Πόσες πολυκατοικίες χτίστηκαν από χέρια Αλβανών εργατών; Πόσα ελληνικά νοικοκυριά στηρίχθηκαν στην εργασία μεταναστριών; Πόσοι άνθρωποι δούλεψαν ανασφάλιστοι, όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή αυτή ήταν πολλές φορές η μοναδική δυνατότητα επιβίωσης που τους προσφερόταν; Και τώρα, ύστερα από δεκαετίες εργασίας, έρχεται το ερώτημα τι απομένει σε αυτούς τους ανθρώπους όταν το σώμα τους δεν αντέχει άλλο; Η συνταξιοδότηση των μεταναστών δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα ασφαλιστικών εισφορών. Είναι βαθιά πολιτικό. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιλαμβάνεται την εργασία, την κοινωνική προστασία και τελικά το ποιος θεωρείται άξιος να απολαμβάνει δικαιώματα. Για δεκαετίες, οι μετανάστες αντιμετωπίστηκαν ως αναγκαίο εργατικό δυναμικό, αλλά όχι πάντοτε ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Η εργασία τους ήταν ευπρόσδεκτη, η παρουσία τους όμως συχνά υπό διαρκή αμφισβήτηση. Μπορούσαν να παράγουν πλούτο, να πληρώνουν εισφορές και φόρους, να μεγαλώνουν παιδιά, να συμμετέχουν στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Ωστόσο, η πρόσβασή τους σε δικαιώματα εξακολουθούσε να εξαρτάται από ένα σύνθετο πλέγμα προϋποθέσεων, εγγράφων και διοικητικών περιορισμών. ### Ήμασταν αρκετά χρήσιμοι για να δουλεύουμε, αλλά όχι πάντα αρκετά αποδεκτοί για να έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Αυτό αποτελεί μία από τις βαθύτερες αντιφάσεις της μεταναστευτικής εμπειρίας. Ενα μονοπάτι από τον κοινωνικό αποκλεισμό στον θεσμικό ρατσισμό. Δεν μπορούμε, ωστόσο, να μιλάμε για τη συνταξιοδότηση των μεταναστών χωρίς να μιλήσουμε για τον θεσμικό και κρατικό ρατσισμό. Γιατί ο ρατσισμός δεν περιορίζεται στις προσβολές που ακούσαμε ως παιδιά, στα βλέμματα καχυποψίας ή στα στερεότυπα που συνόδευαν το αλβανικό μας επίθετο. Δεν εκδηλώνεται μόνο μέσα από τη βία των ακροδεξιών ομάδων ή τις ξενοφοβικές αντιλήψεις ενός μέρους της κοινωνίας. Μπορεί να ενσωματώνεται στους ίδιους τους θεσμούς, στις διοικητικές πρακτικές και στις πολιτικές που καθορίζουν ποιος έχει πρόσβαση σε δικαιώματα και υπό ποιες προϋποθέσεις. Ως παιδί μεταναστών, μεγάλωσα σε μια κοινωνία όπου η καταγωγή μπορούσε να μετατραπεί σε λόγο αμφισβήτησης της θέσης σου μέσα σε αυτήν. Οι γονείς μας δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τις δυσκολίες της εργασίας και της επιβίωσης. Έπρεπε διαρκώς να αποδεικνύουν τη νομιμότητα της παρουσίας τους, να ανανεώνουν άδειες διαμονής, να συγκεντρώνουν δικαιολογητικά και να εξαρτούν την καθημερινότητά τους από γραφειοκρατικές διαδικασίες που συχνά τους αντιμετώπιζαν περισσότερο ως προσωρινούς φιλοξενούμενους παρά ως ανθρώπους που είχαν εγκαταστήσει ολόκληρη τη ζωή τους εδώ. Αυτή η διαρκής αβεβαιότητα και επισφάλεια δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική δυσλειτουργία. Όταν οι θεσμοί δημιουργούν ή αναπαράγουν δυσανάλογα εμπόδια για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, τότε ο αποκλεισμός αποκτά θεσμικά χαρακτηριστικά. Και όταν η πρόσβαση στην εργασία, στην ασφάλιση και στην κοινωνική προστασία συνδέεται με ένα επισφαλές καθεστώς διαμονής, η ανισότητα δεν περιορίζεται στο παρόν. Συσσωρεύεται μέσα στον χρόνο και μπορεί να μετατραπεί σε φτώχεια και ανασφάλεια στα γηρατειά. Σε αυτό το έδαφος αναπτύσσεται και η ακροδεξιά ατζέντα, η οποία επιχειρεί να παρουσιάσει τον μετανάστη ως απειλή για την κοινωνική συνοχή, την οικονομία και το κράτος πρόνοιας. Η αντίληψη ότι οι μετανάστες επιβαρύνουν το ασφαλιστικό σύστημα ή διεκδικούν παροχές εις βάρος των υπόλοιπων εργαζομένων αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ξενοφοβικής ρητορικής, η οποία μετατοπίζει τη συζήτηση από τις κοινωνικές ανισότητες και τις συνθήκες εργασίας στην εθνική καταγωγή των ανθρώπων. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες αντιλήψεις δεν περιορίζονται πάντοτε στο περιθώριο της ακροδεξιάς. Μπορούν να διαπερνούν τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο, να εμφανίζονται με τη μορφή της δημοσιονομικής αναγκαιότητας, της αυστηροποίησης των προϋποθέσεων ή της υποτιθέμενης προστασίας των εθνικών συμφερόντων. Έτσι, ο αποκλεισμός μπορεί να παρουσιάζεται ως ουδέτερη διοικητική επιλογή, ακόμη και όταν οι συνέπειές του επιβαρύνουν δυσανάλογα ανθρώπους με μεταναστευτική διαδρομή. ### Δεν χρειάζεται ένας θεσμός να χρησιμοποιεί ρατσιστική γλώσσα για να παράγει αποτελέσματα που αναπαράγουν εθνοτικές ανισότητες. Ακριβώς εδώ χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι ο ρατσισμός δεν είναι μόνο ζήτημα ατομικών προκαταλήψεων. Είναι και ζήτημα εξουσίας. Αφορά το ποιος μπορεί να εργάζεται χωρίς να διεκδικεί, ποιος φοβάται να καταγγείλει τον εργοδότη του, ποιος κινδυνεύει να χάσει τη νομιμότητα της διαμονής του και ποιος, ύστερα από δεκαετίες εργασίας, ανακαλύπτει ότι η κοινωνική του προστασία παραμένει ανεπαρκής. Αυτή η σχέση ανάμεσα στη μεταναστευτική επισφάλεια και στην εργασιακή εκμετάλλευση έχει βαθιά ταξικό χαρακτήρα. Η περιθωριοποίηση των μεταναστών δεν σημαίνει μόνο κοινωνικός αποκλεισμός. Μπορεί να λειτουργεί και ως μηχανισμός παραγωγής ενός πιο ευάλωτου εργατικού δυναμικού, με περιορισμένη διαπραγματευτική ισχύ και μεγαλύτερη έκθεση στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Όταν αυτή η εργασιακή διαδρομή καταλήγει σε ανεπαρκή ασφαλιστικά δικαιώματα, η εκμετάλλευση αποκτά μια ακόμη διάσταση: συνεχίζει να καθορίζει τη ζωή του ανθρώπου ακόμη και όταν εκείνος δεν μπορεί πια να εργαστεί. Για τη δική μου γενιά, αυτή η πραγματικότητα έχει ιδιαίτερη σημασία. **Γιατί μεγαλώσαμε μέσα στην αντίφαση μιας κοινωνίας που μας ζητούσε να «ενσωματωθούμε», ενώ ταυτόχρονα διατηρούσε μηχανισμούς που μπορούσαν να μας αποκλείουν.** Μας ζητούσαν να μιλάμε ελληνικά, να σπουδάζουμε, να εργαζόμαστε, να αποδεικνύουμε καθημερινά ότι ανήκουμε εδώ. Όμως η κοινωνική αποδοχή δεν συνοδευόταν πάντοτε από την ισότιμη αναγνώριση των δικαιωμάτων των οικογενειών μας. **Δεν μπορεί η «ένταξη» να αποτελεί μια ατελείωτη υποχρέωση των μεταναστών, ενώ η ισότητα παραμένει μια διαρκώς αναβαλλόμενη υποχρέωση του κράτους.** Η αντιμετώπιση του θεσμικού ρατσισμού, επομένως, δεν εξαντλείται στην καταδίκη των ακροδεξιών αντιλήψεων. Προϋποθέτει την εξέταση των ίδιων των πολιτικών που δημιουργούν αποκλεισμούς, την άρση των διακρίσεων και την ουσιαστική κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων ανεξάρτητα από την καταγωγή. Γιατί μια κοινωνία δεν γίνεται λιγότερο ρατσιστική μόνο όταν καταδικάζει το μίσος. Γίνεται λιγότερο ρατσιστική όταν οι θεσμοί της παύουν να αναπαράγουν τις ανισότητες που επιτρέπουν στο μίσος να βρίσκει έδαφος. Και για τους γονείς μας, αυτό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρητική συζήτηση. Είναι το ερώτημα αν, ύστερα από μια ολόκληρη ζωή εργασίας, θα μπορέσουν επιτέλους να ζήσουν χωρίς τον φόβο της επόμενης διοικητικής απόφασης, της επόμενης οικονομικής δυσκολίας, της επόμενης αμφισβήτησης του δικαιώματός τους να ανήκουν εδώ. ### Η εκμετάλλευση δεν τελειώνει όταν τελειώνει η εργασία Ως άνθρωπος της δεύτερης γενιάς, δεν μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό το ζήτημα αποστασιοποιημένα. Γιατί όταν μιλάμε για τη σύνταξη των μεταναστών, δεν μιλάμε για μια αφηρημένη κοινωνική κατηγορία. Μιλάμε για τους γονείς μας. Για ανθρώπους που τους είδαμε να φεύγουν νωρίς το πρωί και να επιστρέφουν εξαντλημένοι το βράδυ. Για σώματα που κουβαλούν πάνω τους δεκαετίες σωματικής εργασίας, ανασφάλειας και καθημερινής αγωνίας. Μιλάμε για μια γενιά που έμαθε να μη ζητά πολλά. Που πολλές φορές αναγκάστηκε να σκύψει το κεφάλι μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία και στ αρατσιστικά βρισίδια, όχι από υποταγή, αλλά επειδή η απώλεια μιας δουλειάς μπορούσε να σημαίνει την απώλεια της δυνατότητας να παραμείνει νόμιμα στη χώρα. Και η μη δυνατότητα να είσαι μαζί με την οικογένεια σου. Μια γενιά που έμαθε να επιβιώνει μέσα στην επισφάλεια και να μετατρέπει τη δική της στέρηση σε δυνατότητες για τα παιδιά της. Δεν θέλω όμως να εξιδανικεύσω αυτή τη θυσία. **Γιατί πίσω από την αφήγηση του «μετανάστη που δούλεψε σκληρά και τα κατάφερε» κρύβεται πολλές φορές η κανονικοποίηση της εκμετάλλευσης και του κρυμμένου ρατσισμού.** Δεν είναι ηρωισμός να αναγκάζεσαι να εργάζεσαι χωρίς ασφάλιση. Δεν είναι αρετή να μη διεκδικείς τα δικαιώματά σου από φόβο. Δεν είναι επιτυχία μιας κοινωνίας να στηρίζεται στην εξάντληση ανθρώπων που θεωρεί αναλώσιμους. Στα αμέτρητα, απλήρωτα , μαύρα ωράρια που δούλεψαν χωρίς συμβάσεις. Και δεν μπορούμε να μιλάμε για ίσες ευκαιρίες όταν οι συνέπειες αυτής της εκμετάλλευσης ακολουθούν τους ανθρώπους μέχρι τα γεράματά τους. Το ζήτημα έχει και μια βαθιά έμφυλη διάσταση. Οι μετανάστριες εργάστηκαν και συνεχίζουν να εργάζονται σε τομείς όπου η αδήλωτη ή υποδηλωμένη εργασία, η επισφάλεια και η υποτίμηση της φροντίδας έχουν αφήσει τεράστια κενά στην ασφαλιστική τους ιστορία. **Οι «εσωτερικές» γυναίκες που φρόντισαν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους άλλων οικογενειών μπορεί να βρεθούν αντιμέτωπες με την αδυναμία να εξασφαλίσουν οι ίδιες αξιοπρεπή φροντίδα στα γηρατειά τους**. Γυναίκες μετανάστριες που γνώρισαν σκληρή έμφυλη βία , καταπίεση και εκμετάλλευση. Μητέρες, κόρες και αδερφές που είχαν χρόνια να δουν τις οικογένειες τους. Τα αόρατα σύγχρονα δουλικα. Αυτή η αντίφαση δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ταξική θέση, το φύλο και τη μεταναστευτική ιδιότητα. Παράλληλα, οι προϋποθέσεις διαμονής που συνδέονται με συγκεκριμένες συνταξιοδοτικές παροχές, οι δυσκολίες αναγνώρισης ασφαλιστικού χρόνου και τα κενά ασφάλισης δημιουργούν πρόσθετα εμπόδια. Δεν αντιμετωπίζουν όλοι οι μετανάστες τα ίδια προβλήματα ούτε διέπονται όλες οι συντάξεις από τους ίδιους κανόνες και νομικά καθεστώτα. Όμως η ουσία παραμένει ίδια ότι **ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας δεν μπορεί να αγνοεί τις πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες εργάστηκαν ολόκληρες γενιές ανθρώπων.** Η σύνταξη δεν είναι φιλανθρωπία. Δεν είναι ανταμοιβή για την καλή συμπεριφορά ενός μετανάστη ούτε απόδειξη ότι κατάφερε να ενσωματωθεί αρκετά. Είναι κοινωνικό δικαίωμα, συνδεδεμένο με την εργασία, την αναδιανομή και την υποχρέωση μιας κοινωνίας να προστατεύει τους ανθρώπους της από τη φτώχεια και την εγκατάλειψη. **Και εδώ βρίσκεται, για μένα, το πιο ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα. Γιατί το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή στα γεράματα πρέπει να εξαρτάται από την εθνικότητα, την καταγωγή ή από μια διαδρομή νομιμοποίησης που πολλές φορές το ίδιο το κράτος έκανε εξαιρετικά δύσκολη;** ### Από την ατομική επιβίωση στη συλλογική διεκδίκηση Η διεκδίκηση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των μεταναστών/ριών δεν μπορεί να περιορίζεται σε επιμέρους διοικητικές διορθώσεις και εγκυκλίους νομικού ενδιαφέροντος. Χρειάζεται να συνδεθεί με μια συνολικότερη διεκδίκηση για καθολική κοινωνική ασφάλιση, αναγνώριση της πραγματικής εργασίας, προστασία απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, άρση των διακρίσεων και ουσιαστική πρόσβαση όλων των ηλικιωμένων σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι οι μετανάστες ζητούν περισσότερα από όσα δικαιούνται. Είναι ότι επί δεκαετίες πολλοί αναγκάστηκαν να ζουν και να εργάζονται με λιγότερα από όσα δικαιούνταν. Και η επόμενη γενιά έχει έναν ιδιαίτερο λόγο να μιλήσει γι’ αυτό. Μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι οι γονείς μας ήρθαν εδώ για να έχουμε εμείς μια καλύτερη ζωή. Ότι όλες οι δυσκολίες, οι στερήσεις και οι ταπεινώσεις άξιζαν, αρκεί εμείς να σπουδάσουμε, να εργαστούμε και να μη χρειαστεί να περάσουμε τα ίδια. Όμως η δική μας «κοινωνική πρόοδος» δεν μπορεί να μετριέται με την εγκατάλειψη της προηγούμενης γενιάς. Δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι η μεταναστευτική ιδιότητα ολοκληρώνεται τη στιγμή που τα παιδιά μεταναστών αποκτούν πτυχία, ελληνική ιθαγένεια ή μια σχετική κοινωνική αναγνώριση, ενώ οι γονείς τους συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την ανασφάλεια και να βρίσκονται στην αορατότητα. **Η δική μας χειραφέτηση δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στη σιωπή για την εκμετάλλευση των γονιών μας.** Ούτε όμως θέλω να περιορίσω αυτή τη διεκδίκηση μόνο στους δικούς μας ανθρώπους ή μια συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα. Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή συνταξιοδότηση αφορά εξίσου τον Έλληνα εργαζόμενο, την Αλβανίδα καθαρίστρια, τον Πακιστανό εργάτη γης, τη Γεωργιανή φροντίστρια, τον Ρομά πωλητή στην λαϊκή αγορά κάθε άνθρωπο που εργάστηκε και γερνά μέσα σε αυτή την κοινωνία.Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους ντόπιους και τους μετανάστες εργαζόμενους δεν εξυπηρετεί τα κοινά τους συμφέροντα. Αντίθετα, η κοινή διεκδίκηση κοινωνικών δικαιωμάτων μπορεί να αμφισβητήσει τις συνθήκες επισφάλειας που επηρεάζουν και τους δύο. Δεν είναι ζήτημα διεκδίκησης ενός ιδιαίτερου προνομίου για τους μετανάστες/ριες/ά. Είναι ζήτημα συλλογικής διεκδίκησης μιας κοινωνίας στην οποία κανένας άνθρωπος δεν θα χρειάζεται να αποδείξει την εθνική του καταγωγή για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Γιατί οι γονείς μας δεν είναι απλώς ένα απο τα κεφάλαια στην ιστορία του μεταναστευτικού φαινομένου στην Ελλάδα. Είναι οι άνθρωποι που έζησαν εδώ, αγάπησαν εδώ, μεγάλωσαν παιδιά εδώ, κουράστηκαν εδω, πλήρωσαν εδώ, έκλαψαν εδω, εργάστηκαν εδώ. Και έχουν δικαίωμα να γεράσουν εδώ, χωρίς να αντιμετωπίζουν τα γηρατειά ως μια ακόμη περίοδο φόβου, ανασφάλειας και εγκατάλειψης. Δεν τους χρωστάμε απαραίτητα ευγνωμοσύνη. **Ως κοινωνία, τους οφείλουμε δικαιοσύνη.** Και ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες πολιτικές ευθύνες της δικής μας γενιάς. **Να μετατρέψουμε όσα βιώματα οι γονείς μας αναγκάστηκαν να υπομείνουν σιωπηλά σε συλλογικές διεκδικήσεις. Γιατί δεν αρκεί να αναγνωρίζουμε ότι «οι μετανάστες έχτισαν αυτή τη χώρα», μια φράση που ακούγεται συχνά απο τους ντόπιους. Πρέπει να αναγνωρίσουμε και αυτο που δεν λέγεται συχνά το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά τους να γεράσουν με αξιοπρέπεια μέσα σε αυτήν.** Και αυτό δεν είναι ζήτημα ευγνωμοσύνης. Είναι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής δικαιοσύνης.**Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να μιλάμε για τις μετανάστριες/ες σαν να πρόκειται για ανθρώπους που οφείλουν αιώνια ευγνωμοσύνη σε ένα κράτος επειδή τους «επέτρεψε» να ζήσουν και να εργαστούν εδώ. Οι γονείς μας δεν χρωστούν ευγνωμοσύνη για την σκληρή εκμετάλλευσή τους, ούτε πρέπει να απολογούνται για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Και είναι βαθιά υποκριτικό ένα πολιτικό σύστημα να επικαλείται την προσφορά των μεταναστών όταν χρειάζεται εργατικά χέρια, αλλά να αντιμετωπίζει τις ανάγκες τους ως δημοσιονομικό βάρος όταν εκείνοι γερνούν.** Απέναντι στην ακροδεξιά θεσμική ρητορική που θέλει τους μετανάστες/ριες ανεπιθύμητους/ες και «λαθραίους», στις κρατικές πολιτικές που αναπαράγουν τον αποκλεισμό τους, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη μια έκκληση για συμπόνια. Πρέπει να είναι η διεκδίκηση της ισότητας. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο βίαιο από μια κοινωνία που ενω αποδέχεται την επισφαλή εργασία ενός ανθρώπου, να συνεχίζει να αμφισβητεί το δικαίωμά του στην αξιοπρέπεια. Και ως δεύτερη γενιά δεν θα έπρεπε να έχουμε υποχρέωση ή να είμαστε ευγνώμονες για τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα που κατακτήσαμε, ούτε να σιωπούμε μπροστά σε εκείνα που στερούνται ακόμη οι γονείς μας. Δεν είμαστε η απόδειξη ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης πέτυχε να μας ενσωματώσει. Είμαστε η γενιά που μπορεί να αμφισβητήσει τους όρους με τους οποίους απαίτησε να «ενσωματωθούμε». Γιατί η «ενσωμάτωση» δεν είναι αθώος όρος. Είναι βαθιά ρατσιστικός, καθώς προϋποθέτει θέσεις εξουσίας που ορίζουν ποιο είναι το «εμείς», ποιος επιτρέπεται να ανήκει και ποιος μένει απέξω. Δεν διεκδικούμε μια θέση μέσα σε αυτό το «εμείς». Διεκδικούμε να αμφισβητήσουμε μορφές θεσμικής εξουσίας που ορίζει τον μετανάστη ανάλογα με τα συμφέροντα της, **να ανατρέψουμε τους όρους με τους οποίους μοιράζει δικαιώματα και να φτιάξουμε συλλογικά μια κοινωνία που δεν θα έχει ανάγκη να ενσωματώσει κανέναν, γιατί θα έχει μάθει να μοιράζεται τα δικαιώματα ίσα και με όλους ανεξαρτήτως εθνοτικης καταγωγής, φύλου και σεξουαλικότητας**. Δεν παλεύουμε λοιπόν για ενσωμάτωση. Παλεύουμε για συντάξεις, για ασφάλιση, άδειες διαμονής για αξιοπρέπεια δηλαδή για δικαιώματα που δεν προϋποθέτουν να μας αποδεχτεί κανείς για να τα αναγνωρίσει. Στηρίζουμε το δίκαιο αίτημα για ίσα δικαιώματα στις συντάξεις για τους μετανάστες/τριες/ά. Υπόγραψε εδώ.

Η επιχείρηση ξεπλύματος των ναζιστικών συμμοριών που εκτυλίχθηκε στα συστημικά ΜΜΕ της χώρας με αφορμή την αποφυλάκιση του καταδικασμένου εγκληματία Κασιδιάρη είχε κιόλας τα πρώτα αποτελέσματα. Το απόγευμα της Πέμπτης 8 Οκτωβρίου, ναζιστές, μέλη πιθανότατα της οργάνωσης Pro Patria, μαχαίρωσαν αντιφασίστα στην Ελευσίνα, με προφανή στόχο να τον δολοφονήσουν. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά καταγγέλλουμε τη σοβαρή επίθεση και καλούμε όλη την κοινωνία σε αντιφασιστική επιφυλακή. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, οι δύο ναζιστές της Pro Patria στήσανε καρτέρι θανάτου έξω από το σπίτι του αντιφασίστα αγωνιστή και του επιτέθηκαν με μαχαίρι, τραυματίζοντάς τον. Πρόκειται για μια προσχεδιασμένη, πολιτικά υποκινούμενη πράξη που θυμίζει τις πιο σκοτεινές πρακτικές των νεοναζί, μια επίθεση βγαλμένη από τα εγχειρίδια της Χρυσής Αυγής και του Κασιδιάρη. Δεν θα αφήσουμε να επιστρέψουν τα τάγματα εφόδου στους δρόμους και τις γειτονιές μας. Δεν θα τους αφήσουμε να σπείρουν τον φόβο. Η ιστορία έχει δείξει πού οδηγεί η ανοχή απέναντι στη φασιστική βία. Γι’ αυτό σήμερα καλούμαστε όλες και όλοι να δώσουμε μια μαζική και ξεκάθαρα αντιφασιστική απάντηση. Ο φόβος δεν θα περάσει στους αγωνιστές. Θα επιστρέψει σε αυτούς που τον σπέρνουν. * Αλληλεγγύη στον τραυματία και πλήρης στήριξη στον αγώνα ενάντια στον φασισμό. * Καμία ανοχή στη φασιστική και νεοναζιστική βία. * Άμεση και πλήρης διερεύνηση της επίθεσης. * Καμία συγκάλυψη, καμία ανοχή, καμία επιστροφή των ταγμάτων εφόδου στους δρόμους. Καλούμε τα εργατικά σωματεία, τις αντιφασιστικες συλλογικότητες, τους κοινωνικούς φορείς, τους νέους και τις νέες της Ελευσίνας σε άμεση επαγρύπνηση και μαζική απάντηση στον δρόμο. **Ο φασισμός δεν θα περάσει!**

Με απόφαση του πρωτοδικείου, η εταιρεία «Ελληνικό Μετρό» και η ανάδοχος κοινοπραξία «AVAX-Ghella-Alstom» οφείλουν να χορηγήσουν άμεσα στους κατοίκους αντίγραφα όλων των κρίσιμων εγγράφων και μελετών που ζητούσαν επί μήνες. Δικαιώθηκε η θέση της Πρωτοβουλίας Κατοίκων που τόνιζε ότι τα σχετικά στοιχεία είναι αναγκαία ώστε να αξιολογηθεί το μέγεθος των ζημιών που έχουν υποστεί τα κτίρια και να ξεκινήσει η αποκατάστασή τους. Η προσπάθεια της εταιρείας και της κυβέρνησης για συγκάλυψη δέχθηκε ένα πρώτο πλήγμα. Η κοροϊδία της κυβέρνησης για δήθεν φαντασιώσεις των κατοίκων της Κυψέλης και η επιμονή του υφυπουργού Ταχιάου να ξεκινήσει ο μετροπόντικας το ταχύτερο δυνατό, χωρίς εγγυήσεις και χωρίς αποκατάσταση των ζημιών είναι μια ακόμα απόδειξη ότι η κυβέρνηση εξυπηρετεί συμφέροντα των εργολάβων, νοιάζεται μόνο για περικοπές στο κόστος και όχι για την ασφάλεια των κατοίκων και των σπιτιών τους. Η εγκληματική αυτή στάση υπογραμμίζεται έμμεσα και από το πόρισμα του ΤΕΕ που καταγράφει «απομείωση της αντίστασης» των κτιρίων σε 14 πληγείσες πολυκατοικίες. Οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται χάρη στη δράση των κατοίκων, των μαζικών κινητοποιήσεων και της διαρκούς πίεσης στους αντίστοιχους φορείς και αναδεικνύουν τις τεράστιες ευθύνες πίσω από τις αρπαχτές των αναδόχων εταιρειών στις γειτονιές της Αθήνας. Το ίδιο αναδεικνύει και η πρόσφατη παραίτηση του προέδρου της Ελληνικό Μετρό. Πάρα τις συκοφαντίες, τη συγκάλυψη και το θάψιμο του ζητήματος από τα μεγάλα ΜΜΕ, οι κάτοικοι επιμένουν, δυναμώνουν τον αγώνα τους και τελικά πετυχαίνουν νίκες. Η εταιρεία οφείλει τώρα να συμμορφωθεί, να δώσει όλα τα στοιχεία στη δημοσιότητα. Δεν μπορεί να γίνει ανεκτή καμία συζήτηση για επανεκκίνηση του μετροπόντικα χωρίς να έχουν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα και την ίδια στιγμή που κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στηρίζουμε τον αγώνα αυτόν και απαιτούμε να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα της πρωτοβουλίας κατοίκων Κυψέλης: * Άμεση καταγραφή όλων των ζημιών από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες και διεξαγωγή στατικών και οπτικών ελέγχων με κόστος της «Ελληνικό Μετρό». * Πλήρης οικονομική αποζημίωση όλων των πληγέντων κατοίκων. * Απόλυτη διαφάνεια στις μελέτες και στα στοιχεία του έργου. * Ανοιχτός διάλογος των αρμόδιων με την τοπική κοινωνία για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και για τον τρόπο συνέχισης του έργου, με αποκλειστικό κριτήριο την ασφάλεια των κατοίκων και της γειτονιάς. * Παροχή εξειδικευμένης υπηρεσίας ψυχολογικής υποστήριξης για όσους και όσες πλήττονται και ζουν εδώ και μήνες με φόβο και τεράστιο ψυχολογικό βάρος. * Καμία επανεκκίνηση του Μετροπόντικα πριν πιστοποιηθεί τεκμηριωμένα η ασφάλεια των κτιρίων και των κατοίκων. * Άμεση μετεγκατάσταση των πληγέντων κατοίκων της Κυψέλης με οικονομική επιβάρυνση των υπευθύνων φορέων και εταιριών.

Ως ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο μεγάλο μαθητικό κίνημα που ξεκίνησε από τα προάστια του Παρισιού και εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Γαλλία. Οι μαθητές/ριες διεκδικούν σχολεία με επαρκή χρηματοδότηση, ασφαλή κτίρια, καθηγητές στις τάξεις τους, ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο. Αγωνίζονται ενάντια στις κοινωνικές ανισότητες, στον ρατσισμό και στην αστυνομική βία. Η απάντηση που παίρνουν είναι πυρά με flash-ball, τραυματισμοί, 6.000 συλλήψεις και κλείσιμο σχολείων από την κυβέρνηση. Απέναντι σε αυτή την καταστολή, δεκάδες χιλιάδες μαθητές/ριες, γονείς και συνδικαλιστές/ριες βγαίνουν στους δρόμους, ενώ τα συνδικάτα καλούν σε οργανωμένη προστασία της νεολαίας από την αστυνομική βία. Σε μια περίοδο που ο μακρονισμός ετοιμάζει νέα μέτρα λιτότητας για να φορτώσει στην κοινωνική πλειοψηφία την αποπληρωμή του χρέους που έχει εκτιναχθεί, η μαθητική εξέγερση στη Γαλλία θυμίζει κάτι σε όσους θέλουν να το ξεχάσουν: Ότι η Ιστορία δεν σταματά και οι κοινωνίες δεν μένουν για πάντα ακίνητες ούτε συμβιβάζονται με την οπισθοδρόμηση. Αυτό είναι που τρομάζει τον εσμό των ακροδεξιών που σπεύδουν να βαπτίσουν την εξέγερση των νέων ως… ισλαμιστική ανταρσία ενάντια στις χριστιανικές αξίες. Γιατί αυτό είναι η Ακροδεξιά: ένα εργαλείο κανονικοποίησης της καταστολής, που παρουσιάζει ως εσωτερικό εχθρό όποιον άνθρωπο παλεύει για δημόσια παιδεία, δημόσια υγεία, αξιοπρεπείς μισθούς, κοινωνικά δικαιώματα. Αυτός είναι ο πραγματικός της ρόλος. Να στρέφει τον έναν εργαζόμενο εναντίον του άλλου, να διασπά τους φτωχούς, να προσφέρει άλλοθι σε κάθε κυβέρνηση που επιτίθεται στην κοινωνία. Ένα παιδί που διεκδικεί καθηγητή και αξιοπρεπές σχολείο μετατρέπεται, από τη ρατσιστική προπαγάνδα, σε απειλή που πρέπει να τσακιστεί. Αυτοί που παριστάνουν τους υπερασπιστές του «λαού» απαιτούν σιωπή όταν ο λαός διεκδικεί. Ζητούν αστυνομία στα σχολεία, πειθαρχία στους χώρους δουλειάς, υποταγή παντού. Την ίδια ώρα, η ριζοσπαστική Αριστερά, μέσω της Ανυπότακτης Γαλλίας και των υπόλοιπών οργανωμένων δυνάμεων, στέκονται από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της κοινωνίας που αγωνίζεται, χωρίς να υπολογίζουν τις επιθέσεις που τους κοστίζει αυτό από τα συστημικά ΜΜΕ και τους εκπροσώπους της ολιγαρχίας. Στεκόμαστε δίπλα στους μαθητές της Γαλλίας και απαιτούμε να σταματήσει η καταστολή και να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Ο αγώνας τους αφορά και τη νεολαία και τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στην Ελλάδα, που αντιμετωπίζουν την ίδια υποχρηματοδότηση, την ίδια επίθεση στα δημόσια αγαθά, την ίδια συκοφάντηση όταν σηκώνουν κεφάλι. Η ελπίδα βρίσκεται στη συλλογική δύναμη που γεμίζει τους δρόμους και αμφισβητεί την εξουσία. Οι μαθητές της Γαλλίας δίνουν την απάντηση σε όσους προεξοφλούν ότι οι κοινωνίες θα στρέφονται δεξιά. Θα στεκόμαστε πάντα απέναντι σε όσους μας θέλουν φοβισμένους, διαιρεμένους και σκυφτούς.

_Ανάσα για τους κατοίκους – δικαίωση για τον Βασίλη Μάγγο_ Το ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στέκεται στο πλευρό των κατοίκων και των συλλογικοτήτων του Βόλου που αγωνίζονται ενάντια στην καύση απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ. Καλούμε σε μαζική συμμετοχή στην κινητοποίηση του Σαββάτου 10 Οκτωβρίου, με προσυγκέντρωση στις 11:00 έξω από το Νοσοκομείο Βόλου, πορεία προς το εργοστάσιο και συμβολικό αποκλεισμό. Η νέα Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) επιτρέπει τη μεταφορά απορριμμάτων προς καύση με πλοία στις λιμενικές εγκαταστάσεις της τσιμεντοβιομηχανίας. Την ώρα που οι κάτοικοι ζητούν προστασία της υγείας και του περιβάλλοντος, η κυβέρνηση εξασφαλίζει τη συνέχιση μιας δραστηριότητας που συναντά ευρεία κοινωνική αντίδραση αλλά και σοβαρές επιστημονικές ενστάσεις. Η ίδια η Περιφέρεια Θεσσαλίας επισημαίνει ελλείψεις στην αποτύπωση των εκπομπών και στην αξιολόγηση των σωρευτικών επιπτώσεων στην υγεία. Στηρίζουμε την προετοιμαζόμενη προσφυγή των συλλογικοτήτων στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της νέας ΑΕΠΟ. Απαιτούμε να σταματήσει η καύση απορριμμάτων στην ΑΓΕΤ, να ανακληθούν οι σχετικές άδειες και να διασφαλιστούν ανεξάρτητοι έλεγχοι με δημόσια αποτελέσματα. Διεκδικούμε διαχείριση απορριμμάτων με πρόληψη, επανάχρηση διαλογή στην πηγή και ανακύκλωση. Ο αγώνας αυτός είναι δεμένος με τη μνήμη του Βασίλη Μάγγου. Στις 14 Ιουνίου 2020, στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της προηγούμενης ημέρας από την κινητοποίηση κατά της καύσης, ο Βασίλης ξυλοκοπήθηκε από αστυνομικούς. Σήμερα, έξι αστυνομικοί δικάζονται στην Καρδίτσα για τα βασανιστήρια που οδήγησαν στον θάνατό του. Στεκόμαστε δίπλα στον Γιάννη Μάγγο και στην οικογένεια του Βασίλη, που επιμένουν να διεκδικούν δικαιοσύνη. Απαιτούμε πλήρη απόδοση ευθυνών και τιμωρία των υπευθύνων. Καλούμε σωματεία, επιστημονικούς φορείς και συλλογικότητες να στηρίξουν έμπρακτα την κινητοποίηση. Η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και της ελευθερίας της διαμαρτυρίας μάς αφορά όλους. Στις 10 Οκτωβρίου, στον δρόμο για την ανάσα του Βόλου. Με τη μνήμη στον Βασίλη Μάγγο και στο κάλεσμά του να «πολεμάμε πάντα»…

Με θλίψη και οργή διαβάσαμε την είδηση του θανάτου του 16χρόνου ποδοσφαιριστή του Βύρωνα Καβάλας Gjana Asllan (Άνι). Ο νεαρός αθλητής, όπως έγινε γνωστό, κατά τη διεκδίκηση της μπάλας έχασε την ισορροπία του και χτύπησε το πίσω μέρος του κεφαλιού τού σε τοιχίο που βρισκόταν πολύ κοντά στην πλάγια γραμμή. Ο θάνατος αυτός έρχεται ως συνέπεια της εγκληματικής αμέλειας της Πολιτείας στη συντήρηση των εγκαταστάσεων. Όπως σε τόσους τομείς της χώρας, έτσι και στον αθλητισμό το «πάμε και όπου βγει» καλά κρατεί. Αυτό ισχύει ειδικότερα με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας μόνο μέλημα είναι τα έργα βιτρίνα του Ελληνικού και τα γήπεδα των πλούσιων ΠΑΕ και ΚΑΕ. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους συναθλητές του Gjana Asllan. Ταυτόχρονα, απαιτούμε η κυβέρνηση να τηρήσει τη συνταγματική της υποχρέωση και να προχωρήσει στη συντήρηση των αθλητικών εγκαταστάσεων σε όλη την χώρα. Μέχρι τότε, να λάβει τα απαραίτητα μέτρα ώστε να κλείσουν οι ακατάλληλες εγκαταστάσεις, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλο θύμα.

Λέγεται ίσως από κάθε γενιά, αλλά στην εποχή μας είναι ζωτική ανάγκη η ενεργοποίηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας για την υπεράσπιση της ζωής και της ειρήνης. Η εναλλακτική στον δρόμο της κλιματικής κατάρρευσης, της φτώχειας και του πολέμου πρέπει να επιβληθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας: από όσους και όσες δεν αποδέχονται να επιφέρει η ευμάρειά τους την εξαθλίωση των άλλων· από αυτούς και αυτές που μεγάλωσαν με την προσδοκία ότι οι πόλεμοι είναι μια ιστορία του παρελθόντος που μας δίδαξε τα πιο επίπονα μαθήματα. **Τι μπορεί πραγματικά να σταματήσει την καταστροφική δύναμη που εξολόθρευσε τη Γάζα;** Ποιος παράγοντας μπορεί να βάλει φραγμό σε γκροτέσκες φυσιογνωμίες τύπου Τραμπ που απειλούν με εξαφάνιση ολόκληρους πολιτισμούς;**Πώς θα διαψευστούν οι προσδοκίες όσων θέλουν να συνηθίσουμε να βλέπουμε τα σώματα των δικών μας ανθρώπων μέσα σε φέρετρα σκεπασμένα με τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης;** Ενάντια στον πόλεμο, Αθήνα 15/2/2003 – eurokinissi Δεν μπορούμε πια να βασιζόμαστε στο μεταπολεμικό διεθνές σύστημα που επιχείρησε να θέσει κανόνες για τα μέσα και τα εργαλεία που αξιοποιούν τα κράτη στις μεταξύ τους σχέσεις ή για το πώς συμπεριφέρονται στους πολίτες τους. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, άλλωστε, αυτό το σύστημα αποδείχθηκε πολλάκις ετεροβαρές: ήταν πάντα απείρως πιο πιθανό να καταδικαστείς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αν τα διέπραττες εναντίον όσων είχαν την τύχη (ή την ατυχία) να είναι σύμμαχοι της Δύσης, παρά αν ενεργούσες εξ ονόματός της. Η ζοφερή πολιτική εικόνα που διαγράφεται πάνω από την Ευρώπη δεν μπορεί να κρύψει όσα συγκλονιστικά συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στη Δυτική Ασία. **Η μεγαλύτερη συγκέντρωση πυρός από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνδυασμό με τον πιο ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας που γνώρισε η ανθρωπότητα, δεν έκαμψε τους λαούς που δέχτηκαν τη βία των ιμπεριαλιστών.** Ο Λίβανος, η Υεμένη, το Ιράν, με πρωτεργάτρια πάντα τη Γάζα, αρνήθηκαν να υποταχθούν στα κελεύσματα των ισχυρότερων δολοφόνων του πλανήτη. Με αφάνταστο κόστος, με ιστορίες φρίκης που είναι αδύνατο να κατανοήσουμε από τόσο μακριά, έμειναν αλύγιστοι και μάχονται για την ανεξαρτησία τους. Πώς γίνεται να πιστεύουμε στην Ευρώπη ότι ο εχθρός είναι ανίκητος, αν έχει γνωρίσει ήδη την πρώτη του ήττα εκεί; Ο αγώνας, οπωσδήποτε, συνεχίζεται. Δεν έχει κριθεί ακόμη το αποτέλεσμα. «Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την απελευθέρωση», επαναλαμβάνουν οι Παλαιστίνιοι τα τελευταία χρόνια, και οφείλουμε να τους ακούσουμε. «Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι ίδιοι και ίδιες», μας διδάσκει κάθε αξιομνημόνευτο λαϊκό κίνημα που έβαλε δύσκολα στους από πάνω μας. Χρειάζεται μια κοινή γλώσσα αντίστασης και δημιουργίας. Αλλά χρειάζεται και έμπνευση. Εδώ χωλαίνουμε, ας το παραδεχτούμε: σπάνια νιώθει μια αγωνίστρια ότι ο χρόνος που θα αφιερώσει σε οποιαδήποτε συλλογική δραστηριότητα θα αποδώσει —στο σύνολο, όχι στην ίδια— ένα ανάλογο, μετρήσιμο αποτέλεσμα. τεράστια πορεία κατά του πολέμου στο Ιράκ, Αθήνα 15 Φεβρουαρίου 2003/ eirokinissi **Η συλλογική δράση καμιά φορά δημιουργεί ξέφωτα** όπου τρυπώνει η έμπνευση, η αίσθηση ότι αποτελείς κομμάτι ενός συνόλου που εργάζεται προς την ίδια κατεύθυνση. **Το Φεστιβάλ Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη (10–11 Οκτωβρίου), που θα γεμίσει τον Λυκαβηττό με τα χρώματα της αντίστασης, είναι ένα από αυτά.** Η εστίασή του είναι διπλή: αφενός, όποιος και όποια βιώνει κρατικές ή άλλες διώξεις για τη δράση του/της δεν θα μείνει μόνος/η· αφετέρου, οι φωνές από τη Γάζα και την Παλαιστίνη πρέπει να σπάνε το τείχος της σιωπής των κυρίαρχων ΜΜΕ και να ακούγονται δυνατά στους πολίτες της Δύσης. δείτε το πρόγραμμα του φεστιβάλ εδώ **Τις ίδιες μέρες, το Global Sumud Flotilla, που έφερε εις πέρας τις δύο μεγάλες θαλάσσιες αποστολές προς τη Γάζα, θα συνεδριάζει στη Μαλαισία για να μετασχηματιστεί σε ένα διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης και υπεράσπισης της ειρήνης.** Ο αγώνας ενάντια στη γενοκτονία αποκάλυψε ένα διεθνές πλέγμα συνενοχής που φέρνει τον εχθρό πολύ πιο κοντά από όσο νομίζουμε. Στην Ελλάδα, το αποκρουστικό πρόσωπο της συνεργασίας με το κράτος-απαρτχάιντ απειλεί να εκτρέψει τον χαμηλής έντασης ανταγωνισμό με την Τουρκία σε πιο θερμά μονοπάτια. Βασικό καθήκον για κάθε άνθρωπο που αγαπά την ειρήνη είναι η αποτροπή αυτού του σεναρίου. **Η διεθνής δικτύωση των αντιπολεμικών κινημάτων θα είναι μια εξαιρετικά πολύτιμη συμβολή** σε αυτή τη μάχη. κινητοποίηση στη Θεσσαλονίκη κατά του πολέμου, 2003 / eurokinissi Ο εφησυχασμός και η αδράνεια είναι πολυτέλειες που, δυστυχώς, δεν μας επιτρέπονται. Ποιος δεν θα ήθελε να απολαύσει ήσυχος και ξένοιαστος τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο του; **Δεν είναι παράλογο ούτε συντηρητικό να θέλεις να ζήσεις ήρεμα. Αλλά έξω από το παράθυρό σου τίποτα δεν προμηνύει ηρεμία.** Η δικαιοσύνη δεν θα έρθει από ψηλά ούτε από πολιτικές ηγεσίες που κάνουν τα πάντα για να χωρέσουν στον ζουρλομανδύα της κυρίαρχης πολιτικής. Εμείς πρέπει να την επιβάλουμε, με όλα τα μέσα που διαθέτουμε.

Ο Μάρκο Ρούμπιο έρχεται στην Αθήνα για τον 6ο «Στρατηγικό Διάλογο» Ελλάδας–ΗΠΑ. Πίσω από τον παραπειστικό τίτλο βρίσκεται μια πολύ συγκεκριμένη ατζέντα: περισσότερα εξοπλιστικά, περισσότερες διευκολύνσεις στις αμερικανικές βάσεις, βαθύτερη εμπλοκή στους πολέμους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, περισσότερο πανάκριβο αμερικανικό LNG. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μετατρέψει τη χώρα σε πρόθυμο στρατιωτικό και ενεργειακό προγεφύρωμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Από τη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη μέχρι την αποστολή Patriot στη Σαουδική Αραβία και την επιχείρηση «Ασπίδες», η Ελλάδα μπλέκεται όλο και βαθύτερα σε πολεμικούς σχεδιασμούς που δεν έχουν καμία σχέση με την ασφάλεια και τα συμφέροντα των ανθρώπων που ζουν εδώ. Ο Ρούμπιο έρχεται στην Αθήνα τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου και τη γενοκτονική επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα. Εκπροσωπεί την κυβέρνηση που εξοπλίζει και στηρίζει το Ισραήλ, κλιμακώνει τον πόλεμο με το Ιράν και επιχειρεί να επιβάλει με στρατιωτική και οικονομική βία τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο. Η συνεργασία με ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι απλά ανήθική αλλά τρομερά επικίνδυνη. Εμπλέκει τη χώρα σε τυχοδιωκτικά σχέδια και ανεβάζει τις εντάσεις στο Αιγαίο. Συγχρόνως, συμβάλλει στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου, βασικής και πραγματικής ασπίδας για χώρες όπως η Ελλάδα. Ο λαός έχει μόνο να χάσει από τέτοιες συμμαχίες. Ο λογαριασμός έχει έρθει ήδη για τις κοινωνικές ανάγκες. Δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς και για την ισραηλινή «Ασπίδα του Αχιλλέα», πύραυλοι των οποίων οι κωδικοί μένουν στα χέρια των Ισραηλινών, την ώρα που για μισθούς, συντάξεις, σχολεία και νοσοκομεία «δεν υπάρχουν λεφτά». Ακριβό LNG και πανάκριβη ενέργεια για να υπηρετούνται οι αμερικανικοί ενεργειακοί σχεδιασμοί. Ως ΜέΡΑ25–Ενωτική Αριστερά λέμε καθαρά: * Καμία ελληνική συμμετοχή στους πολέμους ΗΠΑ–ΝΑΤΟ–Ισραήλ * Καμία συνεργασία με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ * Κλείσιμο των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων και αποχώρηση από το ΝΑΤΟ * Επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από το εξωτερικό. **Ο Μάρκο Ρούμπιο είναι ανεπιθύμητος.** **Λευτεριά στην Παλαιστίνη.** Την **Τρίτη 6 Οκτωβρίου** είμαστε στην Αθήνα, στα **Προπύλαια (19:00)** , στην πορεία προς τις πρεσβείες ΗΠΑ και Ισραήλ και στο **Άγαλμα Βενιζέλου (19:00)** στη Θεσσαλονίκη.

**Ανακοίνωση της Αντιπολεμικής Δράσης** Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον Μάρκο Ρούμπιο, υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, στις αρχές Οκτώβρη. Δεν πρόκειται για μια εθιμοτυπική επίσκεψη αλλά για έναν ακόμα γύρο, τον 6ο, του «Στρατηγικού Διαλόγου» Ελλάδας-ΗΠΑ. Αυτός ο «διάλογος» εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2018 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τι θα ζητήσει ο Ρούμπιο στην Αθήνα; Δεν χρειάζεται φαντασία, νέα πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα από τις ΗΠΑ, μεγαλύτερη στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ, την εξυπηρέτηση των ενεργειακών σχεδίων των ΗΠΑ για τη μεταφορά και αποθήκευση του πανάκριβου αμερικανικού φυσικού αερίου (LNG)… Η πρέσβειρα των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, απείλησε ουσιαστικά με ανατροπή κάθε κυβέρνηση που αρνείται την αγορά του, όπως δήλωσε σε δείπνο στην Αθήνα με Έλληνες και Αμερικανούς αξιωματούχους τον Μάρτιο του 2026, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal που δεν έχει διαψευστεί μέχρι τώρα από την ελληνική κυβέρνηση. Η επίσκεψη του Υπ.Εξ. του Τραμπ συμπίπτει με την επέτειο της 7ης Οκτωβρίου, που σηματοδοτεί φέτος τρία χρόνια από την έναρξη της γενοκτονικής ισραηλινής επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας: Τρία χρόνια μαζικής καταστροφής, βίαιου εκτοπισμού και εξόντωσης του παλαιστινιακού λαού. Τρία χρόνια κατά τα οποία η Γάζα βομβαρδίστηκε, ισοπεδώθηκε, αποκλείστηκε και μετατράπηκε σε έναν τόπο θανάτου. Αυτό το γενοκτονικό σχέδιο δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική στήριξη των ΗΠΑ που εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν και νομιμοποιούν το ισραηλινό καθεστώς κατοχής και απαρτχάιντ. Ο Ρούμπιο έρχεται ως εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης που συμμετέχει στο αιματοκύλισμα των λαών της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, έχει εξαπολύσει έναν άδικο επιθετικό πόλεμο εναντίον του Ιράν (εκεί τα έχει βρει σκούρα) και επιβάλλει με την πιο ωμή βία τα ιμπεριαλιστικά, νεοαποικιακά της σχέδια στη Δυτική Ασία. Και η ξέφρενη επιθετικότητα δεν σταματά εδώ: στις αρχές του έτους επιτέθηκε στη Βενεζουέλα -απάγοντας τον πρόεδρό της- για να πάρει τα πετρέλαιά της, απειλεί μια σειρά χώρες, εκβιάζει με το θανατηφόρο εμπάργκο την ηρωική Κούβα για να υποταχτεί άνευ όρων και γενικά επιδιώκει να «διαμορφώσει» τον πλανήτη προς όφελος των εταιρικών κολοσσών των ΗΠΑ. Η ελληνική συμμετοχή σε αυτά σχέδια έχει αναβαθμιστεί εξαιρετικά τα τελευταία χρόνια. Μέσα και από τον άξονα με την Κύπρο και το Ισραήλ, λειτουργεί ως το στρατηγικό στήριγμα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και του κράτους-γενοκτόνου στην Ανατολική Μεσόγειο, ενισχύοντας με κάθε τρόπο τα πολεμικά, επεκτατικά τους σχέδια στην περιοχή. Η παρουσία και λειτουργία των νατοϊκών βάσεων (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Βόλος), η χρήση λιμανιών και εγκαταστάσεων είναι ουσιαστική για τα σχέδια των ΗΠΑ. Η αποστολή ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στο εξωτερικό (Patriot στη Σαουδ. Αραβία, επιχείρηση «Ασπίδες» στον κόλπο του Άντεν) εμπλέκει τον ελληνικό στρατό στον πόλεμο του Ιράν. Η Ελλάδα στέλνει όπλα στην Ουκρανία στο συνεχιζόμενο πόλεμο Ρωσίας-ΝΑΤΟ. Αυτή η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη κάνει τον ελληνικό λαό στόχο αντιποίνων. Οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις δεν προστατεύουν κανένα, αντίθετα είναι μαγνήτες πυραύλων και drones. Η επικείμενη επίσκεψη Ρούμπιο δένει ακόμη πιο στενά την χώρα με την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, βαθαίνοντας ακόμη περισσότερο μια ήδη φριχτή σχέση αλληλεξάρτησης και συνενοχής. Τη συμμετοχή στις πολεμικές εξορμήσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ την πληρώνουν πανάκριβα οι εργαζόμενοι, η νεολαία και ο λαός γενικότερα. Τα μόνα προγράμματα που -όσο κι αν «κοστολογηθούν»- εγκρίνονται χωρίς πολλά πολλά, είναι τα εξοπλιστικά, οι αγορές φρεγατών, αεροπλάνων, η τρύπια «Ασπίδα του Αχιλλέα» από το Ισραήλ. Δισεκατομμύρια ευρώ πηγαίνουν κατευθείαν στις πολεμικές βιομηχανίες, ξένες και ελληνικές, όταν ο 13ος και 14ος μισθός και σύνταξη απορρίπτονται γιατί υπερβαίνουν τους δημοσιονομικούς κόφτες της ΕΕ. Αγοράζουμε πανάκριβα τον «σιδερένιο θόλο» για να μας προφυλάξει από φανταστικούς κινδύνους, αλλά πέφτουν ταβάνια σε σχολεία και νοσοκομεία από την εγκατάλειψη και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών. Πληρώνουμε πανάκριβα το ρεύμα και τα καύσιμα γιατί, εκτός των άλλων, συμμετέχει η Ελλάδα στο εμπάργκο κατά της Ρωσίας και αγοράζουμε το πανάκριβο αμερικανικό φυσικό αέριο. Μόνο ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα, αντιιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό που θα κόψει τα δεσμά τα οποία μας δένουν με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, το Ισραήλ, την αντιρωσική εκστρατεία της φιλοπόλεμης ΕΕ, μπορεί να σταματήσει την ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή και στη επιχείρηση εθνοκάθαρσης του παλαιστινιακού λαού. Μόνο η πάλη των λαών μπορεί να σταματήσει την κούρσα των εξοπλισμών και τους πολέμους που διεξάγονται τώρα ή που ετοιμάζονται για το μέλλον. * Ο Μάρκο Ρούμπιο, το γεράκι του πολέμου είναι ανεπιθύμητος. * Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου, έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. * Καμιά συμμετοχή στους πολέμους κεφαλαίου, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Να γυρίσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές δυνάμεις που είναι εκτός συνόρων. * Κάτω τα εξοπλιστικά προγράμματα, ακύρωση της αγοράς της «Ασπίδας του Αχιλλέα», λεφτά για τις ανάγκες λαού και νεολαίας. * Καμιά συνεργασία με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. * Λευτεριά στην Παλαιστίνη! * Όχι στους πολέμους και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου –Ειρήνη, φιλία και απελευθέρωση των λαών! **Όλες και όλοι στην συγκέντρωση ενάντια στην επίσκεψη Ρούμπιο, την Τρίτη 06/10 στα Προπύλαια και στην πορεία που θα ακολουθήσει προς τις πρεσβείες ΗΠΑ και Ισραήλ.** **Όλες και όλοι στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και καταδίκης του κράτους – γενοκτόνου του Ισραήλ!**

Συζητάμε την μπροσούρα που καταθέτει η Ανυπακοή σχετικά με το παραγωγικό μοντέλο, την κυρίαρχη οικονομική πολιτική και όλα εκείνα που κάνουν τον μισθό να μην φτάνει μέχρι τις 20 του μήνα. Πρόκειται για μια πρώτη προσπάθεια συμβολής στη συζήτηση για το αναγκαίο πρόγραμμα και στίγμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς απένατι στην ακρίβεια και τη συμπίεση του εργατικού εισοδήματος. Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν: * Ειρήνη Ζαμπάτη – Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ERGO * Νίκος Θεοχαράκης – Πανεπιστημιακός * Απόστολος Καψάλης – Πανεπιστημιακός * Αχιλλέας Μαντές – Μέλος οργάνωσης «Ανυπακοή – για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά» Την **Πέμπτη 8 Οκτωβρίου** , στις **19:30** , στο **Βιβλιοκαφέ Σαχέλ (Ιπποκράτους 209, Αθήνα)**

Τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση, αλλά και στο διαδίκτυο, παίζει συνεχώς ένα βίντεο που προπαγανδίζει τις ρατσιστικές πολιτικές μετανάστευσης της ελληνικής κυβέρνησης και παρουσιάζει μία εξιδανικευμένη εικόνα της διαδικασίας ασύλου στη χώρα μας. Ανάμεσα στα ρεπορτάζ για τους σκιτζίδες γιατρούς και τα αμέτρητα περιστατικά βίας με θύματα γυναίκες και παιδιά, οι πολίτες παρακολουθούν μετανάστες να παίρνουν άσυλο ή να απελαύνονται. Ο υπουργός Θάνος Πλεύρης επιβλέπει τη «νομιμότητα» της διαδικασίας, ενώ, φυσικά, αυτοί που δεν παίρνουν τελικά άσυλο είναι οι σκουρόχρωμοι άνδρες. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πετά πλέον κάθε πρόσχημα ανθρωπισμού σε σχέση με το μεταναστευτικό. Οι βάρβαρες πολιτικές αποτροπής και οι συλλήψεις και η κακομεταχείριση των προσφύγων προβάλλονται ως διασφάλιση των Ελλήνων πολιτών. Οι ίδιοι οι πρόσφυγες που δεν παίρνουν άσυλο «σωφρονίζονται» και εύχονται να μην είχαν ξεκινήσει ποτέ το ταξίδι «με τη βάρκα». Με χρήση κρατικών, αλλά και ευρωπαϊκών πόρων, οι πολίτες γίνονται κάθε μέρα αποδέκτες μίας προπαγάνδας που κανονικοποιεί και εξευγενίζει τις πολιτικές της «Ευρώπης Φρούριο» και τις μαζικές απελάσεις ανθρώπων που επιχειρούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο και την ανέχεια. Φυσικά, το timing του βίντεο δεν είναι τυχαίο, καθώς προβάλλεται λίγο πριν τις εκλογές και με δεδομένη την εκλογική πίεση των ακροδεξιών κομμάτων προς τη ΝΔ. Όμως αυτό κάνει ακόμα πιο χυδαία τη χρήση των χρημάτων των φορολογούμενων για έναν προεκλογικό ανταγωνισμό ρατσιστικού μίσους. Το ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά παραμένει στο πλευρό όσων διώκονται στις πατρίδες τους και καταφεύγουν για προστασία στην Ευρώπη. Αλλά και όσων έρχονται στην πλουσιότερη περιοχή του πλανήτη για να επιβιώσουν, εγκαταλείποντας τις χώρες τους που διέλυσαν οι πόλεμοι και οι δικτατορίες που στηρίζουν οι ισχυρές χώρες της Δύσης. Ζητάμε: * ασφαλή πρόσβαση των προσφύγων στις ευρωπαϊκές χώρες ώστε να μην κινδυνεύουν στα σαπιοκάραβα των δουλεμπόρων ή να πνίγονται στις ακτές της Θέουτα * γρήγορη απόδοση ασύλου και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης * ίσα δικαιώματα σε εργασία και πρόνοια με τους ευρωπαίους πολίτες και όχι ειδικά καθεστώτα «εξαίρεσης» * καμία σκέψη για μεταφορά προσφύγων σε φτωχές χώρες που θα αναλάβουν να κάνουν τον δεσμοφύλακα της Ευρώπης για μερικά χρήματα

Η παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για το μπάζωμα των Τεμπών αποτελεί δικαίωση της κοινωνικής απαίτησης για απόδοση ευθυνών υπουργών, υφυπουργών και στελεχών της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει τη θέση της συμμαχίας ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά ότι η κυβερνητική διαχείριση μετά το έγκλημα στα Τέμπη αποτελεί μέρος μιας συστηματικής προσπάθειας συγκάλυψης, τόσο των αιτιών του δυστυχήματος όσο και όσων το ακολούθησαν. Ωστόσο, η δίωξη για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος δεν πρέπει να λειτουργήσει ως «πέπλο προστασίας» για την παραγραφή των βαρύτατων πολιτικών και ποινικών ευθυνών άλλων κορυφαίων στελεχών. Η πλήρης αλήθεια για το έγκλημα των Τεμπών θα επιτευχθούν μόνο όταν όλοι οι υπεύθυνοι –όσο ψηλά κι αν βρίσκονται– λογοδοτήσουν για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, χωρίς εκπτώσεις στο όνομα των υπουργικών ασυλιών. Και Δικαιοσύνη θα υπάρξει μόνο όταν στην Ελλάδα θα λειτουργήσει ένας σύγχρονος και ασφαλής Δημόσιος Σιδηρόδρομος υπό κοινωνικό έλεγχο. Τελικά, «για τα μπάζα» δεν ήταν αυτοί που αναζητούσαν την αλήθεια για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Εκατοντάδες οικογένειες στην Κυψέλη ζουν εδώ και μήνες με τον φόβο για την ασφάλεια των σπιτιών τους. Ρωγμές σε τοίχους και πατώματα, καθιζήσεις και εγκατάλειψη κατοικιών συνθέτουν μια εικόνα που διαρκώς επιδεινώνεται. Πάνω από 200 διαμερίσματα έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές εξαιτίας του μετροπόντικα που περνά κάτω από το έδαφος. Είναι σαφές πλέον πως δεν υπήρξε ούτε μέριμνα για τη σωστή διεξαγωγή των έργων και για την υλοποίηση των μελετών που έχουν γίνει ούτε εποπτεία από το Υπουργείο Υποδομών για την ασφαλή υλοποίηση του έργου. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πώς θα ολοκληρώσουν τα έργα πιο γρήγορα και με λιγότερο κόστος. Για άλλη μια φορά, οι κάτοικοι καλούνται να αποδείξουν τα αυτονόητα. Πρέπει να πείσουν ότι η ανησυχία για τη δημόσια ασφάλεια δεν είναι τεχνοφοβία αλλά στοιχειώδης κοινωνική ευθύνη. Την ώρα που οι ζημιές στα σπίτια είναι εμφανείς, ο υπουργός Ταχιάος συνεχίζει να δίνει διαβεβαιώσεις και να απαξιώνει τους κατοίκους. Η κυβέρνηση για ακόμα μια φορά στέκεται στο πλευρό των εργολάβων, της Ελληνικό Μετρό Α.Ε., του ομίλου Aktor και των υπόλοιπων εταιρειών που εμπλέκονται στο έργο. Με αυτό τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα στις ανάδοχες εταιρείες να μην αναλάβουν την παραμικρή ευθύνη και οι κάτοικοι της περιοχής γίνονται μάρτυρες συνεχών αυθαιρεσιών και πλήρους αδιαφορίας για το πώς θα συνεχίσει να ζει η γειτονιά της Κυψέλης όσο εκτελούνται τα έργα. **Μόνο η συλλογική οργάνωση, οι δημόσιες καταγγελίες και ο αγώνας των κατοίκων κατάφεραν να σπάσουν τη συγκάλυψη και να αναγκάσουν τις εταιρείες και την κυβέρνηση σε υποχωρήσεις.** Πλέον το υπουργείο έχει παραδεχθεί, στο τελευταίο έκτακτο δημοτικό συμβούλιο, ότι υπάρχουν παραλείψεις στις απογραφές των κτηρίων και **τουλάχιστον 35 πληγείσες πολυκατοικίες**. Είμαστε ακόμα στην αρχή και είναι σίγουρο ότι ο αριθμός θα μεγαλώσει όσο ο αγώνας θα συνεχίζεται και θα δημοσιευτούν οι μελέτες για το σύνολο των κτηρίων. **Μετά και την παραίτηση του προέδρου της Ελληνικό Μέτρο Α.Ε. και την παραδοχή του υπουργού ότι υπάρχουν ζητήματα στατικότητας, δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός.** Η εταιρεία αναγκάζεται τώρα να επικαλεστεί τη διαφορετική γεωμορφολογία του εδάφους, σαν να πρόκειται για κάτι απρόβλεπτο. **Η Κυψέλη, όμως, δεν είναι μια άγνωστη περιοχή. Η ιδιαίτερη γεωμορφολογία και το υπέδαφός της είναι γνωστά εδώ και δεκαετίες.** Μπαζωμένα ρέματα, παλιά νταμάρια και μεγάλοι βραχώδεις σχηματισμοί αποτελούν δεδομένα της περιοχής. Είναι αδιανόητο μια μελέτη για ένα τόσο μεγάλο δημόσιο έργο να μην τα είχε λάβει υπόψη. **Απαιτούμε να σταματήσει επιτέλους το παιχνίδι μετακύλισης των ευθυνών. Κυβέρνηση, Δήμος, Αττικό Μετρό και εργολάβοι οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.** **Απαιτούμε να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα της πρωτοβουλίας κατοίκων Κυψέλης:** * Άμεση καταγραφή όλων των ζημιών από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες και διεξαγωγή στατικών και οπτικών ελέγχων με κόστος της Αττικό Μετρό. * Πλήρη οικονομική αποζημίωση όλων των πληγέντων κατοίκων. * Απόλυτη διαφάνεια στις μελέτες και στα στοιχεία του έργου. * Ανοιχτό διάλογο των αρμόδιων με την τοπική κοινωνία για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και για τον τρόπο συνέχισης του έργου, με αποκλειστικό κριτήριο την ασφάλεια των κατοίκων και της γειτονιάς. * Παροχή εξειδικευμένης υπηρεσίας ψυχολογικής υποστήριξης για όσους και όσες πλήττονται και ζουν εδώ και μήνες με φόβο και τεράστιο ψυχολογικό βάρος. * Καμία επανεκκίνηση του μετροπόντικα πριν πιστοποιηθεί τεκμηριωμένα η ασφάλεια των κτιρίων και των κατοίκων. * Άμεση εύρεση προσωρινής στέγασης σε πληγέντες κατοίκους της Κυψέλης με οικονομική επιβάρυνση των υπευθύνων φορέων και εταιριών. **Τα δημόσια έργα οφείλουν να υπηρετούν τους πολίτες και όχι να θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά τους στον βωμό των κερδών των εργολάβων.** **Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην πορεία που καλεί η Πρωτοβουλία Κατοίκων Κυψέλης, το Σάββατο 3 Οκτωβρίου, στις 18:00, στην Πλατεία Κυψέλης.**

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μεγάρων αποδέχθηκε δωρεά του Ηλία Κασιδιάρη και έσπευσε να τον ευχαριστήσει δημόσια για την «προσφορά» του. Μετά τις αντιδράσεις, η ευχαριστήρια ανάρτηση κατέβηκε. Ο Σύλλογος εξήγησε ότι δεν έλαβε υπόψη «καμία τυχόν πολιτική διάσταση» της δωρεάς και ότι δεν «κατευθύνεται ιδεολογικά από κανέναν χορηγό». Το έγραψε χωρίς ντροπή. Ας βοηθήσουμε λοιπόν. Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν είναι ένας οποιοσδήποτε «χορηγός». Είναι καταδικασμένο στέλεχος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Και η Χρυσή Αυγή, όπως και τα ναζιστικά μορφώματα που θέλουν να τη διαδεχθούν, γνωρίζουν πολύ καλά την πολιτική αξία της «φιλανθρωπίας». Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Το 2012 οι νεοναζί μοίραζαν τρόφιμα, οργάνωναν αιμοδοσίες «μόνο για Έλληνες», εμφανίζονταν ως προστάτες των «ξεχασμένων Ελλήνων» και επιχειρούσαν να αγοράσουν κοινωνική νομιμοποίηση με σακούλες τρόφιμα, την ίδια ώρα που τα τάγματα εφόδου τους τρομοκρατούσαν και δολοφονούσαν. Δεν θα ξαναδούμε την ίδια παράσταση δεκατέσσερα χρόνια αργότερα με επισκευές σε σχολικές αίθουσες. Δεν θα αφήσουμε τον φασισμό να γίνει ξανά η πανοπλία ενός συστήματος που έμεινε γυμνό. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά δηλώνουμε: * Οι ναζί δεν έχουν καμία δουλειά στα σχολεία. * Καμία προσπάθεια ξεπλύματος του εγκληματία Κασιδιάρη και της υπόλοιπης συμμορίας δεν θα μένει αναπάντητη. * Το αίμα δεν είναι νερό, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Οι ναζί δεν χωρούν στις κοινωνίες μας.

Όπως αναμενόταν, η ελληνική κυβέρνηση δεν μπήκε καν στον κόπο να διαψεύσει το δημοσίευμα της Wall Street Journal, σύμφωνα με το οποίο η πρέσβειρα των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόιλ είπε δημόσια στον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου ότι οι ΗΠΑ ανέτρεψαν την κυβέρνηση στη Ρουμανία, προσθέτοντας: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης σχολίασε απλά ότι «δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής κυβέρνησης». Και πράγματι, δεν τέθηκε τέτοιο θέμα. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει το παραμικρό που να γεννά στην Γκιλφόιλ και την κυβέρνηση Τραμπ σκέψεις ανατροπής της. Η ελληνική κυβέρνηση έχει σοβαρότερες δουλειές. Να μετατρέπει την Ελλάδα σε ενεργειακό διάδρομο για το αμερικανικό LNG. Να βαφτίζει την αντικατάσταση μιας ενεργειακής εξάρτησης από μια άλλη «ενεργειακή ασφάλεια». Να παραχωρεί βάσεις και υποδομές. Να εμπλέκει τη χώρα όλο και βαθύτερα στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς. Να στηρίζει τη γενοκτονία της Γάζας και τους επιθετικούς πολέμους των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, την Υεμένη, τον Λίβανο και παντού. Και να παρουσιάζει κάθε νέα πρόσδεση στις ΗΠΑ ως ακόμη μία «γεωπολιτική αναβάθμιση». Στρατηγέ, ιδού το LNG σας. Για εμάς στο ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά, η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι τελετουργική φράση του Συντάγματος. Η Επανάκτησή της σημαίνει ότι ο λαός της χώρας αποφασίζει για την κυβέρνηση, την οικονομία, την ενέργεια και την εξωτερική πολιτική της χώρας του. Χωρίς προστάτες, επικυρίαρχους που θεωρούν δικαίωμά τους να συζητούν ποια κυβέρνηση μπορεί να πέσει και πού. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της απόλυτης πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής προσαρμογής στις ΝΑΤΟϊκές πολιτικές και τα ολιγαρχικά τους σχέδια. Παλεύουμε για Επανάκτηση των εργαλείων εξωτερικής πολιτικής και για πρωτοβουλίες ειρήνης, λαϊκής κυριαρχίας, συνεργασίας και εναντίωσης στη γενοκτονία ενάντια στα νεο-αποικιακά σχέδια των ΗΠΑ – Ισραήλ – ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Ο Άγγελος Λιάκος, γιος της Σταυρούλας Μπουκοβάλα, ενός από τα θύματα της πολύνεκρης εγκληματικής έκρηξης στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» σε δηλώσεις του σε μεγάλης κυκλοφορίας εβδομαδιαία εφημερίδα ανέφερε: «Γνωρίζουμε ότι έχουν υπάρξει απολύσεις που σχετίζονται με καταθέσαντες στην υπόθεση εργαζομένους. Υφίσταται ένα καθεστώς το οποίο δεν είναι καθόλου ευνοϊκό ώστε να μπορέσουν να προσφύγουν εργαζόμενοι στον ανακριτή και να καταθέσουν επιπλέον στοιχεία που αφορούν την υπόθεση. Πάντως, έχουν υπάρξει πολλές αποχωρήσεις, άγνωστες σε αριθμό, έπειτα από συστηματική αντεργατική συμπεριφορά». Αν αποδειχθεί αληθινή και βάσιμη αυτή η πληροφορία, ότι δηλαδή οι καταθέσεις εργαζομένων σε ένα εργοστάσιο στα Τρίκαλα, που κλήθηκαν στα πλαίσια της προανάκρισης, που διέταξε η εισαγγελική αρχή, να καταθέσουν ως αυτόπτες μάρτυρες όσα γεγονότα είχαν υποπέσει στην αντίληψή τους, όντας εργαζόμενοι σε αυτό και πριν και μετά το θανατηφόρο έγκλημα της 26ης Φλεβάρη 2026, μιας δηλαδή δολοφονικής πολύνεκρης έκρηξης, αποτελούν την αιτία να απολυθεί έστω και ένας εργαζόμενος της «Βιολάντα», τότε πραγματικά τόσο η εργατική νομοθεσία, όσο και το δικαιϊκό σύστημα της Ελλάδας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εναρμονίζονται πλήρως με τις συνθήκες της εποχής της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης στα μέσα του 19ου αιώνα. Οκτώ μήνες μετά την εφιαλτική νύχτα της 26ης Ιανουαρίου 2026, όταν η φονική έκρηξη στις εγκαταστάσεις της μπισκοτοποιίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες γυναίκες, η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης έχει ήδη εισέλθει σε μια νέα, εξαιρετικά κρίσιμη φάση, υπό το βάρος αυτών των σοβαρών καταγγελιών για πιέσεις και απολύσεις εργαζομένων, που είχαν διαμαρτυρηθεί για την οσμή υγραερίου και είχαν καταθέσει σχετικά στις Αρχές. Υπενθυμίζεται ότι αρκετοί εργαζόμενοι της παραγωγής της επιχείρησης είχαν αντιληφθεί την έντονη οσμή που προέκυπτε από τη διαρροή αερίου, εξαιτίας των αυθαιρεσιών στο εργοστάσιο. Αυτό βέβαια το γεγονός, εφόσον επαληθευθούν οι καταγγελίες και τα δημοσιεύματα, δυστυχώς δεν ακούγεται παράδοξο σε μια χώρα που η μία τραγωδία διαδέχεται την άλλη, σε μία χώρα που τα πολύνεκρα εγκλήματα στα Τέμπη, στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά, στη Θήβα, στον Ασπρόπυργο, στην Πύλο, στη Χίο, στα Τρίκαλα, είναι η «κανονικότητα» της «Μητσοτάκης Α.Ε.», σε μια χώρα που τα «εργατικά δυστυχήματα», όπως αυτό της «Βιολάντα», ήρθε να προστεθεί στην ατελείωτη αλυσίδα των αλλεπάλληλων «θανάτων την ώρα της δουλειάς», αναδεικνύοντας τις εγκληματικές παραλείψεις ολιγαρχών και κράτους στα μέτρα της προστασίας, της υγιεινής και της ασφάλειας των εργαζομένων. Σε μια χώρα όπου οι θάνατοι των εργαζομένων στη δουλειά είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών της διάλυσης της εργατικής νομοθεσίας, των μηχανισμών ελέγχου και προστασίας, που έχουν καλλιεργήσει και ενισχύσει την ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία των εργοδοτών, που μειώνουν διαρκώς το εργατικό κόστος και τις δαπάνες στα μέτρα ασφαλείας, αλλά ταυτόχρονα μεγεθύνουν την εντατικοποίηση, την υπερεργασία και τα κέρδη των λίγων, καθιστώντας τα πιο ισχυρά από τις ζωές των πολλών. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά Τρικάλων, εκτός από το να προχωρήσουμε στην πολιτική καταδίκη μιας τέτοιας ανήθικης και απάνθρωπης συμπεριφοράς της εργοδοσίας, καλούμε την αρμόδια Εισαγγελική Αρχή, την Επιθεώρηση Εργασίας Τρικάλων και το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων να διερευνήσουν αυτές τις καταγγελίες και να εξετάσουν το αν η «Βιολάντα Ανώνυμη Εταιρεία» έχει προχωρήσει σε αυτές τις καταχρηστικές απολύσεις εκείνων των εργαζομένων που είχαν το θάρρος να καταθέσουν για τις συνθήκες που επικρατούσαν στο χώρο της εργασίας τους, επειδή μόνο και μόνο οι προανακριτικές τους καταθέσεις δεν συμπίπτουν με τα υπερασπιστικά επιχειρήματα των υπόδικων στελεχών της.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1941, μέσα στο σκοτάδι της ναζιστικής Κατοχής, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Ογδόντα πέντε χρόνια μετά, τιμούμε τις γυναίκες και τους άνδρες που οργανώθηκαν, αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της χώρας από τον φασισμό και τον ναζισμό. Το ΕΑΜ υπήρξε το μεγαλύτερο λαϊκό κίνημα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Οργάνωσε την αλληλεγγύη και την επιβίωση, κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και συνέδεσε την απελευθέρωση της χώρας με το αίτημα για λαϊκή κυριαρχία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Σήμερα η Ελλάδα δεν βρίσκεται υπό στρατιωτική κατοχή. Παραμένει όμως εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς οικονομικής αποικίας, με τη δημόσια περιουσία, τα εργασιακά δικαιώματα και βασικά εργαλεία οικονομικής πολιτικής υποθηκευμένα, ενώ η ντόπια και ξένη ολιγαρχία περιορίζει τη δυνατότητα του λαού να αποφασίζει για το μέλλον του. Η επέτειος της ίδρυσης του ΕΑΜ θυμίζει ότι η εθνική ανεξαρτησία είναι αδιαχώριστη από τη λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική απελευθέρωση. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά κρατάμε αυτή την παρακαταθήκη ως έναν από τους πιο πολύτιμους οδηγούς για τη δράση μας. 85 χρόνια μετά, κρατάμε ζωντανή τη μνήμη της Εθνικής Αντίστασης και συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στον φασισμό και την ολιγαρχία, για επανάκτηση της δημοκρατίας, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας.

Την ίδια ώρα που εκατοντάδες διπλωμάτες από όλες τις χώρες του κόσμου άδειαζαν την αίθουσα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, αρνούμενοι να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους την ομιλία του αρχιτέκτονα της γενοκτονίας στη Γάζα Νετανιάχου, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να λειτουργήσει ξανά ως πλυντήριο της γενοκτονίας, φωτογραφιζόμενος να χαριεντίζεται μαζί του. Δεν αρκέστηκε σε αυτό, αλλά επιπλέον έσπευσε να ζητήσει ο ίδιος, για λογαριασμό του Ισραήλ, τον αφοπλισμό όλων των δυνάμεων στις οποίες το Ισραήλ έχει κηρύξει τον πόλεμο. Τη στιγμή που ο Νετανιάχου καταζητείται από το Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, ο Μητσοτάκης ζητά να του λυθούν τα χέρια για να συνεχίσει ανενόχλητος το γενοκτονικό του έργο. Η εικόνα αυτή είναι μια εικόνα ντροπής για τη χώρα. Τη μετατρέπει στον πιο πιστό και πρόθυμο σύμμαχο ενός Κράτους που τα τελευταία τρία χρόνια μόνο έχει σκοτώσει 75.000 άμαχους, έχει δολοφονήσει μαζικά παιδιά, έχει οργανώσει λιμοκτονίες και έχει κηρύξει πάνω από 10 επιθετικούς πολέμους, αποτελώντας το απόλυτο κράτος-τρομοκράτη. Οι δικαιολογίες περί «στρατηγικής συνεργασίας», αμυντικών συστημάτων και ενεργειακών deals δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κυνική κάλυψη μιας πολιτικής που στηρίζει τις σφαγές στη Γαζα και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς σε βάρος του Ιράν. Στην πραγματικότητα καμία «ασφάλεια» της χώρας δεν εξασφαλίζεται έτσι. Η εμπλοκή της χώρας μας στους επιθετικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο μας καθιστά μέρος του προβλήματος, απομονώνοντας την Ελλάδα από τις δυνάμεις που παλεύουν για την ειρήνη. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε οικονομικό και στρατιωτικό δορυφόρο του γενοκτονικού κράτους και παράλληλα, στηρίζοντας το Ισραήλ, παραιτείται από το μοναδικό πραγματικό εργαλείο ασφάλειας που έχει και είναι το διεθνές δίκαιο. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά ξεκαθαρίζουμε: * Καμία συνεργασία με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. * Άμεση διακοπή όλων των στρατιωτικών και διπλωματικών συμφωνιών που στηρίζουν τη σφαγή στη Γάζα και τον Λίβανο. Ο ελληνικός λαός, με τη μακρά παράδοση αλληλεγγύης στους καταπιεσμένους, δεν θα γίνει συνένοχος στα εγκλήματά τους!

Με οδηγό την ιστορική αντιφασιστική νίκη του 2020 με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η συζήτηση για τον φασιστικό κίνδυνο και τις νέες μορφές του παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που διοργανώνει η Ανυπακοή (για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά) με σκοπό την κοινή δράση και την αντιφασιστική επαγρύπνηση σε μια περίοδο ανόδου της Ακροδεξίας που συνοδεύεται με την πρόσφατη αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Την **Πέμπτη 1 Οκτωβρίου** στις **19:00** στο **ΙΛΙΟΝ PLUS (Πατησίων & Κοδριγκτώνος 17)**. Ομιλητές/τριες: * **Θανάσης Καμπαγιάννης** : Δικηγόρος πολιτικής αγωγής στη δίκη της ΧΑ * **Χρήστος Αβραμίδης** : Δημοσιογράφος, μέλος Πολιτιστικού Συλλόγου «Παύλος Φύσσας – Killah P» * **Γεωργία Βαλωμένου** : Εκπαιδευτικός, μέλος Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας Συντονίζει: **Ζέτα Ξυδάκη** (Ανυπακοή) Στη συζήτηση θα παρέμβουν αντιφασιστικές συλλογικότητες, αγωνιστές και αγωνίστριες. Η παρουσία όλων μας είναι κρίσιμη για να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας. Η κοινωνία και τα κινήματα δεν ξεχνούν, δεν συγχωρούν και συνεχίζουν τον αντιφασιστικό αγώνα.

8 χρόνια μετά την άγρια δολοφονία του Ζακ στο κέντρο της Αθήνας ο αγώνας για δικαιοσύνη και ορατότητα συνεχίζεται. Η δικαιοσύνη που στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο αμερόληπτη δεν ήταν, καθώς οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στην επίθεση αθωώθηκαν και οι δύο ιδιώτες αντί να κριθούν ένοχοι για ανθρωποκτονία, κρίθηκαν ένοχοι σε δεύτερο βαθμό για θανατηφόρα σωματική βλάβη και καταδικάστηκαν σε ποινές πέντε και έξι ετών. Ο καταδικασμένος σε έξι χρόνια κάθειρξη, Αθανάσιος Χορταριάς, παραμένει στη φυλακή, με το ενδεχόμενο αποφυλάκισης να επανέλθει ανά πάσα στιγμή μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο συνένοχοι στη δολοφονία του Ζακ είναι και όσοι προσπάθησαν από την πρώτη στιγμή να καλύψουν τους δολοφόνους του, όπως και τα συστημικά ΜΜΕ που προέβησαν στη δολοφονία χαρακτήρα του Ζακ. Τη Zackie την δολοφόνησαν όλα εκείνα που πολεμούσε. Η τρανσφοβια, η ομοφοβία, ο ρατσισμός, η πατριαρχία. Χρέος μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή πατριαρχίας, σεξισμού, ομοφοβίας, τρανσφοβίας, ρατσισμού και φασισμού. Ενάντια σε κάθε σύστημα που καταπιέζει, κακοποιεί και δολοφονεί, ό,τι θεωρεί διαφορετικό. Ως ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και ως άτομα που στεκόμαστε στο πλευρό της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, στηρίζουμε μαζί με άλλες συλλογικότητες τη συγκέντρωση και πορεία την **Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου στις 18:30 στη Γλάδστωνος** και τις συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα. 8 χρόνια μετά συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για μια πιο δίκαια, συμπεριληπτική και τρασνφεμινιστική κοινωνία.

Σε μία ανατριχιαστική επανάληψη του ξεπλύματος του φασισμού από τα ΜΜΕ που βιώσαμε στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, τα πανελλαδικής εμβέλειας ιδιωτικά κανάλια διέκοψαν την Τρίτη το πρωί το πρόγραμμά τους για να μεταδώσουν απευθείας (!) την αποφυλάκιση του ναζιστή εγκληματία Κασιδιάρη και την «υποδοχή» του από μια δράκα φασιστών. Η πρόκληση δεν σταμάτησε στην απευθείας μετάδοση του γεγονότος, αλλά συνεχίστηκε και στα σχόλια των εκφωνητών, που παρέπεμπαν σε «ευτυχές κοινωνικό γεγονός», από αυτά που κατά συρροή αναπαράγουν οι πρωινές και οι μεσημεριανές εκπομπές των καναλιών. Αντίστοιχες ελεεινές απόπειρες ξεπλύματος των ναζί, πριν από 15 χρόνια, επέτρεψαν στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή να κανονικοποιηθεί στη συνείδηση ενός περιθωριακού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας και να αναπτύξει τη δολοφονική δράση της. Φαίνεται όμως ότι για τα ιδιωτικά κανάλια το να βάζουν τις φασιστικές ιδέες στο πλυντήριο είναι μια συνήθεια που δεν χάθηκε, απλά διακόπηκε για κάποια χρόνια όταν η ανάδειξη της δολοφονικής δράσης των ναζί το έκανε αδύνατο. Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους: Το αίμα δεν είναι νερό, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι και ο φασισμός δεν είναι gossip. Αυτοί που ανερυθρίαστα σήμερα προβάλουν τον καταδικασμένο ναζί διευθυντή εγκληματικής οργάνωσης, είναι συνένοχοι της επόμενης δολοφονίας, της επόμενης επίθεσης με μαχαίρι και σιδερολοστό, του επόμενου τραμπουκισμού σε γυναίκα, εργαζόμενο ή φοιτητή. Καλούμε την ΕΣΗΕΑ, την ΠΟΕΣΥ και όλες τις ενώσεις του Τύπου να πάρουν μέτρα για να μην επαναληφθεί η σημερινή χυδαιότητα. Η κανονικοποίηση του ναζισμού αποτελεί εν δυνάμει έγκλημα και δεν έχει καμία σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά καλούμε κάθε εργαζόμενο, εργαζόμενη, νέο και νέα την Παρασκευή **18 Σεπτεμβρίου** στις **17:30** , στο **μνημείο του Παύλου Φύσσα** , για να διαδηλώσουμε μέσα από τις γειτονιές του μπλόκου της Κοκκινιάς και της Αντιφασιστικής Αντίστασης ενάντια σε κάθε απόπειρά νεκρανάστασης των ναζιστών εγκληματιών. Η προσπάθεια κανονικοποίησης του φασισμού δεν θα περάσει. Ο ναζισμός θα τσακιστεί ξανά!

**Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!** **Μια κληρονομιά που δεν σβήνει** Κάθε αντιφασίστας, αντιφασίστρια, κάθε άνθρωπος που θέλει έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης, θυμάται με χαρά την 7η Οκτωβρίου του 2020 και πάντα οι καρδιές θα χτυπάνε πιο δυνατά όταν θυμούνται τα μεγάφωνα να ηχούν ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα έζησε μια κορυφαία και ιστορική στιγμή συμπύκνωσης των πολύμορφων αγώνων που επισφράγισε εκείνη τη δεκαετία. Υπό την ασφυκτική πίεση χιλιάδων διαδηλωτών, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που πάντα ήταν από την ίδρυσή της, εγκληματική οργάνωση. Με οργανωμένα τάγματα εφόδου που επιτέθηκαν κατά μεταναστών σε λαϊκές αγορές, οργάνωση αρχικά «επιτροπών κατοίκων» με σαφέστατα μισαλλόδοξο λόγο και τελικά βίαιων πογκρόμ σε πολυπολιτισμικές γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, εκπαιδεύσεις μελών και στελεχών στα όπλα με αποτέλεσμα τη δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα. Όλα αυτά πάντα με την πολύμορφη στήριξη του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή «νομιμοποιήθηκε» μέσα από τα κανάλια και τη στήριξη μερίδας πολιτικών-τραγουδιστών και διάσημων κάθε είδους που είδαν σε αυτή ένα «γνήσιο κίνημα». Συγχρόνως, χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένες μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου για χάρη του οποίου έστηναν φιλο-εργοδοτικά σωματεία και οργάνωναν επιθέσεις σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Φυσικά, πάνω από όλα, όλοι αυτοί έβλεπαν στη ΧΑ έναν δρόμο να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του 2010-2012, η άνοδος των αγώνων και της Αριστεράς αλλά και μια ευκαιρία να οδηγηθεί η κοινωνική αγανάκτηση για τα μνημόνια σε τελείως άλλους δρόμους. Η Χρυσή Αυγή έφτασε να είναι τρίτο κόμμα σε απανωτές εκλογικές μάχες την περίοδο 2014-2015 όντας μάλιστα την περίοδο της κρίσης η πιο μαζική και δυναμική έκφραση τουφασισμού στην Ευρώπη με το Γιόμπικ στην Ουγγαρία και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο να ακολουθούν. **Η παρακαταθήκη του 2020** Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν επιστέγασμα αγώνων, τόσο εντός όσο και εκτός δικαστηρίων. Ήταν αποτέλεσμα μιας δουλειάς αποφασισμένων αντιφασιστριών-αντιφασιστών σε όλα τα επίπεδα, από την πολιτική αγωγή και την κατάρριψη όλων των γελοίων επιχειρημάτων τους μες τα δικαστήρια μέχρι την απομόνωση τους στην κοινωνία και τις καμπάνιες (#Δεν είναι αθώοι) την περίοδο της πανδημίας που βοήθησαν να εκφραστεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ήθελε να τους δει να διαλύονται. Παρά την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων μετά το 2015, το αντιφασιστικό κίνημα συνέχισε τον αγώνα όλη αυτή την περίοδο με συγκεκριμένα-απτά αποτελέσματα, όπως την απώλεια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ΧΑ στις εκλογές του 2019. Μετά την καταδίκη, φυλακίστηκαν οι αρχηγοί των ταγμάτων εφόδου αλλά κυρίως απενεργοποιήθηκαν πολιτικά κορυφαία στελέχη τους όπως ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, ο Λαγός, ο Παππάς κι ο Κασιδιάρης. Η ΧΑ διασπάστηκε και σε επίπεδο δρόμου και δράσεων απέμειναν άμαζα, όχι όμως ακίνδυνα, απομεινάρια της· παραφυάδες και δορυφορικές παρακρατικές ομάδες (ΕΝΕΘ, Propatria, Μέτωπο Νεολαίας κλπ, Εθνικό Μέτωπο) οι οποίες δρουν τα τελευταία χρόνια με επιθέσεις σε Εύοσμο-Σταυρούπολη στη Θεσσαλονίκη και σε Νέο Ηράκλειο και Πετρούπολη στην Αθήνα, φιλοξενώντας όσα στελέχη και μέλη της ΧΑ δεν κρύφτηκαν μετά το αποτέλεσμα της δίκης. Ο αγώνας του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα έκανε την κοινωνία λίγο πιο ασφαλή για όλους αλλά ιδίως για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ανέδειξε ότι οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν είναι «υπερβολές» ή παράπλευρες συνέπειες του δήθεν πατριωτικού ζήλου αλλά αποτελούν κομμάτι του πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας και άμεση συνέπεια της. Με αυτό τον τρόπο, ήδη από το 2013, το κίνημα ανέκοψε μια πορεία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, με την καταρρέουσα ΝΔ του Σαμαρά (τότε) να προσπαθεί να προσεταιριστεί είτε τμήμα είτε το όλο της ΧΑ. Αντίστοιχα, καταρρίφθηκε στην πράξη η θεωρία των δύο άκρων και διαπαιδαγωγήθηκε μια νέα γενιά, που μπορεί να μην έζησε την κινηματική έξαρση των προηγούμενων χρόνων αλλά γνώρισε τι θα πει αντιφασιστικό κίνημα και νίκη. Ο φραγμός που υψώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έβαλε όρια για την Ακροδεξιά ευρύτερα και τις φασιστικές ομαδοποιήσεις. Το όριο αυτό ισχύει και για τη νέα προσπάθεια του καταδικασμένου νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη. Υπάρχει σήμερα εύλογη οργή και απογοήτευση μαζί για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τη δεδηλωμένη πρόθεση του να δημιουργήσει νέο κόμμα. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται απαξίωση των κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου, με την καταδίκη ως αποκορύφωμα. Αντίθετα, η πρόκληση σήμερα είναι να καταλάβουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν και τις επιτυχίες του. **Η συντηρητική στροφή και η κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς** Είναι δεδομένο ότι μια δικαστική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά μια πορεία συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και εμπέδωση ρατσιστικών πολιτικών στην κυρίαρχη σκηνή – κανείς ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε βρέθηκε να κυβερνάει (όπως στην Ιταλία) είτε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (όπως στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία) είτε έχει καταφέρει να ορίσει τη δημόσια συζήτηση και θεσμικά να κατοχυρώσει πολιτικές της. Αυτό το τελευταίο είναι η περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία ακριβώς το όριο που έθεσε η αντιφασιστική νίκη του 2020 εμπόδισε σε πολιτικό επίπεδο κατά το ενδιάμεσο αυτό χρονικό διάστημα την ελληνική Ακροδεξιά να αποκτήσει αυτοτελή ηγεμονικό πολιτικό φορέα που να μπορεί να εκφράσει το ρεύμα ανόδου της Ακροδεξιάς διεθνώς. Συγχρόνως, η συμπόρευση της Ακροδεξιάς στην υπόθεση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και των νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λίβανο και Ιράν δίνουν ένα γενικό σήμα ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα. Η Μελόνι έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια ως προς αυτό και σήμερα μια χαρά συνεργάζεται με τους πολιτικούς του Ακραίου Κέντρου στη διαμόρφωση των ρατσιστικών και φιλοπόλεμων πολιτικών της ΕΕ. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε η στροφή της ίδιας της Ακροδεξιάς που, χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον αντισημιτισμό της, τον υποβάθμισε για χάρη της ισλαμοφοβίας, συμβάλλοντας καθοριστικά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πρότζεκτ του συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Η άνοδος της ισλαμοφοβίας και του λευκού, αποικιοκρατικού εθνικισμού δίνουν και ευκαιρίες συστράτευσης στις νέες σταυροφορίες του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή αλλά και οδηγούν κομμάτι λαϊκών μαζών να φαντασιώνονται κάποια αντιπολίτευση στις ελίτ (κυρίως στο πεδίο της «woke ατζέντας») την ίδια στιγμή που συναινούν στα πιο καταστροφικά σχέδια τους· όλα αυτά την περίοδο του τραμπισμού που την μεγαλύτερη οικονομία και την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη ελέγχει μια εκδοχή ακροδεξιάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Δεν θα επεκταθούμε παραπάνω σε αυτό τώρα αλλα είναι σαφές οτι αυτό αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά της εποχής μας: σε μια εποχή πολλαπλών αδιεξόδων του συστήματος, να δώσει ενωτική ριζοσπαστική εναλλακτική γύρω από τα βασικά επίδικα της περιόδου όπως η ακρίβεια και η πολεμική προετοιμασία και να μην αφήσει την πολιτική διαπάλη να εγκλωβιστεί στο δίπολο «παραδοσιακού», δήθεν προοδευτικού νεοφιλελευθερισμού εναντίον ακροδεξιού, δήθεν αντισυστημικού και δυνάμει νεοφασιστικού, νεοφιλελευθερισμού. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι ο αγώνας για να συντριβούν τα φασιστικά μορφώματα. Έχει σημασία να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία καταρχάς στο επίπεδο της κατανόησης του φαινομένου. Είναι η κυρίαρχη πολιτική που τροφοδοτεί τον φασισμό· οι δολοφονίες αγωνιστριών από τον ICE, διευκολύνουν φασιστικές ομάδες στις ΗΠΑ, τα δολοφονικά pushbacks σε Πύλο και τη Χίο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνουν τον δρόμο στον Κασιδιάρη. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κασιδιάρης είναι απλά μια πιο δεξιά, πιο αυταρχική εκδοχή του Μητσοτάκη. Υπάρχει ποιοτική διαφορά στο τι συγκροτεί ο φασισμός και αυτό προκύπτει από τη στρατηγική της κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας μέσα από ένα μαύρο κίνημα που στόχο έχει να διαλύσει κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού, να εξοντώσει την Αριστερά και κάθε δύναμη αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε τόσο ιστορικά όσο και απτά, μέσα από την πρόσφατη διαδρομή της ΧΑ και άλλων φασιστικών μορφωμάτων στη χώρα μας· αυτό είναι που δίνει μια σχετική αυτοτέλεια στη φασιστική απειλή και δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα αντίστοιχα μορφώματα ως, απλώς, μια ακόμα συστημική δύναμη. Φυσικά, ο Κασιδιάρης σήμερα επιστρέφει επιδιώκοντας ένα προφίλ εξιλέωσης, να δείξει ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας που αφήνει πίσω τους τις «υπερβολές» του παρελθόντος. Σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμα ΜΜΕ και περσόνες να βοηθήσουν το rebranding. Η δικογραφία όμως του 2020 και η μνήμη του αντιφασιστικού κινήματος θα θυμίζουν την αλήθεια, ότι πρόκειται για δολοφόνους, νοσταλγούς των ναζί. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για επανάπαυση. **Και τώρα τι κάνουμε;** Καταρχάς, δεν μας επιτρέπεται να επαναλάβουμε τα λάθη της περιόδου 2010-2012, όταν η Αριστερά, όλων των εκδοχών, αρνήθηκε να ακούσει το καμπανάκι των περιφερειακών-δημοτικών εκλογών και να δει τη δυναμική που ανέπτυσσε στην Αθήνα η υποψηφιότητα Μιχαλολιάκου. Το 5,3% και οι πάνω από 10 χιλιάδες ψήφοι που συγκέντρωσε τότε η «Ελληνική Αυγή για την Αθήνα» δεν έγιναν κατανοητές, υποτιμήθηκαν ως δυναμική ή αναλύθηκαν ως χαλαρή ψήφος διαμαρτυρίας που, ατυχώς, κατέληξε σε φασίστες. Καμία νέα πρωτοβουλία δεν πάρθηκε μες το μαζικό αντιμνημονιακό κίνημα και τις απεργίες, μες τους δρόμους της Αθήνας απέναντι στη φασιστική απειλή παρότι τα πογκρόμ και οι επιθέσεις στους μετανάστες πλήθαιναν. Ακόμα και η τεράστια καμπάνα που χτύπησε το 2012 με την πρώτη κοινοβουλευτική παρουσία της Χρυσής Αυγής και την ανάδειξη της σε 5ο κόμμα, δεν οδήγησε σε επαρκή ενεργοποίηση. Ένα σημαντικό βήμα ήταν τότε η ίδρυση του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας-Πειραιά ενώ δύο χρόνια αργότερα δημιουργείται το Αντιφασιστικό Στέκι Δίστομο στον Άγιο Παντελεήμονα που είχε μετατρέψει σε άβατο για τους μετανάστες η ΧΑ. Φυσικά, για να είμαστε δίκαιοι, υπήρξαν κι άλλες δυνάμεις και πρωτοβουλίες που ανέδειξαν σταθερά ήδη από νωρίς τη μαζική εμφάνιση της ΧΑ την ειδική σημασία και την αυτοτέλεια της φασιστικής απειλής (όπως η ΚΕΕΡΦΑ, η Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό). Παρόλα αυτά, μόνο μετά το 2013 και τις δολοφονίες των Λουκμάν και κυρίως του Φύσσα αναπτύσσεται μαζικό αντιφασιστικό κίνημα που σκοπεύει ευθέως να στερήσει το οξυγόνο και δημόσιο χώρο από τους ναζί, να τους αποκόψει από τις γειτονιές και να χτίσει δύναμη και αυτοπεποίθηση σε κομμάτια του λαού και της νεολαίας. Δεύτερον, σήμερα το αντιφασιστικό κίνημα δεν χρειάζεται να καταφύγει σε ποινικό λαϊκισμό. Είναι απόλυτα λογικό να υπάρχει οργή που ένας ναζί, ηγέτης ταγμάτων εφόδου, έμεινε στη φυλακή 6 χρόνια με την καταδίκη του. Η οργή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν σκεφτούμε το πώς το κράτος εξαντλεί την αυστηρότητα του σε άλλους πολιτικούς χώρους, που δεν βαρύνονται με δολοφονίες και πογκρόμ. Ωστόσο, το κρίσιμο τώρα δεν είναι να παραταθεί η ποινή ή να υπάρξει στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Σε αυτό πρέπει να συνυπολογιστεί ότι υπάρχει ο διαρκής κίνδυνος πριμοδότησης μιας πολιτικής αυταρχισμού και συρρίκνωσης δικαιωμάτων, στην οποίων ούτως ή άλλως πρωτοστατεί η Νέα Δημοκρατία. Η ίδια κυβέρνηση θα επιδοθεί τώρα σε έναν ρηχό και ψηφοθηρικό δήθεν αντιφασισμό, υπενθυμίζοντας ότι επί δικής της κυβέρνησης συνελήφθη ο Κασιδιάρης και καταδικάστηκε η ΧΑ, αποκρύβοντας όμως σκόπιμα τις 32 «ξεχασμένες» δικογραφίες στα συρτάρια του τότε Υπουργού Δημοσίας Τάξης Δένδια αλλά και την ανοιχτή επικοινωνία της κυβέρνησης της ΝΔ μέσω του Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη το 2013. Η εμπειρία του 2020 δείχνει σε έναν άλλο δρόμο. Το κρίσιμο, συνεπώς, είναι το τρίτο σημείο: να κοπεί κάθε οξυγόνο και διαθέσιμο έδαφος για το κόμμα Κασιδιάρη και κάθε αντίστοιχη προσπάθεια. Όπως έγινε σε όλο τον δρόμο μέχρι την καταδίκη του 2020, πρέπει το ίδιο το μαζικό κίνημα να αμφισβητήσει τα γραφεία και τη δράση του νέου κόμματος, να σταθεί αποφασιστικά απέναντι σε κάθε νέα επίθεση, να κοπεί κάθε σκέψη για νέα πογκρόμ και τάγματα εφόδου. Πέρα από αυτό, χρειάζεται μια μάχη σε όλα τα πεδία· να μην μείνει αναπάντητος ο φασιστικός λόγος στη δημόσια σφαίρα και στο διαδίκτυο, να μην εγκαταλειφθεί η νεολαία, ειδικά τα πιο ευάλωτα τμήματα, να διοχετεύσει την οργή της σε σωτήρες τύπου Κασιδιάρη. Άλλωστε όπως φαίνεται από τα social media και την καταγραφή περιστατικών σε σχολεία από το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας, η νέα γενιά με τα ειδικά χαρακτηριστικά της θα αποτελέσει το βασικό target group του Κασιδιάρη. Να μην αφήσουμε να γίνει αιμοδότης του. Η μάχη με τον φασισμό εξελίσσεται σε όλα τα επίπεδα και το πρώτο βήμα θα γίνει αυτή την Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου στην πορεία στο Κερατσίνι με αφετηρία το μνημείο του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη και κατεύθυνση το μπλόκο της Κοκκινιάς. **Αντί επιλόγου** Πέρα από την προφανή απειλή που αποτελούν τα διάφορα φασιστικά μορφώματα, απειλή που δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον να την υποτιμήσουμε, υπάρχει και μια θετική διάσταση που συχνά παραλείπεται. Η αντιφασιστική πάλη είναι δρόμος για την Αριστερά να συνδεθεί με λαϊκά στρώματα και τμήματα της εργατικής τάξης που μόνο διακηρυκτικά (και φαντασιακά…) εκπροσωπεί, χωρίς ποτέ να αναπτύσσει οργανικούς δεσμούς μαζί τους. Η καρδιά της εργατικής τάξης στην Ελλάδα βρίσκεται (και) μες τις κοινότητες μεταναστριών και προσφύγων που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει η άνοδος του φασισμού. Μια Αριστερά που έμπρακτα στηρίζει τους αγώνες τους και γίνεται ασπίδα απέναντι στους Κασιδιάρηδες, είναι και αυτή που θα έχει κερδίσει επάξια το δικαίωμα να καταθέσει το όραμα της συνολικά. Η Ανυπότακτη Γαλλία έχει δείξει σταθερά έναν τέτοιο δρόμο την τελευταία δεκαετία· δεν διεκδικεί καιροσκοπικά την ψήφο των μεταναστριών κάθε 4-5 χρόνια αλλά στηρίζει τους αγώνες τους απέναντι στον ρατσισμό και την Ακροδεξιά σταθερά. Αντίστοιχα, η θαρραλέα στήριξη του Μελανσόν στην αντιφασιστική ομάδα Jeune Garde έδειξε στη μαχόμενη νεολαία της Γαλλίας ότι η Αριστερά δεν υποχωρεί μπροστά στο κυνήγι μαγισσών ούτε ταλαντεύεται στις αντιφασιστικές αρχές της για να γίνει αρεστή στον συρρικνούμενο χώρο του Κέντρου — και όλα δείχνουν ότι αυτή η επιλογή δεν θα κοστίσει εκλογικά, το αντίθετο μάλλον. Για όλους τους λόγους του κόσμου, η θέση μας τώρα είναι στην αντιφασιστική πάλη.

Η Ελληνικός Χρυσός έγινε πράσινη! Η γνωστή εξορυκτική εταιρεία που τα (πολλά πλέον) τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στις Σκουριές της Χαλκιδικής μάς ενημερώνει πως πλέον είναι μια εταιρεία που κύριο, αν όχι αποκλειστικό, μέλημά της είναι η προστασία του περιβάλλοντος! Το λογότυπο άλλαξε και από χρυσό έγινε πράσινο και το website της εταιρείας γέμισε με εικόνες που καμία σχέση δεν έχουν με τον τόπο εξόρυξης: καλλυντικά, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα, δορυφόροι και υπολογιστές. Μα κυρίως γέμισε με εικόνες δασών και πράσινων τοπίων. Το μότο της βιομηχανίας είναι πλέον «Το έργο μας μπροστά» και προσπαθεί να μας πείσει ότι στις Σκουριές πραγματοποιείται ένα έργο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, θέσεων εργασίας και περιβαλλοντικής προστασίας. Αναρωτιέμαι αν οι διαφημιστές που δημιούργησαν τη συγκεκριμένη καμπάνια επισκέφτηκαν καθόλου την περιοχή της Χαλκιδικής. Αν, πέρα από εικόνες σχεδιασμένες στον υπολογιστή και με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, φωτογράφησαν το δάσος των Σκουριών και το μεταλλείο εντός του. Αν συνομίλησαν με κάποια κάτοικο της περιοχής και τη ρώτησαν τη γνώμη της για τα μεταλλεία. Πιστεύω πως δεν το έκαναν. Γιατί αν το έκαναν, θα εντυπωσιάζονταν και οι ίδιοι από την αναντιστοιχία της ψηφιακής με τη φυσική πραγματικότητα. Το έντονο πράσινο θα έδινε τη θέση του στο πραγματικό χρώμα της εταιρείας και του τόπου μετά τις παρεμβάσεις της, το γκρίζο. Ένα γκρίζο που πλέον κυριαρχεί στο περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό τοπίο της περιοχής. Η Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, επιβεβαιώνει τον κανόνα των βιομηχανιών εξόρυξης παγκοσμίως: παρουσιάζουν μια εικόνα πράσινων και κοινωνικά επωφελών επενδύσεων στους χάρτες τους, στις ψηφιακές εικόνες και στο επικοινωνιακό τους υλικό τη στιγμή που ο τόπος της εξόρυξης, η ΒΑ Χαλκιδική στη συγκεκριμένη περίπτωση, βιώνει μια περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή. Η περιβαλλοντική καταστροφή είναι εμφανής σε όποιον επισκεφτεί τις Σκουριές σήμερα. Η εταιρεία έχει περιφράξει μια τεράστια έκταση στην οποία, προφανώς, απαγορεύεται η πρόσβαση. Από τα κιγκλιδώματα όμως μπορεί ο καθένας να δει την πραγματικότητα: το δασικό τοπίο έχει αντικατασταθεί από το βιομηχανικό. Το βουνό έχει σκαφτεί στο βάθος του, η τεράστια τρύπα του ανοικτού ορύγματος, αν και πλέον καλυμμένη με μεταλλικές κατασκευές είναι παρούσα και στη θέση των δέντρων έχουν χτιστεί δεκάδες βιομηχανικά κτίρια. Οι παλιοί δασικοί χωματόδρομοι έχουν δώσει τη θέση τους σε ασφαλτοστρωμένους αυτοκινητόδρομους από όπου περνάνε καθημερινά δεκάδες φορτηγά. Αν σταθείς στην Ιερισσό και κοιτάξεις απέναντι στο βουνό εκεί που κάποτε έβλεπες ένα καταπράσινο δάσος πλέον βλέπεις ένα γκρίζο βιομηχανικό τοπίο. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι κάτοικοι «κάθε βράδυ βλέπουμε το δεύτερο φεγγάρι: τα φώτα και τους προβολείς του εργοστασίου που ξεπροβάλλει σε ένα σεληνιακό τοπίο». Για την οικονομική καταστροφή αρκεί κανείς να ανατρέξει στην καταστροφική και (αναθεωρημένη προς το χειρότερο πλέον) σύμβαση παραχώρησης. Η αποικιοκρατικής φύσης σύμβαση είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εταιρείας. Με μια σειρά από δεσμευτικά άρθρα το Ελληνικό Δημόσιο παραιτείται από κάθε αξίωση ενάντια στην εταιρεία, θεσμοθετείται η διαιώνιση του μονοδιάστατου εξορυκτικού μοντέλου ως το μόνο αναπτυξιακό όραμα για την περιοχή, το ελληνικό κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα στα μεταλλεύματα μετά την εξόρυξή τους από τη γη, παύει η ποσόστωση 90/10 υπέρ της εντοπιότητας των απασχολούμενων και τέλος, το Ελληνικό Δημόσιο επί της ουσίας δεν δικαιούται να επιβάλλει πρόστιμα στην Εταιρεία καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί «ουσιώδης οικονομική επιβάρυνση» εναντίον της **[1]**. Με λίγα λόγια, η εταιρεία εκ προοιμίου δεν ελέγχεται και οι εργαζόμενοί της (πολύ λιγότεροι από τα νούμερα στις διαφημίσεις της εταιρείας) είναι κατά κύριο λόγο μη ντόπιοι ενοικιαζόμενοι εργάτες **[2]**. Η κοινωνική καταστροφή είναι δυστυχώς εμφανής από την πρώτη βόλτα στα χωριά του δήμου Αριστοτέλη της ΒΑ Χαλκιδικής. Η εταιρεία πλέον έχει τον απόλυτο λόγο σε κάθε κοινωνική και οικονομική πτυχή. Ορίζει ποιος δουλεύει και ποιος δεν δουλεύει στα έργα, είναι παρούσα σε κάθε κοινωνική εκδήλωση, πραγματοποιεί επουσιώδεις μικροδωρέες που διαφημίζονται με τεράστιες ταμπέλες, απαγορεύει εκείνα τα επαγγέλματα και εκείνες τις δραστηριότητες που δεν συνάδουν με τη «μεταλλευτική ιστορία του τόπου». Οι αγροτικές καλλιέργειες έχουν καταστραφεί λόγω της αποστράγγισης του βουνού, οι μελισσοκόμοι και οι δασεργάτες έχουν περιοριστεί χωρίς γη για τις δουλειές τους και οι μικρές λιανικές επιχειρήσεις χάνονται **[3]**. Αυτό που επικρατεί είναι μια αίσθηση χωροκοινωνικής αδικίας: «η εταιρεία κλέβει τον τόπο και το μέλλον μας» όπως λένε κάποιοι ακόμη κάτοικοι των γύρω χωριών. Η Ρέιτσελ Κάρσον στο εμβληματικό της βιβλίο «Σιωπηλή Άνοιξη» **[4]** μάς μιλάει για την άνοιξη που χάνει τους ήχους της στα παλιά αγροτικά τοπία των ΗΠΑ λόγω των ζιζανιοκτόνων και τις βιομηχανικές καλλιέργειες μεγάλης κλίμακας. Αντιθέτως και ειρωνικά, το τοπίο της Χαλκιδικής πλάι στις Σκουριές δεν είναι πλέον ήσυχο αλλά θορυβώδες: οι ήχοι του δάσους έχουν χαθεί και έχουν αντικατασταθεί από τη βουή των εκσκαφέων και των τρυπανιών. Και αυτή η βουή είναι καταστροφική. Γι΄αυτό το τοπίο είναι υπεύθυνη η Ελληνικός Χρυσός, γι΄αυτό αξίζει να την μνημονεύουμε και να την «ευχαριστούμε». **Σημειώσεις:** 1. Περισσότερα για τις καταστροφικές πτυχές της σύμβασης παραχώρησης: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/287084_na-mia-epizimia-gia-dimosio-symferon-symbasi/ 2. Για μια ανάλυση σε σχέση με τους εργαζόμενους στην Ελληνικός Χρυσός βλ. και Κεφάλαιο 9 στο: https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/43832 3. Ο.π. Κεφάλαιο 14 4. https://en.wikipedia.org/wiki/Silent_Spring

Αποχαιρετούμε με θλίψη τον σύντροφο Αλέκο Καλύβη. Υπήρξε κεντρική μορφή του εργατικού κινήματος, με συνεπή παρουσία για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες στους αγώνες των εργαζομένων ιδιαίτερα στον χώρο των τραπεζών. Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των μεγάλων αντιμνημονιακών αγώνων, απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, την διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και στην νεοφιλελεύθερη επίθεση στις συλλογικές κατακτήσεις, του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Ο σύντροφος Καλύβης ξεχώριζε για την ηπιότητα, την ευγένεια, την ενωτική οπτική. Έτσι πορεύτηκε στην συνδικαλιστική και πολιτική του διαδρομή, φτιάχνοντας στέρεους συντροφικούς δεσμούς παρά τις διαφορετικές πολιτικές εκτιμήσεις για τη συγκυρία, με προσήλωση να κρατηθεί ζωντανή η σπίθα του αγώνα και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εμπνεόμενοι από τον σύντροφο Αλέκο θα συνεχίσουμε τον αγώνα για το κοινωνικά αναγκαίο απέναντι στη λογική μικρότερου κακού, θα συνεχίζουμε τον αγώνα μαζί με τη νεολαία, τις μετανάστριες, τις εργαζόμενες, τα πιο φτωχά μέλη της κοινωνίας, θα συνεχίζουμε με έστω λίγη από την ποιότητα που πρόσθετε στην λέξη σύντροφος! Θέρμα συλλυπητήρια στους οικείους και στους/ις συντρόφους/ισσες του Αριστερού Ρεύματος.