เขาวิ่งไปอุ้มเด็กน้อยคนนั้นไว้ พลางส่งรอยยิ้มประจำตัวให้
"นี่..เจ้าหนู..ไม่เป็นไรนะ"
อาจจะเป็นสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุดแล้วล่ะ
ก็อบลินนักกายกรรมตัวหนึ่ง เริ่มใกล้เข้ามาวนอยู่รอบตัวในขณะที่ทำการแสดงไปด้วย
เด็กน้อยเริ่มซุกใบหน้าไม่กล้าแม้แต่จะหันมองมอนสเตอร์นั่นด้วยซ้ำ
อา..เริ่มเวียนหัวแล้วสิ
"โทษทีนะ"
"ขอบคุณสำหรับการแสดง"
เขายิ้ม
+
