มายูริที่กำลังมองแมวด้วยความเสียใจกลับเลื่อนสายตาไปฉับไวมองริงโกะอาเมะที่ตกพื้นแทน เธออ้าปากพะงาบ แม้ดวงตาจะนิ่งเฉยแต่ดูออกได้เลยว่าเธอกำลังตกใจกับของหวานชิ้นนั้นอยู่
มายูริเหลือบสายตาไปมองแมวในอ้อมอกคนที่เธอไม่รู้จักซ้ำ เหมือนว่ามารุจังกำลังออดอ้อนท่านประธาน(?)อย่างกับยัยตัวแสบที่รู้งาน
เธอจึงค่อยๆ ..เดินย่องไปหยิบของบนพื้นเบาๆ จากมุมอับสายตา เผื่อว่าจะได้ชิมสักหน่อยก็ยังดี..
" แล้วเจ้าของเธออยู่ไหนล่ะเนี่ย? "
พอนึกขึ้นได้ก็มองซ้ายมองขวาดูไม่มีใครที่จะดูเป็นเจ้าของเลยสักคน
จนกระทั่งตัวส่งสัญญาณที่อยู่ในเครื่องบอกกับเขาว่ามีคนกำลังเข้าใกล้เกินระยะ
ยูเอะก้มหน้าลง กำลังจะถามว่านี่ใช่แมวของเธอรึเปล่า แต่พอได้เห็นท่าทีที่ดูกำลังจะทำสิ่งที่ไม่ดีที่สุดกับของตกพื้น เขาก็รีบเปลี่ยนท่าเป็นอุ้มแมวด้วยแขนเดียวแล้วรีบคว้าคอเสื้อข้างหลังของเธอทันที
" จะทำอะไรน่ะ ? " เสียงแข็ง
