ไม่บ่อยนักที่เจ้าตัวจะเดินเที่ยวเล่นจนล่วงเลยเวลาเช่นนี้ หากแต่ยังหาความสนุกไม่พบต่างหากจึงไม่คิดพักผ่อน
คลับคล้ายว่าเป็นเสียงของคนคุ้นเคย หูหางส่ายไปด้วยความสนใจ ชะเง้อเห็นร่างหนึ่งโยกเยกที่ม้านั่งไม่ไกล
ค่อยย่องฝีเท้าเข้าใกล้ ประจันหน้าแล้วยื่นมือประกบลงอย่างเบาโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายรู้ตัว
“ โทคิจัง… ”
“ เท่ที่สุด ”
กล่าวออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ดั่งเคย ทว่าคำพูดนั้นจริงใจไม่เปลี่ยน
