"เล่นทีเผลอนี่ครับ คุณคาสเตอร์" เขาเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ ใบหน้าไม่ปรากฏความโกรธ ความอับอาย หรือความรำคาญใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เฟลิกซ์กำลังยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ดวงตาสีฟ้าอมเทาวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกดำมืดที่แฝงความพึงพอใจไว้อยู่ลึกๆ "ถ้าจะถีบ...ก็ต้องเอาให้ผมสลบคาที่สิ" +