บียอร์นรีบส่ายศีรษะไปมา พยายามบอกตนเองว่านี่เป็นเพียงภาพลวงหรือความฝันอันเลือนราง เขาเดินตรงดิ่งไปยังแม่น้ำข้างทางอย่างคุ้นชินก่อนจะก้มลงไปล้างหน้าล้างตา
แต่เมื่อลืมตามองเงาสะท้อน กลับเห็นเป็นเด็กน้อยเรือนผมสีน้ำตาลเนื้อตัวมอมแมมพร้อมนัยต์ตาสีอำพันสดใส แทนที่จะเป็นร่างหนาๆและหน้าบากรอยแผลเป็น
“ เวรเอ้ย! “ เขาอุทานด้วยเสียงเล็กแหลม พลางถอยกรูดราวกับคนเห็นผี
+