เมื่อคืนดู the substance ทำให้ควบคู่นึกถึงเรื่องperfect blue ความอนุมานที่คล้ายๆกันคือ ตัวหลักที่เป็นนักแสดงทั้งคู่
มิมะพยายามเป็นนักแสดงที่ดีพอในสายตาวงการ
ส่วนเอลิซาเบธสร้าง 'ซู' ขึ้นมาเป็นภาพในอุดมคติ ทั้งคู่จบลงที่ตัวตนแตกเป็นสองส่วน โดย 'อีกคน' ที่สร้างหรือถูกสร้างให้ แล้วค่อยๆกลืนตัวจริงช้าๆ
สิ่งที่กดดันทั้งคู่คือ มาตรฐานที่สังคมปลูกฝังจนทั้งคู่เชื่อและเอามาทำร้ายตัวเอง
