Eg tenkjer ofte på Pusur. Han var den særaste litle gubben vår. Eg hugsar siste kvelden medd oss, so brukte han siste av energien sin på å prøve å koma oppå senga for å kose ein siste gong. Her er eit bilete frå då han framleis var frisk. Vi ber dei verkeleg med oss for alltid.
