เมอร์เอียงคอมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่ราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น
“อืม… ก็จริงมั้ง?”
เธอลากเสียงยาว พลางใช้นิ้วม้วนปอยผมตัวเองเล่นอย่างไม่ใส่ใจนัก
“แต่ถ้าความเชื่อใจมันน่ากลัวขนาดนั้น แล้วจะเอาแต่ไม่ให้ใครเข้าใกล้เลยเหรอ? แบบนั้นก็ไม่มีวันรู้หรอกนี่ ว่าสุดท้ายแล้วจะเชื่อใจใครได้บ้าง”
พูดจบก็หัวเราะคิกเบาๆ ไม่ได้มีท่าทีจริงจังกับคำพูดตัวเองสักเท่าไหร่
+