O Partido Constitucional Democrático renuncia a dúas das súas posturas históricas que o convertían, ademais de ser o líder da oposición en xeral, tamén no líder da oposición ideolóxica, a saber: a o recoñcemento da inconstitucionalidade do Acordo de Seguridade e o rexeitamento á enerxía nuclear.